လာေရာက္ၾကသူေတြေရာ မလာနိုင္သူေတြပါ မဂၤလာအေပါင္းနဲ႔ ျပည့္စံုၾကပါေစ

Thursday, April 27, 2017

အစာအိမ္ေရာဂါသည္မ်ားအတြက္ သတင္းေကာင္း။



Helicobacter pylori ဘက္တီးရီးယားပိုးကို ၁၉၈၂ ခုႏွစ္တြင္ ၾသစေတးလ်ာသိပၸံပညာရွင္ ႏွစ္ဦးျဖစ္သည့္ Dr Barry Marshall နဲ႔ Dr Robin Warren တို႔ အစာအိမ္ေရာင္ေရာဂါ (gastritis) နဲ႔ အစာအိမ္ေရာဂါ (stomach ulcer) တို႔မွာပထမဦးဆံုးရွာေဖြေတြ႔ရွိၿပီး ဒီဘက္တီးရီး ယားပိုးေၾကာင့္ အစာအိမ္ေရာဂါမ်ားျဖစ္ပြါးလာေၾကာင္းေတြ႔ရွိသျဖင့္ ၂၀၀၅ တြင္ နိဘယ္ဆုမ်ား ထိုက္တန္စြာရရွိခဲ့ပါတယ္။

          က်မတို႔ေဆးေက်ာင္းသူဘ၀ (လြန္ခဲ့တဲ့အႏွစ္ ၃၀ ေက်ာ္) က အစာအိမ္အနာ ဘာေၾကာင့္ျဖစ္ရ တယ္ဆိုတာ ေသေသခ်ာခ်ာမသိခဲ့ၾကပါဘူး။ အစာအိမ္အနာျဖစ္သူမ်ားရဲ့ ေနပံုထိုင္ပံု စားပံုေသာက္ပံု စတာေတြနဲ႔ အစာအိမ္အနာပိုဆိုးေစတဲ့အေၾကာင္းေတြကိုသာသိ ခဲ့ၾကတာမို႔ ေဆးကုသရာမွာလည္း ေရာဂါမသိေတာ့ ေဆးမရွိ ဆိုတာလို ေပ်ာက္ကင္းေအာင္ မကုသနိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ယခုဘာေၾကာင့္ျဖစ္တယ္ဆို တာသိၿပီမို႔ ေပ်ာက္ကင္းေအာင္ကုသနိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။

          H. pylori ပိုးဘယ္လိုကူးဆက္ျပန္႔ပြါးတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ တိတိက်က်မသိေသး ပါဘူး။ ျဖစ္နိုင္ တာက ပိုးပါေသာေရနဲ႔ အစာေတြကတစ္ဆင့္ကူးဆက္တယ္လို႔ယူဆပါတယ္။ ေရာဂါပိုးရွိသူရဲ့ တံေတြးမွာ ပိုးမ်ားကိုေတြ႔ရတဲ့အတြက္ တိုက္ရိုက္နည္း ဥပမာ ပါးစပ္ျခင္း စုပ္နမ္းျခင္းမွလည္းကူးဆက္နိုင္တယ္လို႔ ယူဆ ၾကပါတယ္။ ကမၻာ့လူဦးေရရဲ့ ၅၀% မွာပိုးေတြရွိေန တာေတြ႔ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးဆဲတိုင္းျပည္  ေတြမွာပိုမိုေတြ႔ရွိရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပိုးရွိတဲ့ သူတိုင္းမွာ အစာအိမ္ေရာဂါလကၡဏာမျပပါဘူး။ ၁၀-၂၀% မွာသာအစာအိမ္ေရာဂါလကၡဏာမ်ားေတြ႔ရၿပီး၊ ၁-၂% သာ ကင္ဆာအထိတိုးတက္ျဖစ္ပြါးတာ   ေတြ႔ရပါ  တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပိုးက ေရာဂါျဖစ္ကာစမွာသာ အေရးပါၿပီး အစာအိမ္ေရာဂါမွ ကင္ဆာျဖစ္ေအာင္ မလုပ္နိုင္ဘူး လို႔ ယူဆၾကပါတယ္။
         
Helicobacter pylori ဟာအစာအိမ္မွထုတ္ေသာ ကားရဲ့ ဘက္ထရီ နီးပါးျပင္းတဲ့ အက္စစ္ထဲမွာ ေနတိုင္တာဟာ အက္စစ္ကိုေျခဖ်က္နိုင္တဲ့အင္ဇိုင္းထုတ္လုပ္နိုင္တာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီ အင္ဇိုင္း ေၾကာင့္ အက္စစ္ကိုေျခဖ်က္နိုင္တဲ့အျပင္ အစာအိမ္မွာရွိတဲ့ဆဲလ္ ေတြကိုလည္း ေသေစနိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အစာအိမ္ေရာင္ျခင္းနဲ႔ ၾကာလာတဲ့အခါမွာ အစာအိမ္မွာအနာ ျဖစ္ေစပါတယ္။

          အစာအိမ္ထဲမွာျဖစ္တဲ့အနာကို အစာအိမ္နာ (stomach ulcer) လို႔ေခၚၿပီး၊ အစာအိမ္နဲ႔ဆက္တဲ့ ပထမဦးဆံုး အူသိမ္ပိုင္း (Duodenum) ဒူအိုဒီနန္ မွာအနာျဖစ္ရင္ အူသိမ္အနာ (Duodenal ulcer) လို႔ေခၚ ပါတယ္။ ျမန္မာအမ်ားစုကေတာ့ အစာအိမ္ေရာဂါ လို႔သာေျပာၾကပါတယ္။

          အစာအိမ္အနာ ဆိုတာ လက္မွာျဖစ္တဲ့အနာလိုပါပဲ ဒါေၾကာင့္ ”အနာေပၚဒုတ္က် ” ဆိုတာလို ေဆးလိပ္ေသာက္ျခင္း၊အရက္ေသာက္ျခင္း၊လက္လုပ္ခ်ဥ္၊ငရုပ္သီး၊ ငရုပ္ေကာင္း၊ အစာၾကမ္းမ်ား၊ အစာ မေၾကလြယ္ေသာေကာက္ညႇင္းစာမ်ား၊ ေက်ာ္ေလွာ္စာမ်ား စားတဲ့အခါ အစာအိမ္အနာေပၚ ဒုတ္က် သလို ျဖစ္တာမို႔ ဗိုလ္နာျခင္း၊ ဗိုလ္ေအာင့္ျခင္း စတဲ့ အစာအိမ္ ေရာဂါရဲ့လကၡဏာ ေတြပိုမို ခံစားရၿပီး၊ ပိုမိုဆိုး၀ါး တဲ့အခါမ်ိဳးမွာ အစာအိမ္အနာမွေသြးထြက္ျခင္း၊ အစာအိမ္အနာ ပိုမိုနက္ရႈိင္း သြားၿပီးအစာအိမ္နံရံေပါက္ သည္အထိျဖစ္နိုင္ပါတယ္။ (နာမည္ ေက်ာ္အဆိုေတာ္ စိုင္းထီးစိုင္း အစာအိမ္အနာမွ ေသြးထြက္ၿပီးေသဆံုး ခဲ့တယ္လို႔သိရပါတယ္။)

အစာအိမ္အနာ (stomach ulcer)


H.pylori ဘက္တီးရီးယားမ်ားႏွင့္အစာအိမ္နာ


H.pylori

Helicobacter pylori မ်ားအစာအိမ္ထဲမွာ မေပါက္ဖြါးေစတဲ့အစာေတြရွိပါတယ္။ အဲ့ဒါေတြက ကိုရီးယားအနီေရာင္ဂ်င္ဆန္ (ginseng)၊ ေရေႏြးၾကမ္း၊ ၀ိုင္အနီ၊ ၾကက္သြန္ျဖဴ ႏွင့္ ပန္းေဂၚ ဖီစိမ္း (broccoli) တို႔ျဖစ္ပါတယ္။

Helicobacter pylori က အစာအိမ္အနာ ၈၀% ကိုျဖစ္ေစၿပီး က်န္တဲ့ ၂၀ % က အကိုက္အခဲ ေသာက္ေဆးမ်ားျဖစ္တဲ့ asprin, butazolidine စသည္ တို႔ေသာက္ျခင္းနဲ႔ အစာအိမ္ကင္ဆာတို႔ ေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘာေၾကာင့္ျဖစ္တယ္ဆိုတာ စမ္းစစ္ဖို႔ လို အပ္ပါတယ္။Helicobacter pylori ပိုးကိုေသြး၊ ရႈထုတ္ေသာေလနဲ႔၀မ္းမွာစမ္းသပ္နိုင္ပါတယ္။

Helicobacter pylori ေၾကာင့္ဆိုရင္ေတာ့ သူ႔ကိုသတ္နိုင္တဲ့ပိုးသတ္ေဆးေတြျဖစ္တဲ့amoxillin, metronidazol, tetracycline မ်ားနဲ႔ပိုးသတ္ရပါမယ္။ ပိုးမ်ားရွင္းရွင္းေပ်ာက္ေအာင္ ပိုးသတ္ေဆးကို ၁၄ ရက္ခန္႔ဆက္ေသာက္ဖို႔လိုအပ္ပါ တယ္။ ပိုးသတ္ေနစဥ္နဲ႔ အနာေကာင္း ေကာင္းမက်က္ခင္မွာေတာ့ အထက္မွာေဖၚျပတဲ့ အနာပိုဆိုးေစတဲ့ အစားအစာမ်ား ေရွာင္ရပါ မယ္။ ပိုးျပန္မကူးေအာင္လည္း အစာစား ေသာက္တဲ့အခါမွာသန္႔ရွင္းလတ္ဆတ္စြာစားသံုးဖို႔ လိုအပ္ပါမယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕ H.pylori မ်ားေဆးယဥ္ေန ေၾကာင္းေတြ႔ရတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပိုးေသေစတဲ့ေဆးေသာက္ဖို႔လိုအပ္ပါတယ္။
အနာေပ်ာက္ေဆးမ်ားေၾကာင့္ျဖစ္တာဆိုရင္ အနာျဖစ္ေစတဲ့ေဆးေတြကိုရပ္ျပစ္ျခင္း၊ ေလ်ာ့ေသာက္ျခင္း၊အျခားေဆးျဖင့္ေျပာင္းလဲျခင္းမ်ားျပဳလုပ္ရပါမယ္။

တိုင္းရင္းေဆးမ်ား။
အစာအိမ္ေရာဂါနွင့္ကိုယ္ေတြ႔ ဆိုတဲ့ပိုစ္မွာ ဗံဒါပင္မွအရြက္(မွည့္ရင့္ေနေသာ အနီရြက္)ကို သံုးခြက္တစ္ခြက္တင္ႀကိဳေသာက္ျခင္းေၾကာင့္ေပ်ာက္ကင္းေၾကာင္းေဖၚျပထားပါတယ္။
         
အ႐ွင္ပညာသီဟာဘိဝံသ(ပဥၥနိကာယ္) ရဲ့ ေဆးၿမီးတိုအစြမ္းဆိုတဲ့ပိုစ္မွာ ေတာ့ ေန႔တိုင္း ရဲယို႐ြက္ကို ေရေႏြးေဖ်ာၿပီး တစ္ေန႔ႏွစ္႐ြက္ ေန႔စဥ္ တို႔စားတာ အစာအိမ္ေရာဂါ ေပ်ာက္ေၾကာင။ အစာအိမ္ေရာဂါ႐ွိသူမ်ား ရဲယို႐ြက္ကို တို႔စားျခင္း၊ အေျခာက္လွမ္း အမႈန္႔ ျပဳလုပ္ၿပီး မွီဝဲျခင္းျဖင့္ အစာအိမ္ေရာဂါ လက္ေတြ႔ ေပ်ာက္ကင္းႏိုင္ ေၾကာင္း ေရးသား ထား ပါတယ္။

ျဖစ္နိုင္တာက ဗံဒါရြက္နဲ႔ ရဲယို႐ြက္တို႔ ဟာၾကက္သြန္ျဖဴစသည္တို႔လို ပိုး မပြါးေစနိုင္လို႔ လိုထင္ပါတယ္။

က်မကိုယ္ေတြ႔ေျပာရရင္ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၄၀ က က်မရဲ့အမ အစာအိမ္နာ Gastric ulcer ျဖစ္တဲ့အတြက္ အေမရိကန္ေဆးရံု (နား၊နေခါင္း၊ေဆးရံုေဟာင္း) မွာတစ္လတိတိတင္ထားၿပီး ၂နာရီတစ္ခါ ႏူးေအာင္ျပဳတ္ထားတဲ့ဆန္ျပဳတ္ပဲစားရပါတယ္။ ေဆးရံုကဆင္းလာေတာ့ အနာသက္သာတယ္ ဆိုေပမဲ့ ရွင္းရွင္းေတာ့ မေပ်ာက္ပါဘူး။ သူႀကိဳက္တဲ့ေကာက္ညႇင္းေပါင္းစား ရင္ျဖစ္ျဖစ္၊ လက္လုပ္အခ်ဥ္ စားရင္ ျဖစ္ျဖစ္ ရင္ေခါင္းကေအာင့္လာၿပီး အႏွိပ္သည္ဘုကိုရင္ေခါင္း မွာထားၿပီးေမွာက္အိပ္ထဲ့အထိခံရပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းဘာေဆးမွ မေသာက္ပဲေပ်ာက္သြား တယ္လို႔ေျပာပါတယ္။ အခု ေကာက္ညႇင္းေပါင္းစားလဲမနာ ေတာ့ဘူးတဲ့။ ဒါေပမဲ့သူက ေရလံုး၀ မေသာက္ဘူး။ ေရအစား ေရေႏြးၾကမ္းက်က်သာေသာက္ေလ့ ရွိ ပါ တယ္။ ေဆးေသာက္ရမွာ လည္းအလြန္ေၾကာက္တဲ့အတြက္ သူ႔ရဲ့လက္သံုးေတာ္ေဆးက ၾကက္သြန္ျဖဴပါ၊ ေခ်ာင္းဆိုးရင္ ျဖစ္ျဖစ္၊ ႏွာစီးရင္ျဖစ္ျဖစ္ ၾကက္သြန္ျဖဴတို႔စားေလ့ရွိပါတယ္။ အခုမွ သူ႔ရဲ့အစာအိမ္နာေပ်ာက္ ရ ျခင္းအေၾကာင္းကိုသိရပါတယ္။ တစ္ဆက္ထဲမွာ ျမတ္ဘုရားေဟာတဲ့ တရားေတာ္တစ္ပုဒ္ကို အမွတ္ရ မိလိုက္ပါတယ္။ တရားနာမည္အတိအက်ေတာ့ မမွတ္မိပါဘူး။ ဆိုလိုရင္းကေတာ့ နိဗၺာန္ေရာက္လိုေၾကာင္း ဘယ္လိုပဲဆုေတာင္းေပမဲ့ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္းအက်င့္ေတြကိုမက်င့္ရင္မေရာက္ဘူး။ နိဗၺာန္ ေရာက္ ေၾကာင္းအက်င့္ေတြကိုက်င့္ရင္ေတာ့ ဆုမေတာင္းေပမဲလည္းေရာက္မွာပဲတဲ့။

က်န္းမာစြာျဖင့္ နိဗၺာန္ေသာင္ကမ္းတိုင္ေလွ်ာက္လွမ္းနိုင္ၾကပါေစ။

က်မ္းကိုး။
၁။ အစာအိမ္ေရာဂါနွင့္ကိုယ္ေတြ႔။ http://lannthit.burmapress.com/2011/06/05/294
ဗာဒံပင္မွအရြက္(မွည့္ရင့္ေနေသာအနီရြက္)ကိုသံုးခြက္တစ္ခြက္တင္ၾကိဳေသာက္ျခင္း။
၂။ ေဆးၿမီးတိုအစြမ္း အ႐ွင္ပညာသီဟာဘိဝံသ(ပဥၥနိကာယ္)။ ေမတၱာရန႔ံ။
၄။ အစာအိမ္ေရာဂါ http://komoethee.blogspot.fr/2012/07/blog-post_6.html






 



Wednesday, April 26, 2017

ငါတို႕ကဘာလို႕ပထမ မရ ရတာလဲ။

Pasteur Institute မွာအလုပ္လုပ္စဥ္ က်မနဲ႕အလြန္ခင္မင္တဲ့ေပ်ာ္တတ္ေနာက္တတ္တဲ့ ျပင္သစ္
တစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ တစ္ေန႕ စကားထိုင္ေျပာၾကရင္း Reader Digest မွာဖတ္ဘူးတဲ့ ေဆာင္းပါးတစ္ခု အေၾကာင္းေျပာျပမိပါတယ္။ ေဆာင္းပါးက = လၻက္ေရဆိုင္တစ္ခုမွာ နိုင္ငံ ၄ နိုင္ငံက သူငယ္ခ်င္း
 ေလးေယာက္ လၻက္ေရမွာေသာက္ၾကေၾကာင္း၊ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ရင္ေကာင္တစ္ေကာင္က လၻက္ေရပုဂံ တစ္ခုထဲက်ေသသြားတယ္။
လၻက္ေရခြက္ပိုင္ရွင္ က လၻက္ေရခြက္ကိုေစာင္းျပီး ရင္ေကာင္ကိုသြန္ပစ္လိုက္တယ္။ ငါတို႕ကစည္းကမ္း ရွိတယ္။ လၻက္ေရတစ္ခြက္လံုးသြန္မပစ္ဘူးလို႕ေျပာပါတယ္။ ဒုတိယတစ္ေယာက္က ငါတို႕က ပိုစည္းကမ္းရွိတယ္။ ငါသာဆိုရင္ ဇြန္းနဲ႕ေကာက္ယူပစ္လိုက္မွာတဲ့။ တတိယ တစ္ေယာက္က ဇြန္းနဲ႕ မခတ္ပဲ ရင္ေကာင္အေသကိုသာဆည္ပစ္မွာလို႕ေျပာပါတယ္။ စတုတၳတစ္ေယာက္က မင္းတို႕အားလံုး အသံုးအျဖံဳးၾကီးတယ္။
ရင္ေကာင္အေသမွာ လၻရည္ေတြအမ်ားၾကီး ကပ္ပါသြားတယ္။ တကယ္က ရင္ေကာင္အေသ ကိုညွစ္ျပီးမွ ပစ္ရမွာတဲ့။ ဒီ စကား၀ိုင္းမွာ စတုတၳ လူက ဂ်ဴးလူမ်ိဳး ဒါေၾကာင့္ ကမၻာမွာဂ်ဴးေတြက ကပ္ေစးအနည္းဆံုးလူမ်ိဳးအျဖစ္ေက်ာ္ၾကားတယ္။ တတိယကေတာ့ နင္တို႕ ျပင္သစ္ေတြ နင္တို႕က ကပ္ေစးနည္းတဲ့ေနရာမွာ ဒုတိယပဲဆိုေတာ့ သူက ငါတို႕က ဘာလို႕ ပထမ မရ ရတာလဲတဲ့။

Tuesday, April 25, 2017

ဗုဒၶ နဲ႕ေဗဒင္

ကခ်င္ျပည္နယ္၊ နမၼားၿမိဳ႕၊ မဂၤလာရာမေက်ာင္းဆရာေတာ္ ဦးဉာဏက တရားစစ္တမ္း ေဆြးေႏြးခန္းစာအုပ္တြင္
ေအာက္ပါအတုိင္း အသိေပးေရးသားေတာ္မူခဲ့ပါသည္။
“ဘုရားေဟာထက္ ေဗဒင္ကိုယံုသူေတြ၊ နမႏၲာက်မ္းကိုယံူသူေတြက မ်ားပါတယ္။တစ္ႏွစ္တစ္ခါထုတ္တဲ့ သႀကၤန္စာမွာ ျဗဟၼာမင္းႀကီးရဲ႕ ဦးေခါင္းျပတ္ႀကီးကို နတ္သမီးမ်ား တစ္ေယာက္လက္ တစ္ေယာက္ကမ္းေနတာ ျမင္တယ္မဟုတ္လား။ျမတ္စြာဘုရားက နတ္ျဗဟၼာတို႕၏ ခႏၶာကိုယ္ သည္ကမၼဇ႐ုပ္ေတြခ်ည္းမို႕ ေသလွ်င္မီးေတာက္သဖြယ္ ေပ်ာက္ကြယ္တတ္တာလို႕ ေဟာတယ္။
ေဗဒင္က ယခုိထိေခါင္းျပတ္ႀကီး မပုပ္ေသးဘူး၊ ျမန္မာျပည္က ယံုၾကည္လက္ခံသမွ် ပုပ္မွာမဟုတ္ဘူးကြဲ႕။”
“ ေဗဒင္ က ရက္ရာဇာ နဲ႕ ျပႆဒါး ကို ပဓာနထားသကြဲ႕၊ ျမတ္စြာဘုရား က ကုသိုလ္နဲ႕ အကုသိုလ္ကို ပဓာနထားသကြဲ႕။ ေဗဒင္က မဟာဘုတ္ေလးပါးကို ပဓာနထား၍ ထူသကြဲ႕။ ျမတ္စြာဘုရား က သမၼတၱိေလးပါး ကို အဓိကထား၍ ထူသကြဲ႕ ကဲ..မဆန္႕က်င္ပါလား၊ ျမတ္စြာဘုရား နွင့္ ဆန္႕က်င္တာကိုယံုလွ်င္ ဘုရားတရားကိုမယံုရာက်တာေပါ့။ ျမတ္စြာဘုရားေဟာတာ သေဗၺကမၼသကာသတၱာ၊ ကမၼံသေတၱ ဝိဘဇၨတိတဲ့၊ ကဲ..ဘယ္မွာလည္းကြဲ႕”
“နဂါး ခံတြင္းက်ရင္ ပ်က္စီးတတ္တယ္လို႕လည္း မပါ၊ မသာကို စံခ်ရင္တစ္ေလာင္းႏွင့္ ကိစၥမၿပီးတတ္ဘူးလို႕လည္း မပါ။ အိမ္တိုင္ထူတာ နကၡတ္မေကာင္းရင္ ပ်က္စီးတတ္တယ္လို႕လည္း မပါ။ မဂၤလာေဆာင္ တာ ရက္မေရြးမိလို႕ပ်က္စီးရတယ္လို႕လည္း မပါ။ ဓမၼာေသာက အင္း၀ရာဇာက်လို႕ ပ်က္စီးတာလည္းမပါ။ သားဦးစေနမီးလိုေမႊဆိုတာလည္းမပါ။ တနဂၤေႏြ၊ တနလၤာ၊ အဂၤါဆိုတာေတြဟာပညတ္သေကၤတေတြပဲ၊ လူကိုေကာင္းေအာင္ ဆိုးေအာင္မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး၊ ကုသိုလ္ကံ ကသာေကာင္းေအာင္လုပ္ႏိုင္၍ အကုသိုလ္ကံကသာ မေကာင္းေအာင္လုပ္ႏုိင္တယ္။ ဒီေတာ့ အကုသိုလ္ကံဆိုလွ်င္ ေႃမြဆိုးကင္းဆိုးကဲ့သို႕ ေၾကာက္လန္႕ၿပီး ကုသိုလ္
ကံကို ဣစၦာသယပတၱျမားကဲ့သို႕ သေဘာထားကာ အားကိုးၾကမွ ဓမၼံသရဏံ ဂစၦာမိမွာ မဟုတ္ဘူးလား”
Credi :အရွင္ဇဝန
(ေမတၱာရွင္ – ေရႊျပည္သာ) မ်က္ရည္မက်ခင္သိေစခ်င္မွ)

အသုဘေလာဂ်ီ၊အသုဘေလာဂ်စ္။

က်မအပါအ၀င္ ေဆးေက်ာင္းေနာက္ဆံုးႏွစ္ေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူ ၂၀ ယခင္တံတားေလးေဆးရံု၊စာသင္ခန္းတြင္စိတၱဇေရာဂါအထူးကုဆရာ၀န္ၾကီး၏ ပို႕ခ်ခ်က္ (Lecture) အတြက္ေစာင့္ဆိုင္းေနၾကပါတယ္။  ေဆးရံု၀င္းထဲ၀င္လာကထဲက ၀င္းထဲမွာ လူေတြဥဒဟိုသြားလာေနတာေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က က်မတို႕ကိုလူထူးလူဆန္းေတြလို စိတ္၀င္တစားလိုက္ၾကည့္တာ၊ေခ်ာင္းၾကည့္တာေတြရွိသလို၊အခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဘယ္သူမွလူမထင္ဘူးဆိုတဲ့ မိုက္ၾကည့္ၾကည့္တာ။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့သနားစဖြယ္ညွိဳးငယ္တဲ့မ်ႏ်ာေတြနဲ႕ဘုျကည့္ၾကည့္တာကိုေတြ႕ရပါတယ္။ က်မတို႕သူငယ္ခ်င္းတသိုက္လဲ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႕ စာသင္ခန္းဆီ ခတ္သုတ္သုတ္
လာခဲ့ပါတယ္။ မၾကာခင္မွာ Lecturer ေရာက္လာပါျပီ။ တိုက္ပံုအျဖဴေပၚမွာဘြဲ႕၀တ္စံု၀တ္ထားတဲ့ ရုပ္ရည္သားသားနားနားနဲ႕အမ်ိဳးသားတစ္ဦးပါ။ Lecturer က ျမန္မာျပည္မွာက Lecture ေပးရင္ ဘြဲ႕၀တ္စံုမ၀တ္ၾကေၾကာင္း၊တကယ္က Lecturer ေပးရင္ဘြဲ႕၀တ္စံု၀တ္သင့္ေၾကာင္း နိုင္ငံျခားမွာဆို ဘြဲ႕၀တ္စံုနဲ႕သာ Lecture ေပးၾကေၾကာင္းရွင္းျပပါတယ္။ ၾသ သူရွင္းျပမွဘဲ မေရာက္ဖူးတဲ႕နိုင္ငံရပ္ျခားဗဟုသူတရ ပါလားလို႔ ေက်းဇူးတင္မိခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆက္တြဲအေနနဲ႕ စကားလံုးေတြရဲ့ရာဇ၀င္ကိုရွင္းျပပါတယ္။ ဥပမာ Zoolgy, Zoologist; pathology, pathologist: botany, botanist; pharmacology, pharmacologist; အသုဘေလာဂ်ီ ၊အသဘေလာဂ်စ္ ။။။
ဟင္ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ ? အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ လူတစ္ေယာက္နဲ႕ ယူနီေဖါင္၀တ္ထားတဲ့သူ၂ ဦး၀င္လာျပီး ဘြဲ႕၀တ္စံု၀တ္ထားတဲ့သူကိုေခၚသြားဖို႕ ေနာက္၀င္လာသူက ယူနီေဖါင္၀တ္၂ ဦးကိုမ်က္ရိတ္ျပလိုက္ပါတယ္။ တဆက္ထည္းမွာ ဘြဲ႕၀တ္စံုနဲ႕သူကို ဦးေက်ာ္မင္း ဟိုဘက္ခန္းကေဆးေက်ာင္းသားေတြကိုစာသြားသင္ေပးလိုက္ပါလို႕ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ဘြဲ႕၀တ္စံုနဲ႕သူလည္း ok ဆိုျပီးလိုက္သြားပါတယ္။
 ေနာက္၀င္လာသူက သူအနည္းငယ္ေနာက္က်တဲ့အတြက္ေတာင္းပန္ေၾကာင္း၊ခုဏက ဘြဲ႕၀တ္စံုနဲ႕သူက
ပေရာဖက္စာတစ္ဦးျဖစ္ေၾကာင္း အိမ္ေထာင္ေရးအဆင္မေျပမွဴေၾကာင့္အနည္းငယ္ေခ်ာင္ေနေၾကာင္း၊ စာသင္ခန္းမွာ စာ ၀င္၀င္သင္တတ္ေၾကာင္း၊သူတို႕ကယဥ္ယဥ္ေလးရူးၾကတာျဖစ္ျပီး အႏၱရယ္မရွိတာေၾကာင့္
၀င္းထဲမွာလြတ္လြတ္လပ္လပ္သြားလာခြင့္ျပဳထားေၾကာင္းေျပာပါတယ္။ ေလာကီပညာေတြ ပေရာဖက္စာအျဖစ္တတ္ထားေပမဲ့ ေလာဂဓံတရားကိုရင္ဆိုင္နိုင္တဲ့ျမတ္ဘုရားရဲ့ တရားေတာ္ေတြကိုမတတ္ရွာပါလားလို႕သံေ၀ဂရမိပါတယ္။
တကယ့္ဆရာက Lecture ေပးျပီးေတာ့ ေဆးရံု၀င္းထဲလိုက္ျပပါတယ္။ ေဆးရံုကိုေရာက္လာတဲ့သူေတြထဲမွာ လယ္သမားေတြ၊ဥယ်ာဥ္စိုက္ပ်ိဳးသူေတြလည္းပါလာလို႕သူတို႕ကိုဥာ်ယဥ္စိုက္ပ်ိဳးခြင့္ေပးထားေၾကာင္း။
လူနာအေနနဲ႕သူစိတ္၀င္စားတာလုပ္ေနရလို႕စိတ္ခ်မ္းသာျပီးေရာဂါေပ်ာက္လြယ္ေၾကင္း၊ ေဆးရံုအတြက္လဲအသီးအႏွံေတြရရွိေၾကာင္းေျပာျပပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ ေဆးရံု၀န္ထမ္းတစ္ဦးဆရာ့ကိုအေျပအလႊာလာေခၚပါတယ္။ က်မတို႕လဲ ဆရာနဲ႕အတူ ေခၚသူ၀န္ထမ္းေနာက္လိုက္သြားၾကပါတယ္။ သစ္ပင္တစ္ပင္ေအာက္မွာ
လူတစ္ဦးကသစ္ပင္ေပၚကသူကိုေအာ္ဟစ္ဆဲဆိုေနတာပါ။ အေပၚကလူက ဆဲေနသူစိုက္တားတဲ့ဖရဲသီးေတြခူးစားသြားလို႕ပါတဲ့။ ဆရာလဲ သစ္ပင္ေပၚကသူကိုဆင္းလာဖို႕ေခ်ာ့ေမာ့ေျပာေပမဲ့ဆင္းမလာပါဘူး။ ျကာရင္ သစ္ပင္ေပၚကလိမ့္က်နိုင္တာမို႕ ဆရာက ဆင္းမလာရင္ သစ္ပင္ကိုခုတ္ပစ္မယ္လို႔ခ်ိန္ေခ်ာက္ေျပာဆိုပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ဆင္းမလာပါဘူး။ ေစာေစာက သစ္ပင္ေအာက္ကဆဲေနသူလဲ ဆရာေျပာတဲ့အတိုင္း မင္းမဆင္းရင္ ငါသစ္ပင္ခုတ္ပစ္မယ္လို႕ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီစကားၾကားၾက႕ားျခင္း သစ္ပင္ေအာက္ကို အေျပးအလႊာဆင္းလာပါေတာ့တယ္။ ေအာက္ေ၇ာက္ေတာ့ ဆရာက မင္းကငါေျပာေတာ့ဆင္းမလာပဲ ဘာလို႔
သူေျပာမွဆင္းလာတာလဲ။ ငါ့စကားေတာ့ နားမေထာင္ပဲ သူ႕စကားေတာ့နားေထာင္တယ္ေပါ့ ဟုတ္လား ?
ဆင္းလာသူက ဆရာကလူေကာင္းေလ၊ က်ေနာ္ဒုကၡေရာက္ေအာင္ဘယ္လုပါပါ့မလဲ ၊ဟိုေကာင္းက လူေကာင္းမဟုတ္ဘူး။ ေျပာတဲ့အတိုင္းသစ္ပင္ခုတ္ခ်င္ ခုတ္မွာတဲ့။ ၾသ အရူးက တစ္မူသာ ဆိုတာ ဒါကိုေျပာတာထင္ပါရဲ့။


Monday, April 24, 2017

ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ ဝိညာဥ္ျပႆနာ


ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ ဝိညာဥ္ျပႆနာ
ဒကာတစ္ေယာက္က ေမးေလွ်ာက္လာပါတယ္။ 
အရွင္ဘုရား လူတစ္ေယာက္ ေသျပီးရင္ေနာက္ဘ၀တစ္ခုကို ခ်က္ခ်င္းကူးေျပာင္းတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ၀ိညာဥ္ဆိုတာ မရွိဘူးလို႔ဆိုတယ္။ တပည့္ေတာ္နားမလည္တာက နာေရးေတြမွာေတြ႔ရတဲ့ လိပ္ျပာေခၚတယ္ဆိုတာပါပဲ။ အသုဘခ်တဲ့ေန႔မွာ ေသသူရဲ႕လိပ္ျပာကို အိ္မ္ကိုေခၚလာရတဲ့ အေလ့တစ္ခု ကိုလုပ္ၾကတယ္။ လိပ္ျပာေခၚလာတဲ့သူက စကားမေျပာရဘူး ေနာက္လွည့္ မၾကည့္ရဘူးလို႔ေျပာပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ အဲ့လိုလုပ္ရတာလည္းဆိုတာရယ္၊ လိပ္ျပာ တကယ္ေခၚလို႔ရသလားဆိုတာ တပည့္ေတာ္သိခ်င္ပါ တယ္ဘုရား။ ဒီဘက္ဘ၀ေသတာနဲ႔ ေနာက္ဘ၀တစ္ခုကို ခ်က္ခ်င္းေျပာင္းတယ္ဆိုေတာ့ ေသသူရဲ႕၀ိညာဥ္ကို ဘယ္လိုေခၚလို႔ရလည္းဆိုတာကို တပည့္ေတာ္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိခ်င္ပါတယ္ဘုရား။ တပည့္ေတာ္က ဗုဒၶဘာသာကို သက္၀င္ယံုၾကည္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာ စစ္စစ္တစ္ေယာက္ပါ။ ခုလိုေမးတာ တရားေတာ္ေတြကို မယံုလို႔မဟုတ္ပါဘူး။ တပည့္ေတာ္ မသိေသးတာ သိခ်င္တာ၊အျမင္မွားေနတာကို အမွန္ရခ်င္တာပါဘုရား။ ဆုိၿပီး သူကေလွ်ာက္ပါတယ္။ 
ဟုတ္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဒီအယူအဆနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အယူလဲြ၊ အမွတ္လဲြ၊ နားလည္မႈလဲြေနတာေတြ ရွိပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ ေသသြားရင္ ဝိညာဥ္ကေနာက္ဘဝကုိ ကူးသြားတယ္ဆုိတာလည္း ယုံၾကည္ေနၾကတဲ့ သေဘာရွိပါတယ္။ ေသတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဗုုဒၶဘာသာ အလုုိအရေတာ့ ႐ုပ္ဇီဝိတလုုိ႔ေခၚတဲ့ ႐ုပ္သက္နဲ႔ နာမ္ဇီဝိတလုုိ႔ ေခၚတဲ့ နာမ္သက္ခ်ဳပ္သြားတာကုုိ ေသတာလုုိ႔ ေျပာတာျဖစ္ပါတယ္။ သတၱဝါ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ ေသသြားတယ္ဆုုိတာ အဲဒီလုုိ နာမ္႐ုုပ္ခ်ဳပ္သြားတာကုုိ ဆုုိတာျဖစ္တဲ့အတြက္ တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ခ်ိဳ႕ ထင္ေနသလုုိ ႐ုုပ္သာေသၿပီး ဝိညာဥ္က မေသဘဲ တျခားဘဝ ကူးေျပာင္းသြားတယ္ဆုုိတာ မဟုုတ္ပါဘူး။ ဗုုဒၶဘာသာ အယူအဆမွာ ဝိညာဥ္ဆုုိတာလည္း မရွိပါဘူး။ သတၱဝါ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ အဲဒီနာမ္သက္၊ ႐ုပ္သက္ခ်ဳပ္သြားတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳက္တည္း ဘဝတစ္ခုုကုုိ ကူးေျပာင္းသြားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဝိညာဥ္လိပ္ျပာ မရွိရင္ဘာက ကူးသြားတာလဲလုုိ႔ ေမးစရာရွိပါတယ္။ ကံစြမ္းေတြက ဘဝသစ္ကုုိ ပုံေဖာ္ၿပီး ကူးေျပာင္းသြားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ မေသခင္ ျပဳလုုပ္ထားတဲ့ ကုသုုိလ္ကံ၊ အကုုသုုိလ္ကံေတြရဲ႕ အစြမ္းေတြနဲ႔ ေကာင္းကံေတြ လုုပ္တဲ့သူေတြဟာ ေကာင္းတဲ့သုုဂတိ ဘုုံေတြမွာ ျပန္ျဖစ္တာျဖစ္ၿပီး မေကာင္းကံေတြ လုုပ္တဲ့သူေတြဟာ မေကာင္းတဲ့ ဒုဂၢတိဘုုံေတြမွာ ခ်က္ခ်င္းျဖစ္ၾကရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုုိ ကံစြမ္းေတြနဲ႔ ဘဝအသစ္ကုုိ ျဖစ္တဲ့သူေတြအေနနဲ႔ ဘဝတစ္ခုု ခ်ဳပ္သြားတာနဲ႔ ေနာက္ထပ္ဘဝတစ္ခုုမွာ ခ်က္ခ်င္းသြားျဖစ္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၾကားမွာ ဟုုိမွာေနတာ၊ ဒီမွာေနတာ၊ ဘယ္ႏွစ္ရက္ေနမွ ထြက္သြားတာ၊ ဘယ္ႏွစ္ရက္ေနမွ ကၽြတ္သြားတာ စတာေတြ မရွိပါဘူး။
တစ္ခါတေလ တစ္ခ်ိဳ႕သတၱဝါေတြဟာ ေသၿပီးေနာက္မွာ မိမိတုုိ႔နဲ႔ သက္ဆုုိင္တဲ့ ဝန္းက်င္နားမွာ တစ္ခုုခုု ပုုံရိပ္ျပတာတုုိ႔၊ အသံျပဳတာတုုိ႔ စသျဖင့္ လုုပ္ျပတတ္တာေတြ ရွိၿပီး သူ႔အတြက္ ကုုသုုိလ္လုုပ္ အမွ်ေပးေဝၿပီးမွာေပ်ာက္သြားတာမ်ိဳးေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ ဒီသေဘာေတြဟာလည္း ဘဝကူးေရးအတြက္ ၾကားခံအေနနဲ႔ ဝိညာဥ္လိပ္ျပာ ပုုံစံမ်ိဳးမဟုုတ္ပါဘူး။ ဒါဟာ ေသၿပီးၿပီးခ်င္း ဘဝအသစ္တစ္ခုုမွာ ျဖစ္သြားတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေသခါနီးမွာ အစဲြတစ္ခုုခုုေၾကာင့္ ေသသြားတဲ့ သတၱဝါေတြဟာ ေပတဆုုိတဲ့ တေစၦ၊ သရဲ၊ ၿပိတၱာ၊ နာနာဘာဝလုုိ ဘဝမ်ိဳးမွာ သြားျဖစ္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လိပ္ျပာေကာင္ေလး၊ ဝိညာဥ္ေကာင္ေလး အေနနဲ႔ လွည့္လည္ေနတဲ့ သေဘာမ်ိဳး မဟုုတ္ပါဘူး။ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီ ၿပိတၱာဘဝကေန က်န္ခဲ့တဲ့သူေတြရဲ႕ ကုုသုုိလ္အဖုုိ႔ကုုိ အမွ်ရၿပီး ေနာက္ထပ္ဘဝ အသစ္ကုုိ ေရာက္သြားတဲ့အခါမွာ ဒီလိုတေစၦသရဲ ၿပိတၱာဘဝက လြတ္သြားျခင္း သေဘာမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုုိ တစ္ဘဝကေန တစ္ဘဝကုိ ကူးေျပာင္းသြားတာဟာ ကံစြမ္းေတြပဲ ျဖစ္ၿပီး ဝိညာဥ္က ကူးသြားတာ မဟုုတ္ပါဘူး။
ဆုိေတာ့ကား ေမးခြန္းရွင္ေျပာသလုိ နားေရးေတြမွာ လိပ္ျပာေခၚတာ၊ အုုိးခဲြတာ စတာေတြဟာ အ႐ုိးစဲြေနတဲ့ေရွး႐ုိးအယူအဆေတြလုုိ႔ပဲ ေျပာရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္လည္း လိပ္ျပာဆုုိတာ မရွိသလုုိ၊ မရွိတဲ့ လိပ္ျပာဆုုိတာလည္း ေခၚလုုိ႔ရတာ မဟုုတ္ပါဘူး။ တကယ္လုုိ႔ တုုိက္တုုိက္ဆုုိင္ဆုုိင္ အဲဒီလုုိ လုုပ္ခဲ့လုုိ႔ အိမ္မွာ ထူးျခားမႈျဖစ္တာ၊ အသံျပဳတာ၊ အနံ႔နံတာ၊ ေျခာက္တာ စတာေတြ ျဖစ္ခဲ့ရင္ ဒါဟာ လိပ္ျပာက သုုႆာန္ကပါလာတာမဟုုတ္ဘဲ ေပတဆုုိတဲ့ ၿပိတၱာဘဝက ေရာက္သြားတဲ့ ေသသူရဲ႕ ပုံရိပ္လုုိ႔ပဲ ေျပာရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ဘုန္းဘုန္းတုုိ႔ ျမန္မာျပည္မွာ ေသသူနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အဲဒီလုုိ အ႐ုုိးစဲြေနတဲ့ ေရး႐ုုိးစဲြအယူအဆေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေနတတ္ပါတယ္။ ဥပမာ ေသသြားတဲ့ ႐ုုပ္ေကာင္ကုုိ သရဏဂံုတင္တာတုုိ႔၊ ေသသူကုုိ မီးမသၿဂိဳဟ္ခင္သူႀကိဳက္တတ္တဲ့ အစားအေသာက္ေတြ ျပင္ဆင္ၿပီး ေကၽြးတာတုုိ႔၊ ေသသူအတြက္ ဘာပစၥည္း၊ ညာပစၥည္းထည့္ေပးတာတုုိ႔ စသျဖင့္ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ဒါေတြဟာ တကယ္ေတာ့ လဲြမွားေနတဲ့ ေရွး႐ုုိးစဲြ အယူအဆေတြပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဗုုဒၶဘာသာရဲ႕ အယူအဆ မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ဘာမွမသိေတာ့ ဒီလုုိ လုုပ္ေပးရတယ္ထင္ၿပီး ေနာက္မ်ိဳးဆက္ေတြက ဆက္လုုပ္ေနၾကျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ ရွိလုုိ႔ေတာ့ မဟုုတ္ပါဘူး။
ေသသူအတြက္ အေကာင္းဆုုံးနဲ႔ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ အရွိဆုုံး အလုုပ္က အဲဒီ ပုုဂၢိဳလ္ကုိ ရည္စူးၿပီး ကုုသုုိလ္ေကာင္းမႈလုုပ္ အမွ်ေပးေဝျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေတာင္မွ သုုံးရက္ေနမွ သရဏဂုုံတင္ၿပီး ကုုသုုိလ္လုုပ္ အမွ်ေဝတာတုုိ႔ ရက္လည္မွ ကုုသုုိလ္လုုပ္ အမွ်ေဝတာတုုိ႔ စတဲ့ အယူအဆေတြရွိေသးပါတယ္။ ဒီအတြက္ ရက္သတ္မွတ္ခ်က္ မရွိပါဘူး အခ်ိန္မေရြး ေသသူအတြက္ ကုုသုုိလ္လုုပ္ အမွ်ေပးေဝႏုုိင္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ရတာမရတာက ေသသူရဲ႕ ဘဝအသစ္နဲ႔၊ သာဓုုေခၚႏုုိင္မႈ၊ မေခၚႏုုိင္မႈနဲ႔ပဲ ဆုုိင္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ေသသူနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး လဲြေနၾကတ့ဲ အလဲြေတြထဲမွာ ေမးခြန္းရွင္ေမးသလုုိ လိပ္ျပာေခၚတာတုုိ႔၊ ဝိညာဥ္ေခၚတာတုုိ႔ စတဲ့ အယူအဆ အလဲြေတြလည္း ရွိတတ္တဲ့အတြက္ ဒါေတြဟာ ဘုုရားေဟာတဲ့ အယူအဆ၊ ဗုုဒၶဘာသာရဲ႕ အယူအဆ မဟုုတ္ဘဲ လဲြမွားေနတဲ့ ေရွး႐ုုိးစဲြ အယူအဆမ်ားပဲ ျဖစ္ပါေၾကာင္း အေမးၾကည့္ၿပီး အေျဖညႇိကာ လဲြေနတဲ့အလဲြတစ္ခုအျဖစ္ တင္ျပအပ္တယ္။။ 
ေမတၱာျဖင့္

မနာပဒါယီ အ႐ွင္ဝိစိတၱ

လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀မွာ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ သံုးပါးထဲက ဘယ္တရားက အေရးႀကီးဆံုးလဲ။


ေရွာင္ကြယ္ ဓမၼ အႏၲရာယ္မ်ား by ထြန္းထြန္းလွိဳင္ 
သီလပါရမီ
အရွင္ရာဇိႏၵ (ရေ၀ႏြယ္-အင္းမ)
လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀မွာ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ သံုးပါးထဲက ဘယ္တရားက အေရးႀကီးဆံုးလဲ။
“..... ..... .....”
သီလက ဒါနထက္ ျမတ္တယ္၊ ၀ိပႆနာက သီလထက္ ျမတ္တယ္ ဆိုတာ အားလံုး သိၾကပါတယ္။
ရဟန္းေတာ္ေတြ အတြက္ ဒါနမျပဳလို႔ အာပတ္ သင့္ေစဆိုတဲ့ သိကၡာပုဒ္ မရွိသလို ၀ိပႆနာ ဘာ၀နာ မပြားလို႔ အာပတ္ သင့္ေစဆိုတဲ့ သိကၡာပုဒ္လည္း မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သီလ ေဖာက္ဖ်က္ရင္ေတာ့ အာပတ္ သင့္ေစဆိုတဲ့ သိကၡာပုဒ္ေတြက အသင့္ ရွိေနပါတယ္။
ဒီလိုပါပဲ။ လူေတြ အေနနဲ႔လည္း ဒါန မျပဳလို႔ အျပစ္သင့္ေစ၊ ၀ိပႆနာ ဘာ၀နာ မပြားလို႔ အျပစ္သင့္ေစ ဆိုတဲ့ သိကၡာပုဒ္ မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သီလ ေဖာက္ဖ်က္လို႔ ကေတာ့ အျပစ္ သင့္ရမွာပါ။
“သီလ လံုျခံဳေနရင္ ၿပီးတာပါပဲ။ ဒါန မျပဳလည္း ကိစၥ မရွိပါဘူး။ ၀ိပႆနာ မပြားလည္း ကိစၥ မရွိပါဘူး” လို႔ ဆုိလိုတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာမွာ သီလက အေရး အႀကီးဆုံးလို႔ ဆိုလိုတာပါ။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ဒါနနဲ႔ ဘာ၀နာကို မလုပ္ႏိုင္ေသး ရင္ေတာင္ သီလကိုေတာ့ အထူး ေစာင့္ထိန္းရ မွာပါ။
တစ္ခါတေလ အားတဲ့ အခါေလးေတြမွာ နဖူးေပၚ လက္တင္ၿပီး ေတြးၾကည့္ပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ တန္ဘိုးရွိေအာင္ ဘယ္လို ေနမလဲလို႔။ “သီလကိုပဲ ႀကိဳးႀကိဳးစားစား ေစာင့္ထိန္းလိုက္ပါ” ဆိုတဲ့ အေျဖပဲ ထြက္လာမွာပါ။
တရား သေဘာအရ ေသခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ သီလက အားကိုးစရာ အစစ္ဆိုေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ အျမဲတမ္း တပါတည္း ရွိေနပါတယ္။ ရံုးတက္တဲ့ အခါပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ခရီးထြက္တဲ့ အခါပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ထမင္းစားတဲ့ အခါပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အိပ္ေနတဲ့ အခါပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေနာက္ဆံုး က်င္ႀကီး က်င္ငယ္ စြန္႔ေနတဲ့ အခါမွာလည္း ကိုယ္နဲ႔ တပါတည္း ရွိေနပါတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ ခင္ပြန္း မိဘ ရာထူး အာဏာ ေငြေၾကးေတြ ကေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ အျမဲ ရွိမေနႏိုင္ပါဘူး။
ဒီသေဘာေလး ေတြကို အာရံုျပဳၿပီး “ခင္ပြန္း၊ မိဘ၊ ရာထူး၊ အာဏာ၊ ေငြေၾကးေတြဟာ ငါနဲ႔ အျမဲ ရွိမေနႏိုင္ဘူး၊ သီလကေတာ့ ငါ့ရဲ႕ အားကိုးရာ အစစ္ပဲ၊ ငါနဲ႔ မခြဲမခြါ ေသတဲ့အထိ လုိက္လာမယ့္ အားကိုးရာပဲ၊ ငါသီလကို ႀကိဳးစား ေစာင့္ထိန္းသင့္တယ္” လို႔ မၾကာ မၾကာ ဆင္ျခင္ေပးသင့္ ပါတယ္။
ခႏၶာ ရွိေနတဲ့ အတြက္၊ စား၀တ္ ေနေရး ရွိေနတဲ့ အတြက္ သက္ရွိ သက္မဲ့ ေလာကီ ၀တၳဳေတြ ကေတာ့ လိုအပ္ေနတာ ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္က အားကိုးရာ အတုနဲ႔ အစစ္ကို ခြဲျခားၿပီး သိေနဖို႔ပါပဲ။
တကယ္လို႔ အားကိုးရာ အတုေတြက အေၾကာင္း ေၾကာင္းေၾကာင့္ ကိုယ့္ကို ခြဲခြါသြားတဲ့ အခါမွာလည္း “ခြဲခြါျခင္း သေဘာရွိတဲ့ တရားေတြ ခြဲခြါသြားတာ သဘာ၀ တစ္ခုပဲေလ၊ သဘာ၀ တရားကို ငါ လက္ခံရမွာေပါ့၊ လက္မခံႏိုင္ရင္ ငါပဲ ပင္ပန္းမွာေပါ့၊ သီလကေတာ့ ငါနဲ႔ မခြဲမခြါ အျမဲ ရိွေနမယ့္ တရားပဲ” လို႔ ဆင္ျခင္လိုက္ ရင္လည္း ေျဖသာမႈကို ရေစပါတယ္။
ဒါနပိုင္းမွာ ပါရမီေျမာက္တဲ့ ဒါနကို ေျပာခဲ့သလို၊ သီလပိုင္း မွာလည္း ပါရမီေျမာက္တဲ့ သီလကိုပါ ေျပာျပသြားရ ေအာင္ပါ။ သီလမွာလည္း ဟီနသီလ၊ မဇၥ်ိမ သီလ၊ ပဏီတ သီလဆိုၿပီး ရွိပါတယ္။ သူတစ္ပါး အထင္ႀကီးေအာင္ ထင္ရွား ေက်ာ္ၾကားဖို႔အတြက္ ေဆာက္တည္တဲ့ သီလက ဟီနသီလ= ခပ္ညံ့ညံ့ သီလပါ။ ေကာင္းမႈရဲ႕ အက်ိဳးကို လိုလား ေတာင့္တၿပီး ေဆာက္တည္တဲ့ သီလက မဇၥ်ိမသီလ= အလယ္အလတ္ သီလပါ။
ထင္ရွား ေက်ာ္ၾကားမႈကိုလည္း မလိုလား၊ ေနာင္အခါ ခံစားရမယ့္ အက်ိဳးကိုလည္း မလိုလားဘဲ “ဒီသီလဟာ ျမတ္တဲ့ တရားပဲ၊ ဒီျမတ္တဲ့ တရားကို ငါ က်င့္သံုးအပ္တယ္” လို႔ တရားရဲ႕ ျမင့္ျမတ္မႈကိုသာ ႏွလံုးသြင္းၿပီး မဂ္ဖိုလ္ နိဗၺာန္ကို ရဖို႔အတြက္ ေဆာက္တည္တဲ့ သီလကေတာ့ ပဏီတ သီလ= ျမင့္ျမတ္တဲ့ သီလပါ။ ရွင္းေအာင္ ေျပာရရင္ သူတစ္ပါး အထင္ႀကီးေအာင္ ေစာင့္တဲ့ သီလရယ္၊ ေလာကီ အက်ိဳးကို ေတာင့္တၿပီး ေစာင့္တဲ့ သီလရယ္၊ မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္ကို ေတာင့္တၿပီး ေစာင့္တဲ့ သီလရယ္ပါ။
ထင္ရွား ေက်ာ္ၾကားမႈကိုလည္း မေတာင့္တ၊ ေလာကီ အက်ိဳးကိုလည္း မေတာင့္တဘဲ တရားရဲ႕ ျမင့္ျမတ္မႈကိုသာ ႏွလံုးသြင္းၿပီး မဂ္ဖိုလ္ နိဗၺာန္ကို ရဖို႔အတြက္ ေဆာက္တည္တဲ့ သီလမွ ပါရမီေျမာက္တဲ့ သီလပါ။
ဘုရား အေလာင္းေတာ္ ျမတ္ဟာ သီလ ပါရမီကို ျဖည့္က်င့္တဲ့ ေနရာမွာ သီလ ေဆာက္တည္ရတဲ့ ကုသိုလ္ကို မိမိအတြက္ ဒုဂၢတိဘ၀ မက်ေရာက္ဖို႔လည္း ဦးမတည္ ပါဘူးတဲ့။ ၀ိဇၨာသံုးပါး၊ အဘိညာဥ္ ေျခာက္ပါး၊ ပဋိပမၻိဒါ ေလးပါး၊ သာ၀က ေဗာဓိ၊ ပေစၥက ေဗာဓိကိုလည္း ဦးမတည္ပါဘူးတဲ့။
ဘာကို ဦးတည္သလဲ ဆိုေတာ့ သဗၺညဳတ ဉာဏ္ကိုပဲ ဦးတည္ပါတယ္တဲ့။ ကိုယ္က ဘုရားအေလာင္း မဟုတ္ေတာ့ သဗၺညဳတ ဉာဏ္ေနရာမွာ နိဗၺာန္ကို ဦးတည္လိုက္ ရံုပါပဲ။
ဒီေတာ့ သီလ ယူၿပီးတဲ့အခါ “တပည့္ေတာ္၏ သီလသည္ မဂ္ဖိုလ္ နိဗၺာန္၏ အေထာက္အပံ့ ျဖစ္ပါေစ” လို႔ စိတ္ညြတ္လိုက္ရင္ ပါရမီ ေျမာက္တဲ့ သီလ ျဖစ္သြားတာပါ။ ဒါက ပါရမီအေၾကာင္း ေရးေနတာမို႔ ပါရမီ ေျမာက္တဲ့ သီလ ေဆာက္တည္နည္းကို ေျပာျပတာပါ။ အေျခအေန အေၾကာင္း ေၾကာင္းေၾကာင့္ ပါရမီ ေျမာက္ေအာင္ မေဆာက္တည္ႏိုင္ ေသးရင္လည္း ကုိယ္နဲ႔ သင့္သလို ေဆာက္တည္ႏိုင္ ပါတယ္။
ကိုယ့္ႏိုင္ငံကို ၿငိမ္းခ်မ္း ေစခ်င္တယ္၊ တိုးတက္ ႀကီးပြား ေစခ်င္တယ္ ဆိုရင္ မင္းေကာ၊ ရဟန္းေကာ၊ ျပည္သူေကာ သံုးဦး သံုးဖလယ္ သီလကို ေစာင့္ထိန္းေပးၾက ရမွာပါ။ ဒါနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး စံကင္း ဆရာေတာ္ႀကီး ေျပာျပတဲ့ ပံုျပင္ေလးကို သြားသတိရမိ ပါတယ္။
တစ္ေန႔ေတာ့ စံကင္း ဆရာေတာ္ ဘုရားဆီကို ဦးႏုနဲ႔ အဖြဲ႔ ေရာက္လာၾက ပါတယ္။ ေရာက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဆရာေတာ္ ဘုရားက သက္ေတာ္ ၉၂ ႏွစ္ ရွိၿပီ ျဖစ္သလို ေရႊက်င္ သာသနာ ပိုင္လည္း ျဖစ္ေနပါၿပီ။
အထူးသျဖင့္ ဦးႏုကပဲ ဆရာေတာ္ ဘုရားကို ေမးခြန္းေတြ ေမးတာပါ။ ဆရာေတာ္ ဘုရားက ဦးႏုရဲ႕ ေမးခြန္းေတြကို ေျဖရင္းနဲ႔ တစ္ႀကိမ္မွာေတာ့ ဦးႏုကို ေမးခြန္းတစ္ခု ျပန္ေမးလိုက္ ပါတယ္။
“နဂိုက ေျပာဖူးတဲ့ ဆန္သံုးထုပ္ ျပဳတ္တဲ့ ဥပမာ ေမ့သြားၿပီလား”
“ထပ္ၿပီး အမိန္႔ ရွိပါဦး ဘုရား”
“ေရွးက မင္းရယ္ (အစိုးရရယ္)၊ ဘုန္းႀကီးရယ္၊ လူထုရယ္ ဘယ္သူ တရား(သီလ) ရွိမရွိ သိရေအာင္ တရား (သီလ) ရွိတဲ့သူရဲ႕ ဆန္ထုပ္က ျပဳတ္ရင္ နပ္မွာပဲ ဆိုၿပီး ဆန္ထုပ္သံုးထုပ္ ျပဳတ္ၾက သတဲ့၊ ျပဳတ္ၿပီး အားလံုး ဆယ္ၾကည့္ၾကေတာ့ တစ္ထုပ္မွ မနပ္ဘူး ဆိုဘဲ”
“ဒီလိုဆို အစိုးရ ခံသာေသးတယ္ ဘုရား၊ ဘာျဖစ္ျဖစ္ အစိုးရခ်ည္း လႊဲခ် အျပစ္တင္ ခံေနၾကရ ပါတယ္ဘုရား”
ဒီေတာ့ ဆရာေတာ္ ဘုရားက “ခုကာလေတာ့ ဦးရာလူက ေျပာၾကစျမဲေပါ့” လို႔ ျပန္မိန္႔လိုက္ ပါတယ္။
ဆရာေတာ္ ဘုရားက တိုင္းျပည္တစ္ခု တိုးတက္ဖို႔ ဆိုရင္ မင္းေကာ၊ ရဟန္းေကာ၊ ျပည္သူေကာ တရား သီလရွိဖို႔ သိမ္သိမ္ ေမြ႔ေမြ႔ ဟာသဆန္ဆန္ ပံုျပင္ေလးနဲ႔ ဩ၀ါဒ ေပးထားတာပါ။
ကိုယ့္တိုင္းျပည္ တကယ္ တိုးတက္ ႀကီးပြား ေစခ်င္ရင္ ရဟန္းေကာ၊ မင္းေကာ၊ ျပည္သူေကာ သီလကို အထူး ေစာင့္ထိန္းရ မွာပါ။
သံုးဦးထဲက တစ္ဦးဦး သီလ ပ်က္ေနရင္ တိုးတက္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဥပမာ- မင္းက သီလ ျပည့္စံုၿပီး ရဟန္းနဲ႔ ျပည္သူက သီလ ပ်က္ေနရင္ ဘယ္လိုမွ တိုးတက္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္က သံုးဦးထဲက တစ္ဦးဦး ျဖစ္ေနတာ ဆုိေတာ့ တာ၀န္ တစ္ရပ္အေနနဲ႔ ေစာင့္ထိန္း ေပးရမွာပါ။
လူ႔ဘ၀ ေရာက္လာၿပီး လူ႔ဘ၀ရဲ႕ တန္ဖိုးတစ္ခု ျဖစ္တဲ့ သီလေလးမွ ေစာင့္ထိန္း မသြားရဘဲ လူ႔ေလာက ထဲက ျပန္ထြက္ သြားရတယ္ ဆိုရင္ လူ႔ဘ၀ ရလာတာ အဓိပၸါယ္ မရွိေတာ့ ပါဘူး။
သီလကို ေစာင့္ထိန္း လိုက္တဲ့ အခါမွာ ပထမဆံုး ရရွိလိုက္တဲ့ အက်ိဳးကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ၾကည္ညိဳ ျဖစ္သြားတဲ့ အက်ိဳးပါ။ ကိုယ့္ကုိယ္ကိုယ္ ၾကည္ညိဳေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘ၀က သိပ္ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေန ပါတယ္။ ဘ၀မွာ သူတစ္ပါး ၾကည္ညိဳျဖစ္ ဖို႔က ဒုတိယ ကိစၥပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ၾကည္ညိဳဖို႔ ကိစၥက ပထမ ကိစၥပါ။
ခ်စ္တဲ့ စာဖတ္သူ ေတြကို သီလ လံုး၀မက်ိဳးတဲ့ ေဆာက္တည္နည္းကို ေပးခ်င္ပါတယ္။ ကဲ.. စာဖတ္သူေတြကို ေမးၾကည့္ရေအာင္ပါ။ သီလ က်ိဳးတယ္ က်ိဳးတယ္ဆိုတာ မနက္ပိုင္း၊ ေန႔လယ္ပိုင္း သြားလာ လွဳပ္ရွားေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်ိဳးတာလား၊ ညပိုင္း အိပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်ိဳးတာလား။
“... ... ... ... ...”
ညပိုင္း အိပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ သီလက မက်ိဳးပါဘူး။
စာထဲမွာ ကာလ ပရိယႏၱ သီလဆိုတာ ရွိပါတယ္။ ကာလကို ပိုင္းျဖတ္ၿပီး ေစာင့္ထိန္းတဲ့ သီလပါ။ ေန႔ပိုင္း တစ္ေန႔တာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ညပိုင္း တစ္ညတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ တစ္ရက္လံုးပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေနာက္ဆံုး တစ္ထိုင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ကာလ ပိုင္းျဖတ္ၿပီး ေစာင့္ထိန္းတာပါ။
ဥပမာ ကိုယ္က ညမွာ ဆယ့္တစ္နာရီ အိပ္ၿပီး မနက္ ငါးနာရီ အိပ္ယာထတယ္ ဆိုပါစို႔။
ဒီေတာ့ ညအိပ္ယာ ၀င္ခါနီးမွာ ၈ ပါးသီလ၊ ၉ ပါးသီလ ယူလိုက္ၿပီး “ဘုရား တပည့္ေတာ္ ည ၁၁ နာရီကေန မနက္ ၅ နာရီ အထိ သီလ ေဆာက္တည္ ပါ၏” လို႔ ကာလ ပိုင္းျဖတ္ၿပီး ေစာင့္ထိန္းလိုက္ ရံုပါ။
ည ၁၁ နာရီကေန မနက္ ၅ နာရီအထိ ဆိုေတာ့ တစ္ေန႔ကို ၆ နာရီေလာက္ သီလ ေစာင့္ထိန္း ျဖစ္ေနတာပါ။ ၁၀ ရက္ဆိုရင္ နာရီေပါင္း ၆၀၊ တစ္လ ဆိုရင္ နာရီေပါင္း ၁၈၀၊ တစ္ႏွစ္ဆိုရင္ နာရီေပါင္း ၂၁၆၀ ပါ။
ဒါက ည ၁၁ နာရီကေန မနက္ ၅ နာရီအတြင္း ပိုင္းျဖတ္ၿပီး ေစာင့္ထိန္းတာပါ။ တကယ္ေတာ့ မနက္ ၅ နာရီ ထိုးတာနဲ႔ သီလက တန္း မက်ိဳးေသး ပါဘူး။
ဒီနည္းကို စာေရးသူ သေဘာနဲ႔ ေရးျပတာ မဟုတ္ပါဘူး။ မဟာ ဗုဒၶ၀င္မွာ မင္းကြန္း ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးက သီလကို တစ္ေန႔လံုး မေဆာက္တည္ႏိုင္ ေသးရင္ေတာင္ ညမွာ တစ္ႏိုင္ တစ္ပိုင္ ေဆာက္တည္ဖို႔ အေသအခ်ာ ေရးျပထား လို႔ပါ။ ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးက ၀တၳဳေလး ႏွစ္ပုဒ္ကို သာဓက ျပၿပီး အားေပးထား ပါတယ္။
ေပတ ၀တၳဳထဲက မိဂလုဒၵက ဆိုတဲ့ ၀တၳဳ ႏွစ္ပုဒ္ပါ။ ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းေလာက္ ေရးျပရ ေအာင္ပါ။
ျမတ္စြာဘုရား လက္ထက္ေတာ္က ရာဇၿဂိဳဟ္ ျပည္မွာ အလြန္ခ်စ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ ရွိပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အလြန္ ခ်စ္ၾကေပမယ့္ စရိုက္ အျပဳအမူ ခ်င္းက မတူပါဘူး။ တစ္ေယာက္က မုဆိုး အလုပ္ကို လုပ္ၿပီး တစ္ေယာက္က ေကာင္းေရာင္း ေကာင္း၀ယ္ လုပ္ၿပီး ရတနာ သံုးပါးကို ဆည္းကပ္ပါတယ္။
မုဆိုး လုပ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို ၾကည့္ၿပီး ဘာသာေရး ကိုင္းရွိဳင္းတဲ့့ သူငယ္ခ်င္းက စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းကို အကုသိုလ္ အလုပ္ေတြ မလုပ္ဖို႔ အျမဲ ေျပာပါတယ္။ မုဆိုး သူငယ္ခ်င္း ကလည္း သူငယ္ခ်င္းကို ခ်စ္ေပမယ့္ ၀ါသနာကို မစြန္႔ႏိုင္လို႔ လုပ္ျမဲ ပါပဲ။
ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔ က်ေတာ့ ဘာသာေရး ကိုင္းရွိဳင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက မုဆိုး သူငယ္ခ်င္းကို ဘာ ေတာင္းဆိုလာသလဲ ဆိုေတာ့ “သူငယ္ခ်င္းရယ္၊ မင္း အလုပ္ကို မစြန္႔ႏိုင္ ရင္ေတာင္ ညမွာေတာ့ မေကာင္းမႈေတြ ေရွာင္ၿပီး သီလ ေစာင့္ေပးပါလား” လို႔ ေတာင္းဆို ပါတယ္။
မုဆိုး သူငယ္ခ်င္း ကလည္း ညမွာေတာ့ ေကာင္းေကာင္း ေစာင့္ထိန္းႏိုင္တာ ဆိုေတာ့ ေန႔မွာ မုဆိုး အလုပ္ကို လုပ္ၿပီး ညမွာေတာ့ မေကာင္းမႈေတြ ေရွာင္ၿပီး သီလကို ေစာင့္ထိန္းပါတယ္။ သက္တမ္း ေစ့လို႔ ကြယ္လြန္တဲ့ အခါက်ေတာ့ ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည္ အနီးမွာ ေ၀မာနိက ၿပိတၱာ သြားျဖစ္ ပါတယ္။
အက်ိဳးက ဘယ္လို ခံစားရသလဲ ဆိုေတာ့ ေန႔မွာ အကုသိုလ္ေတြ ျပဳခဲ့တဲ့ အတြက္ ေန႔႔ပိုင္းမွာ ဆင္းရဲ ဒုကၡေတြ ခံစားရၿပီး ညမွာ သီလ ေစာင့္ခဲ့တဲ့ အတြက္ ညပိုင္းမွာ ကာမဂုဏ္ ငါးပါးကို ျပည့္ျပည့္စံုစံု ခံစားေနရ ပါတယ္။ ဒါကို အရွင္နာရဒ မေထရ္ ေတြ႔ေတာ့ ဘာေၾကာင့္ ေန႔ခံ ညစံ ခံစားေနရ သလဲဆိုတာ ေမးၾကည့္ ပါတယ္။
ၿပိတၱာ ျဖစ္ေနရသူက “တပည့္ေတာ္ဟာ ေန႔ပိုင္းမွာ မုဆိုး အလုပ္ကို လုပ္ခဲ့ပါတယ္ ဘုရား၊ ညပိုင္း မွာေတာ့ မိတ္ေကာင္း ေဆြေကာင္း သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ တိုက္တြန္း မႈေၾကာင့္ မေကာင္းမႈကို ေရွာင္ၿပီး သီလ ေစာင့္ခဲ့လို႔ အခုလို ေန႔ခံ ညစံ ျဖစ္ေနရ တာပါဘုရား” လို႔ ျပန္ေလွ်ာက္ျပ ပါတယ္။
ေနာက္ ၀တၳဳ တစ္ပုဒ္က ေရွး၀တၳဳနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ ပါပဲ။ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ ပါပဲ။ တစ္ေယာက္က မုဆိုး၊ တစ္ေယာက္က ဘာသာေရး ကိုင္းရွိဳင္းသူ၊ ဒါေပမယ့္ ဘာသာေရး ကိုင္းရွိဳင္းသူ သူငယ္ခ်င္းက မုဆိုး သူငယ္ခ်င္းကို မေကာင္းမႈေတြ မလုပ္ဖို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ တားျမစ္ေပမယ့္ လံုး၀ နားမေထာင္ ပါဘူး။
ေျပာမရေတာ့ ဘာသာေရး ကိုင္းရွိဳင္းသူ သူငယ္ခ်င္းက သူ ဆည္းကပ္ ကိုးကြယ္ေနတဲ့ ဆရာ ရဟႏၱာ တစ္ပါးကို အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျပာျပၿပီး “အရွင္ဘုရား တပည့္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းကို အကုသိုလ္ မျပဳဖို႔ ေျပာေဟာေပးပါ ဘုရား” လို႔ ေလွ်ာက္ပါတယ္။
ဆရာ ရဟႏၱာက မုဆိုး သူငယ္ခ်င္းဆီ သြားၿပီး တရား ေဟာေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မုဆိုး သူငယ္ခ်င္းက ရဟႏၱာ အရွင္ျမတ္ကို ၾကည္ညိဳေပမယ့္ ပါဏာတိ ပါတ အမႈကို ေရွာင္ၾကဥ္လိုစိတ္ လံုး၀ မရွိပါဘူး။ သူ႔အေနနဲ႔ ေရွာင္ၾကဥ္ဖို႔ လံုး၀ ခက္ေနပါတယ္။
ဒါကို သိတဲ့ ရဟႏၱာ အရွင္ျမတ္က “ဒကာရယ္၊ တစ္ေန႔လံုး မေရွာင္ၾကဥ္ႏိုင္ ရင္ေတာင္ ညအခါ ေလးေတာ့ ေရွာင္ၾကဥ္ေပး ပါေနာ္” လို႔ ကရုဏာ သံနဲ႔ ထပ္ေဟာပါတယ္။
ဒီေတာ့မွ မုဆိုးလည္း “ဒါျဖင့္ရင္လည္း ေကာင္းပါၿပီ ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ ညမွာေတာ့ ပါဏာတိ ပါတမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါမယ္ ဘုရား” လို႔ ျပန္ကတိ ေပးလိုက္ပါတယ္။ မုဆိုး သူငယ္ခ်င္းလည္း ရဟႏၱာ အရွင္ျမတ္ကို ကတိ ေပးထားတဲ့ အတိုင္း ေန႔ပိုင္းမွာ မေကာင္းမႈ ျပဳေပမယ့္ ညပိုင္းမွာေတာ့ သီလကို ေစာင့္ေပးပါတယ္။ ေသလြန္တဲ့ အခါက်ေတာ့ ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည္ အနီးမွာပဲ ေ၀မာနိက ၿပိတၱာျဖစ္ၿပီး ေန႔ပိုင္းမွာ ဆင္းရဲ ဒုကၡကို ခံစားေနရ ေပမယ့္ ညပိုင္းမွာေတာ့ ကာမဂုဏ္ ငါးပါးကို အျပည့္အ၀ ခံစားေနရ ပါတယ္တဲ့။
ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးက ဒီ၀တၳဳေလး ႏွစ္ပုဒ္ကို သာဓက ျပၿပီး ေန႔အခါမွာ မေစာင့္ႏိုင္ ေပမယ့္ ညမွာ ေစာင့္ထိန္းရင္ အက်ိဳးေပးႏိုင္တဲ့ အတြက္ မိမိ စြမ္းႏိုင္သေလာက္ ေစာင့္ထိန္းဖို႔ ကရုဏာ တရားနဲ႔ တိုက္တြန္းထား ပါတယ္။
ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးက ဘုရားေဟာ ပါဠိေတာ္ အ႒ကထာ ဋီကာေတြ ထဲကထုတ္ၿပီး ေရးျပတယ္။ စာေရးသူက ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး ေရးျပတာကို တစ္ဆင့္ ျပန္ေရးျပတယ္။ စာဖတ္သူ ေတြကလည္း ကိုယ္နဲ႔ နီးစပ္ရာ ဓမၼ မိတ္ေဆြေတြကို “သီလ ဆိုတာ ေန႔ပိုင္းမွာ မေစာင့္ႏိုင္ ရင္ေတာင္ ညပိုင္းမွာ ဒီလို ဒီလိုေစာင့္ရင္ သီလ မက်ိဳးဘူး” လို႔ ေဆာက္တည္နည္း ေလးေတြ တစ္ဆင့္ ျပန္ေျပာႏိုင္ရင္ တကယ့္ ဓမၼဒါန ကုသိုလ္ေတြ ျဖစ္ေနတာပါ။ ဒါမွလည္း ေရးရ ဖတ္ရတာ တန္ပါတယ္။
ဒါက သီလကို အခ်ိန္ျပည့္ မေစာင့္ႏိုင္ သူေတြ၊ ေစာင့္ဖို႔ အေျခအေန မေပးသူေတြ အတြက္ပါ။
တကယ္လို႔ ကိုယ္က သီလ ေဆာက္တည္ဖို႔ အခ်ိန္လည္း ေပးႏိုင္တယ္၊ ေဆာက္တည္ခ်င္ စိတ္လည္း ရွိတယ္ဆိုရင္ ပံုစံ တစ္မ်ိဳးနဲ႔ ေဆာက္တည္နည္း တစ္ခုကိုလည္း အၾကံ ေပးပါရေစဦး။
သီလကို ဒီအတိုင္း မေဆာက္တည္ဘဲ ျမတ္စြာ ဘုရားရွင္ကို သီလနဲ႔ ပူေဇာ္ၿပီး ေဆာက္တည္ၾကည့္ ပါလား။
မနက္ အိပ္ယာက ထၿပီး ကိုယ္လက္ သန္႔စင္ ၿပီးသြားတဲ့ အခါ ဘုရားခန္းထဲ သြားၿပီး “ျမတ္စြာဘုရား ဘုရား တပည့္ေတာ္ ဒီေန႔ တစ္ေန႔တာ ျမတ္စြာ ဘုရားကို သီလနဲ႔ ပူေဇာ္ပါမည္ ဘုရား” လို႔ ေလွ်ာက္လိုက္ပါ။ ၿပီးေတာ့မွ တစ္ဆက္တည္း သီလ ယူလိုက္ပါ။
ျမတ္စြာ ဘုရားကို သီလနဲ႔ ပူေဇာ္ထားတာ ဆုိေတာ့ သီလက်ိဳးဖို႔ အာရံုကို ေတြ႔ဦးေတာ့ “ငါ ျမတ္စြာ ဘုရားကို သီလနဲ႔ ပူေဇာ္ေနတာ” ဆိုၿပီးေတာ့ ျမတ္စြာ ဘုရားကို အားနာၿပီး မက်ိဳးျဖစ္ေတာ့ ပါဘူး။
ေနာက္တစ္ခုက “ငါ ျမတ္စြာ ဘုရားကို သီလနဲ႔ ပူေဇာ္ေနတယ္၊ ငါ ျမတ္စြာ ဘုရားကို သီလနဲ႔ ပူေဇာ္ေနတယ္” ဆိုတဲ့ အေတြးက ရင္ထဲမွာ အစဥ္သျဖင့္ ျဖစ္ေနတာ ဆုိေတာ့ အေတြးနဲ႔ အတူ ၀မ္းေျမာက္ ၾကည္ႏူးစိတ္ ကလည္း ပူးတြဲ ျဖစ္ေနရေတာ့ တာပါ။
ျမတ္စြာ ဘုရားကို သီလနဲ႔ ပူေဇာ္ရတဲ့ အရသာဟာ ပူေဇာ္ၾကည့္ ဖူးမွ သိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သိခ်င္ရင္ စမ္းၿပီး ပူေဇာ္ၾကည့္ ဖို႔ပဲ တုိက္တြန္း ပါရေစ။
အားတဲ့ အခါေလး ေတြမွာလည္း ကိုယ့္ရဲ႕ သီလကို ျပန္ျပန္ ဆင္ျခင္ ဆင္ျခင္ ေပးရပါတယ္။ အဲဒီလို ျပန္ျပန္ ဆင္ျခင္ ဆင္ျခင္ ေနတာကကို သီလာ ႏုႆတိ ကုသိုလ္ေတြ ထပ္ပြားေန တာပါ။ “ျမတ္စြာ ဘုရားကို သီလနဲ႔ ပူေဇာ္ေနတယ္” ဆိုတဲ့ သတိ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ ကိန္းေနရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ျပန္ ၾကည္ညိဳ ၾကည္ညိဳ ေနရတာပါ။ ၾကည္ညိဳရင္း ၾကည္ညိဳရင္းနဲ႔ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ ပါရမီေတြ တစ္ဆင့္ထက္ တစ္ဆင့္ ျမင့္သထက္ ျမင့္လာရေတာ့ မွာပါ။ ဘာပဲေျပာေျပာ လတ္တေလာ ၀မ္းေျမာက္ ၾကည္ႏူးစိတ္ကို ခံစားေနရတာေတာ့ အမွန္ပါ။
အေၾကာင္း ေၾကာင္းေၾကာင့္ သီလနဲ႔ ေန႔စဥ္ မပူေဇာ္ႏိုင္ ေသးရင္ေတာင္ ကိုယ့္ရဲ႕ ေမြးေန႔ေလး ေတြမွာ တစ္ပတ္ တစ္ခါေလာက္ေတာ့ ပူေဇာ္ ပူေဇာ္ သြားသင့္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆုိေတာ့ ဘ၀မွာ မလုပ္ဖူးေသးတဲ့ ကုသိုလ္ေလးေတြ လုပ္ လုပ္ၾကည့္သင့္ လို႔ပါ။ ဘာထူးလဲ၊ ဘယ္လို အရသာ ရွိလဲဆိုတာ အသိသစ္တစ္ခု သိသြားရ တာေပါ့။
ျမတ္စြာ ဘုရားကို သီလနဲ႔ ပူေဇာ္ေနတဲ့ ေန႔ဆိုရင္ ယခင္ ေနေနက် အတိုင္း သတိလက္လြတ္ မဟုတ္ဘဲ ကိုယ္နဲ႔ ႏႈတ္ကို သတိ ကပ္ထားရ ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ “ျပႆနာ အစ ပါးစပ္က” ဆိုတဲ့ အတိုင္း ႏႈတ္ကို အထူး ေစာင့္ထိန္းရ ပါမယ္။ အဲဒီေန႔ ဆိုရင္ အထူးသျဖင့္ အတင္း မေျပာမိေအာင္ သတိထားရ ပါမယ္။ အတင္း ေျပာမိရင္ သီလက ပ်က္ပါၿပီ။ အတင္း ေျပာတာကို ၀ါသနာ တစ္ခုလို ျဖစ္ေနရင္ ကိုယ္က ပိုဂရုစိုက္ရ ပါမယ္။
တကယ္လို႔ ကိုယ့္ဘ၀မွာ အခက္အခဲ တစ္စံုတစ္ရာ ၾကံဳလာမယ္။ ဒီေတာ့ ေဒါသ၊ အာဃာတ၊ ေသာက ပူေဆြးမႈေတြ ျဖစ္မေနဘဲ ျမတ္စြာ ဘုရားကို သီလနဲ႔ ဆယ္ရက္တန္သည္၊ တစ္လ တန္သည္ ပူေဇာ္ပစ္ လုိက္မယ္၊ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ရက္လ ေစ့သြားတဲ့ အခါ ျမတ္စြာဘုရားဆီ ထပ္သြားၿပီး “ဘုရား တပည့္ေတာ္ ျမတ္စြာ ဘုရားကို သီလနဲ႔ ၁၀ ရက္ တစ္လ မက်ိဳး မေပါက္ ပူေဇာ္ခဲ့ ပါတယ္။ ဤသစၥာစကား မွန္ပါက ယခု ၾကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ အခက္အခဲ ေျပေပ်ာက္သြားပါ ေစသတည္း” လို႔ သစၥာဆို လိုက္ပါ။
ျမတ္စြာ ဘုရားကို သီလနဲ႔ ပူေဇာ္တာရယ္၊ သစၥာ ဆိုတာရယ္ ႏွစ္ခုကို လုပ္လိုက္ရင္ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ အခက္အခဲ အထိုက္ အေလွ်ာက္ေတာ့ အဆင္ေျပသြား မွာပါ။
ျပႆနာ မဟုတ္ဘဲ ဘ၀နဲ႔ ယဥ္တဲ့ ကိစၥတစ္ခု ၾကံဳလာတဲ့ အခါမွာလည္း ပူေဇာ္တာရယ္၊ သစၥာ ဆိုတာရယ္ ပူးတြဲ လုပ္ၾကည့္ လိုက္ပါ။ ထူးျခားမႈ တစ္ခုခုေတာ့ ျဖစ္လာမွာပါ။
ဒါက တစ္ေယာက္ခ်င္း ျမတ္စြာ ဘုရားကို သီလနဲ႔ ပူေဇာ္တာကို ေျပာတာပါ။
တကယ္လို႔ မိသားစုလိုက္ တစ္ပတ္ တစ္ခါေလာက္ ျမတ္စြာ ဘုရားကို သီလနဲ႔ ပူေဇာ္ႏိုင္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ သိပ္ၿပီး ၾကည္ညိဳဖို႔ ေကာင္းတဲ့ မိသားစု တစ္စု ျဖစ္သြားမွာပါ။ အခက္အခဲ တစ္ခု ၾကံဳလာတဲ့ အခါ မိသားစုလိုက္ ပူေဇာ္ၿပီး သစၥာ ဆိုလိုက္တာက ပိုၿပီး ထိေရာက္သြားႏိုင္ ပါတယ္။
ဘယ္လို သေဘာလဲ ဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း ပစ္မွတ္ တစ္ခုကို ပစ္တာနဲ႔ စာရင္ မိသားစု ငါးေယာက္ေလာက္ ၀ိုင္းပစ္ရင္ ပိုၿပီး မွန္သြားႏိုင္တဲ့ သေဘာပါ။ မိသားစု ထဲမွာ တကယ့္ ပါရမီရွင္ တစ္ေယာက္ေယာက္လည္း ပါရင္ ပါလာႏိုင္ လို႔ပါ။
ပါရမီျဖစ္ ကုသိုလ္ျဖစ္ပဲ ပူေဇာ္ပူေဇာ္၊ ျပႆနာကို ေျဖရွင္းဖို႔ အတြက္ပဲ ပူေဇာ္ပူေဇာ္ ဘ၀မွာ မလုပ္ဖူး ေသးတဲ့ ကုသိုလ္ တစ္ခုကို လုပ္ၾကည့္ လိုက္တာေတာ့ အေကာင္းဆံုး ပါပဲ။
စီးပြားေရး လုပ္တ့ဲ အခါပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အႏုပညာ ကိစၥ လုပ္တဲ့ အခါပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာကိစၥပဲ လုပ္လုပ္ သီလကို အေဆာင္ တစ္ခုလို အားကိုးတာ ကေတာ့ အေကာင္းဆံုး ပါပဲ။ ဆိုလိုတာက သီလကို အားယူၿပီး တက္တာပါ။
ဣတိ၀ုတ္ ပါဠိေတာ္မွာ သုခ ပတၳနာသုတ္ ဆိုတာ ရွိပါတယ္။ ျမန္မာလို လိုရင္းကေတာ့-
“ငါ့အတြက္ ထင္ရွား ေက်ာ္ၾကားမႈေတြ ျဖစ္လာရင္ ေကာင္းမွာပဲ” လို႔ ေတြးျဖစ္ရင္ သီလကို ေစာင့္ထိန္းလိုက္ ပါတဲ့။ “ငါ့ဆီ ေငြေၾကး ဥစၥာေတြ ေရာက္လာရင္ ေကာင္းမွာပဲ” လို႔ ေတြးျဖစ္ရင္လည္း သီလကို ေစာင့္ထိန္းလိုက္ ပါတဲ့။ “ငါေသရင္ နတ္ျပည္ ေရာက္ရင္ ေကာင္းမွာပဲ” လို႔ ေတြးျဖစ္လိုက္ ရင္လည္း သီလကိုပဲ ေစာင့္ထိန္းလိုက္ ပါတဲ့။
လူတိုင္း လူတိုင္း ဒီအက်ိဳးေတြ လိုခ်င္ၾကတဲ့ သူေတြခ်ည္း ပါပဲ။ ကိုယ္က ဗုဒၶဘာသာ တစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ျမတ္စြာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ စကားေတြကို ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ယံုၿပီးသား ဆိုေတာ့ ေစာင့္ထိန္း ပစ္လိုက္ ရံုပါပဲ။
တရားေတြမွာ စြမ္းအားေတြက အစကတည္းက ရိွၿပီးသားပါ။ ကိုယ္က အသံုးျပဳေပး ျဖစ္ဖို႔ပါပဲ။
ေသခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ရႈ္ သီလဆိုတာ အံႀကိတ္ ေတာက္ေခါက္ ၀ီရိယ အင္အားေတြ သံုးၿပီး ေစာင့္ထိန္းရတဲ့ အရာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ လုပ္ရင္း ကိုင္ရင္း၊ သြားရင္း လာရင္း၊ စားရင္း ေသာက္ရင္း ပူးတြဲ ေစာင့္ထိန္း သြားလို႔ရတဲ့ အရာပါ။
လူတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ငါးပါး သီလကို ေစာင့္ရင္ပဲ ေတာ္ေတာ္ လံုေလာက္ေန ပါၿပီ။ တတ္ႏိုင္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ တစ္လ ႏွစ္ႀကိမ္ေလာက္ ရွစ္ပါးသီလ၊ ကိုးပါး သီလေတြ တစ္ဆင့္ ျမင့္ၿပီး ေစာင့္ႏိုင္ရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးေပါ့။
သီလ ေစာင့္ထားရင္ ကုိယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္မႈေတြ ရွိေနပါတယ္။ ယံုၾကည္မႈ ရွိေနရင္ အလုပ္ လုပ္ရတာက တက္တက္ႂကြႂကြ ရႊင္ရႊင္လန္းလန္း ရွိေနတတ္ ပါတယ္။ ဒါက ကိုယ္တိုင္ ေစာင့္ၾကည့္ ဖူးမွ သိတာပါ။
ေလာကီထဲမွာ ေနေနၾကလို႔ ေလာကီ အက်ိဳးေတြ နဲ႔လည္း မကင္းႏိုင္ ၾကလို႔ ေလာကီက်ိဳး ေတြပါ ထည့္ေျပာေနရ တာပါ။ အမွန္ေတာ့ သီလရဲ႕ အျမင့္ဆံုး အက်ိဳး သတၱိဟာ နိဗၺာန္အထိ ပို႔ေပးႏိုင္ တာပါ။
သီလရဲ႕ အက်ိဳး အဆက္ဆက္ ေတြကို စာထဲမွာ ဒီလို ျပထားပါတယ္။
အ၀ိပၸ ဋိသာရ၊ ပါေမာဇၨ၊ ပီတိ၊ ပႆဒၶိ၊ သုခ၊ သမာဓိ၊ ယထာဘူတ၊ နိဗၺိဒါ၊ ၀ိရာဂ၊ ၀ိမုတၱိ။
ဒီပါဠိရဲ႕ အနက္ ျမန္မာျပန္ကို တည္ေတာ္ ဆရာေတာ္ဘုရား ျပန္ဆိုထားတာက သိပ္လွသလို သိပ္ရွင္းပါတယ္။ တည္ေတာ္ ဆရာေတာ္ ဘုရားက ဘယ္လို ျမန္မာျပန္ သလဲဆုိေတာ့-
သီလရွိေတာ ့စိတ္ၾကည္၊
စိတ္ၾကည္ေတာ့ ၀မ္းေျမာက္၊
၀မ္းေျမာက္ေတာ့ ႏွစ္သက္၊
ႏွစ္သက္ေတာ့ ၿငိမ္းေအး၊
ၿငိမ္းေအးေတာ့ ခ်မ္းသာ၊
ခ်မ္းသာေတာ့ တည္ၾကည္၊
တည္ၾကည္ေတာ့ အျမင္မွန္၊
အျမင္မွန္ေတာ့ ၿငီးေငြ႔၊
ၿငီးေငြ႔ေတာ့ မဂ္ျမင္၊
မဂ္ျမင္ေတာ့ ဖိုလ္ေရာက္၊
ဖိုလ္ေရာက္ေတာ့ နိဗၺာန္၀င္တဲ့။
ဖိုလ္ေရာက္ေတာ့ နိဗၺာန္၀င္ ဆိုတဲ့ အပိုဒ္ကေလး ကေတာ့ ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး အေရးအသားကို အတုခိုးၿပီး စာေရးသူ ျဖည့္လိုက္တာပါ။
ကိုယ္ ျဖည့္က်င့္ေနတဲ့ သီလဟာ ေလာကီက်ိဳး သက္သက္တင္ မဟုတ္ပါဘူး။ မဂ္ဖိုလ္ နိဗၺာန္အထိ ပို႔ေပးႏိုင္တဲ့ သတၱိ ရွိပါတယ္။
သီလ ပါရမီကို ျဖည့္က်င့္တဲ့ ေနရာမွာ “ငါ့ရဲ႕ သီလဟာ မဂ္ဖိုလ္ နိဗၺာန္အထိ ပို႔ေပးႏိုင္တယ္” ဆိုတဲ့ အသိကလည္း ရင္ထဲမွာ အစဥ္သျဖင့္ ရွိေနဖို႔ လိုပါတယ္။ မဂ္ဖိုလ္ နိဗၺာန္ ရဖို႔အတြက္ေတာ့ ၀ိပႆနာ တရားကို အားထုတ္ရ မွာပါ။ ၀ိပႆနာ တရား အားထုတ္ေတာ့မယ္ ဆိုရင္ ဘာကို အရင္ လုပ္ရမလဲ ဆိုေတာ့ စတုဗၺိဓံတာ၀ သီလံ၀ိေသာ ေဓတဗၺံ = (ပါ-႒၊ ဒု၊ ႏွာ ၂၀) သီလကို အရင္ သုဓ္သင္ပါ။ သီလကို အရင္ ျဖဴစင္ေအာင္ လုပ္ပါတဲ့။
ဒီေတာ့ ေမးစရာ ျဖစ္လာပါၿပီ။ ပုထုဇဥ္ေတြ ဆိုေတာ့ အမ်ားစုဟာ သီလကို တစ္ပါးမဟုတ္ တစ္ပါးေတာ့ က်ဴးလြန္ခဲ့ၾက ဖူးမွာပါ။ ဒါမွမဟုတ္ မ်ားစြာ က်ဴးလြန္ ခဲ့သူလည္း ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္မွာပါ။
က်ဴးလြန္တဲ့ သီလေတြကို အာရံုျပဳၿပီး ငါတို႔ ဒီဘ၀ သီလ ျဖဴစင္သူ ဘယ္လိုလုပ္ ျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ မွာလဲလို႔ ေမးႏိုင္ ပါတယ္။ ဒီအတြက္ ဘာမွ အားငယ္စရာ မလိုပါဘူး။
ဘ၀မွာ မသိလို႔ဘဲ မွားခဲ့မွားခဲ့၊ သိလို႔ပဲ မွားခဲ့မွားခဲ့ အျပစ္ကို အျပစ္မွန္းသိၿပီး ေနာင္ ေစာင့္စည္းလိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ သီလ သိကၡာပုဒ္ ေတြကို ျပန္ေဆာက္တည္ လိုက္ရင္ သီလ ျဖဴစင္သူ ျဖစ္သြားပါတယ္။ စိတ္ထဲ မွာလည္း “ငါ သီလ ျဖဴစင္သူ ျဖစ္သြားၿပီ” လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ၀မ္းေျမာက္ေနရ ပါ့မယ္။
ဒီလိုမွ မဟုတ္ဘဲ မွားခဲ့တဲ့ အတူတူ မထူးပါဘူးေလ ဆိုၿပီး ဆက္ကာ ဆက္ကာ မွားေနမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ သစ္ပင္ဟာ တစ္ခ်က္ ႏွစ္ခ်က္ ခုတ္ရံုနဲ႔ သိပ္မသိသာလွ ေသးေပမယ့္ ခုတ္တဲ့ အခ်က္ေရ မ်ားလာရင္ေတာ့ လဲရေတာ့ မွာပါ။ ဒီေတာ့ ကိုယ္က မလဲခင္ သတိ သံေ၀ဂ ျဖစ္လိုက္ဖို႔ပါ။
၀ိပႆနာ တရား အားထုတ္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္ကို ကမၼ႒ာန္း ေပးမယ့္ ဆရာကလည္း လိုလာျပန္ ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဆရာ ဘယ္လို ရွာမလဲ။
ပါရာဇိကဏ္ အ႒ကထာ ဒုတိယ တြဲမွာ ဆရာ ရွာပံုကို ျပထားပါတယ္။
ပထမ ရဟႏၱာ ပုဂၢိဳလ္ကို ရွာပါတဲ့။ ရဟႏၱာ ပုဂၢိဳလ္ မေတြ႔ရင္ အနာဂါမ္၊ သကဒါဂါမ္၊ ေသာတာပန္ကို အဆင့္ဆင့္ ရွာပါတဲ့။ ေသာတာပန္ ပုဂၢိဳလ္ ရွာမရရင္ ပါ႒ိ အ႒ကထာ ကၽြမ္းက်င္တဲ့ ဆရာ၊ စာေပ ပရိယတၱိ တတ္တဲ့ ဆရာကို ရွာပါတဲ့။
အဲဒီမွာ အ႒ကထာ ဆရာက မွတ္ခ်က္ ထပ္ျပထားတာ သိပ္ သတိထားဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။
အရဟႏၱာ ဒေယာဟိ အတၱနာ အဓိကတ မဂၢေမ၀ အာစိကၡႏၱိ။ အယံပန ဂဟနပေဒေသ မဟာဟတၳိပထံ နီဟ ရေႏၱာ၀ိယ သဗၺတၳ အသမၼဴေဠႇာ သပၸါယာ သပၸါယံ ပရိစၦိႏၵိတြာ ကေထတိ။ (ပါ-႒၊ ဒု၊ ႏွာ ၂၂)
အဓိပၸါယ္ ကေတာ့ ရဟႏၱာ ပုဂၢိဳလ္ေတြ ကေတာ့ ကိုယ္ရခဲ့တဲ့ တရား လမ္းေၾကာင္း၊ ကုိယ္ အားထုတ္ခဲ့တဲ့ တရား လမ္းေၾကာင္း ကိုသာ ေျပာျပႏိုင္ ပါတယ္တဲ့။
ပါဠိ အ႒ကထာ ကၽြမ္းက်င္တဲ့ စာတတ္တဲ့ ရဟန္းကေတာ့ ေတာရွဳပ္ရွဳပ္ထဲမွာ ဆင္သြားလမ္း ႀကီးကို ထုတ္ေဆာင္ျပ ႏိုင္သလို အားလံုး အားလံုးေသာ စကားေတြမွာ မေတြေ၀တဲ့ အတြက္ ဒါကေတာ့ သင့္ေလွ်ာ္တယ္။ ဒါကေတာ့ မသင့္ေလွ်ာ္ ဘူးလို႔ ပိုင္းျခားၿပီး ေျပာျပႏိုင္ ပါတယ္တဲ့။
တရား အားထုတ္ခ်င္တဲ့ ရဟန္းေကာ၊ လူေကာ သတိထား သင့္တဲ့ အ႒ကထာ ဆရာရဲ႕ မွတ္ခ်က္ ကေလးပါ။
တကယ္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္ ဘ၀မွာ နိဗၺာန္ ရဖို႔က အဓိကပါ။ ေငြေၾကး၊ ရာထူး ဌာနႏၱရေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ သီလဟာ နိဗၺာန္အထိ ပို႔ေပးတာ ဆုိေတာ့ ဘ၀တာ၀န္ တစ္ခု အေနနဲ႔ ျဖည့္က်င့္ေပး လိုက္ဖို႔ ပါပဲေလ။
က်မ္းကိုး
၁။ လယ္တီ ဒီပနီ ေပါင္းခ်ဳပ္၊ စတုတၳတြဲ၊ ဥတၱမပုရိသ ဒီပနီ။
၂။ မဟာဗုဒၶ၀င္ ပထမတြဲ၊ ပထမပိုင္း၊ ဒုတိယပိုင္း။
၃။ ဒါနဟူသည္ သီလဟူသည္။ (တည္ေတာ ဆရာေတာ္)
၄။ သီလ၀တၳဳ။ (ဓမၼဒူတ ဆရာေတာ္)
၅။ ပါရမီေတာ္။ (တိပိဋက အရွင္ သုမဂၤလာ လကၤာရ)
၆။ ဗုဒၶ (သို႔မဟုတ္) ေလာကသားတို႔၏ အႏိႈင္းမဲ့ ေက်းဇူးရွင္။
အရွင္ရာဇိႏၵ (ရေ၀ႏြယ္- အင္းမ)၏ ျမင့္ျမတ္သူတုိ႔ရဲ႕ အလုပ္ စာအုပ္မွ...

Harmful to Dhamma (ေရွာင္ကြယ္ ဓမၼ အႏၲရာယ္မ်ား) by Htun Htun Hlaing (ထြန္းထြန္းလွိဳင္) 
http://www.htunhlaing.blogspot.com/

  

Dhamma Web

ေရႊ ေငြ ေက်ာက္ သံ ပတၱျမားတို႔ျဖင့္ စီခ်ယ္ထားေသာဘုရား

အခ်ိဳ႕ဘုရားဆင္းတုမ်ားကိုေ ရႊ ေငြ ေက်ာက္ သံ ပတၱျမားတို႔ျဖင့္ စီခ်ယ္ထားသည္မွာ
ဘုရားပံုေတာ္ပင္ ေပ်ာက္လုမခန္း ျဖစ္ေန၏။

အျမင္ရအဆိုးဆုံးကား ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္ကို ဆဲြၾကိဳးမ်ား ထပ္ေနေအာင္ ဆဲြထားျခင္းပင္ျဖစ္၏။
 ေရႊ ေငြ ေက်ာက္ သံ ပတၱျမားတို႔ကို ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္တိုင္ပင္ မသုံးဆဲြသလို တပည့္ရဟန္းမ်ားကိုလည္း
 မသုံးဆဲြဟုပစ္ညတ္ေတာ္မူပါတယ္။
ထိုသို႔ ေရႊ ေငြ ကိုပယ္ထားေသာ ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္အား ေရႊ ေငြ မ်ား ညြတ္ေနေအာင္ ဆင္ျခင္းသည္ မည္သုိ႔မွ် မသင့္ေတာ္ေပ။
ယခုက့ဲသို႔ သိပါလွ်က္ ရတနာမ်ားကို ဆက္လက္ဆင္ျမန္းေနမည္ ဆိုလွ်င္ ဗုဒၶဂရုက - ဘုရားကို အေလးထားျခင္း မဟုတ္ေတာ့။ လာဘဂရုက - လာဘ္လာဘကို အေလးထားျခင္းသာ ျဖစ္၏။
ဗုဒၶဂရုကသည္ ဘုရားကို ၾကည္ညိဳေသာ သဒၶါဓာတ္ (ကုသိုလ္တရား) သာျဖစ္သည္။
လာဘဂရုကကား လာဘ္ကိုလိုခ်င္ေသာ ေလာဘဓာတ္(အကုသိုလ္တရား)သာျဖစ္သည္။
ရုပ္ပြားပိုင္ရွင္မ်ားသည္ ေလာဘစေသာ ကိေလသာကင္းေသာ ဘုရားကို အေၾကာင္းျပဳျပီး မိမိကိုယ္တိုင္ ေလာဘကင္းေအာင္ ၾကိဳးစား
သင့္သည္။ ေလာဘပြားေအာင္ကား မျပဳလုပ္သင့္။

*ေမတၱာရွင္ ေရႊျပည္သာ*
.