သင္- ေသတတ္ၿပီလား?

ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္စစ္ ဝိပႆနာရိပ္သာ

သင္- ေသတတ္ၿပီလား?
ေသဖုိ႔ျပင္ဆင္ထားၿပီလား?
===================
ရုပ္သေဘာ နာမ္သေဘာေတြ ခႏၶာရဲ့သေဘာေတြမသိေတာ့
ငါေသရေတာမ့ယ္ သားေတြ သမီးေတြနဲ ့ခြဲရေတာ့မယ္...
လုပ္ကိုင္ထားတဲ့ အလုပ္အကိုင္ေတြနဲ ့အကုန္လံုးခြဲရေတာ့မယ္
ငါ၀ယ္ထားတဲ့ ပစၥည္းေတြ အကုန္လံုး ထားခဲ့ရေတာ့မယ္ဆုိေတာ့…
အဲဒီလုိ ဒုကၡေရာက္တာက တစ္မ်ဳိး။

ခႏၶာကိုယ္က ေရာဂါေ၀ဒနာေတြ ႏွိပ္စက္လို ့
ဒုကၡေရာက္တာကတစ္မ်ဳိး
ကိုယ္လဲနာ စိတ္လည္းနာ
အၾကီးအက်ယ္နာတယ္။
(၉၆) ပါးေရာဂါႏွိပ္စက္လို ့နာတာက ကိုယ္နာတာေပါ့။
ဒီရုပ္ခႏၶာၾကီးနာတာေပါ့။
စိတ္ကေနၿပီး ဘာမွ တရားေတြနာမထား
လုပ္မထားတဲ့အခါက်ေတာ့ စိတ္မခ်
လက္မခ်ေတြ အၾကီးအက်ယ္မျဖစ္ဘူးလား?
စိတ္မခ် လက္မခ်ေတြ အၾကီးအက်ယ္ျဖစ္တာက စိတ္နာတာ။
ေသခါနီးတဲ့အခါမွာ နာတာ က်ဥ္တာ ကိုက္တာ ခဲတာက တစ္မ်ဳိး။
ဒီစိတ္မခ်ျဖစ္ရတာေတြက တစ္မ်ဳိး၊ပူေဆြး ၀မ္းနည္းၿပီးေတာ့ မခ်ိမဆံ့ေတြျဖစ္။
ကိုယ္လည္းနာ စိတ္လည္းနာဆုိေတာ့ မေသခင္ မခ်ိမဆံ့ ဒုကၡေတြမေရာက္ဘူးလား။
အဲ့ဒီလို ေဒါသၾကီးနဲ ့ခံစားရၿပီး ေသသြားရင္
ေသသြားတဲ့သူ ေကာင္းရာမြန္ရာ ေရာက္ပါ့မလား?
( ျမစိမ္းေတာင္ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး အသွ်င္ဇာေနယ်)

ေရနဲ႕ၾကာ

မိဘဂုဏ္ရည္ ဆရာေတာ္ added 3 new photos.

ေရနဲ႔ၾကာ
=========
မုဒုံဆရာေတာ္
--------------------------
သာသနာဆိုတာ ဘုရားရွင္တို႔၏ အဆိုအမိန္႔ အဆုံးအမကို ေခၚတာပါ။ သာသနာဆိုတာ ေက်ာင္းကန္ ဘုရားေစတီ ဘုန္းေတ...ာ္ႀကီး သံဃာေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ ေက်ာင္းကန္ေတြက သာသနိကပစၥည္း၊ သာသနာ့ေတာ္အတြက္ အေထာက္အပံ႔တခုသာပါ။ ဘုရားေစတီ ဆင္းတုေတာ္ေတြက ၾကည္ညိဳ ပူေဇာ္ရာ တစ္ခုသာျဖစ္ပါတယ္။ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြက ဘုရားရွင္တို႔၏ အဆုံးအမ ဓမၼတရားေတြ မေျပာက္ မကြယ္ရေလေအာင္ ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ ေပးၾကရတဲ႔ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုပဲ။ တစ္နည္းေျပာရရင္ေတာ့ သာသနာေတာ္ကို ယိမ္းမသြားရေအာင္ ယိုင္မသြားရေအာင္ ထိမ္းေၾကာင္း တည့္မတ္ ဦးေဆာင္ေပးတဲ့ အဖြဲ႔အစည္း တစ္ခုပါပဲ။

သာသနာဆိုတာ ၾကည္ညိဳသူရွိမွ တည္တန္႔တယ္၊ ျပန္႔ပြားတယ္၊ တိုးတက္တယ္၊ ၾကည္ညိဳသူကင္းတာနဲ႔ မရွိေတာ့တာနဲ႔ သာသနာ အလိုလို ဆုတ္ယုတ္သြားတာပဲ၊ သာသနာကြယ္ဘို႔ လမ္းစေရာက္ေတာ့တာပါပဲ၊ သာသနာ ၾကည္ညိဳသူ မ်ားမ်ားရွိဖို႔ရာမွာ သာသနာ ၾကည္ညိဳတတ္ေအာင္ ဆည္းကပ္တတ္ေအာင္ ကိုးကြယ္တတ္ေအာင္ ေဟာေျပာျပသ သြန္သင္ေပးႏိႈင္တဲ့ နည္းေကာင္း လမ္းမွန္ ညႊန္ၾကားေပးႏႈိင္တဲ့ စြမ္းရည္ရွိတဲ့ ရဟန္းသံဃာ မ်ားမ်ားရွိဖို႔ လိုအပ္တယ္၊ မ်ားမ်ားေမြးထုတ္ၾကဖို႔ လိုအပ္လွပါတယ္။
ဗုဒၶသာသနာဆိုတာ လူသားကမၻာ ဗုဒၶဘာသာ မ်က္ႏွာစာမွာ မရွိမျဖစ္ တကယ္လိုအပ္တဲ့ ႏွစ္လုံးသားရဲ႕ အဟာရတစ္ခုပါ။ ကမၻာေပၚမွာ စပါးစိုက္သူမရွိရင္ ဆံစပါးမရွိႏႈိင္ေတာ့ဘူး။ စပါးမရွိေတာ့တာနဲ႔ ထမင္းကိုသာ စားလိုသူေတြ ထမင္းစားရမွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါဟာ သဘာ၀နိယာမတစ္ခုပါ။ သာသနာ အားေပးႏႈိင္သူ ေထာက္ပ႔ံမည့္သူ မရွိေတာ့ရင္ေကာ ဘယ္လိုေနမလဲ စဥ္းစားၾကည့္ပါ၊ ဘုရားသာသနာ တိုးတက္ဖို႔ရာကို မဆိုထားနဲ႔ တည္တန္႔ဖို႔ကိုပင္ မလြယ္ေတာ့ပါဘူး။ သာသနာကို တကယ္ေလးစား ၾကည္ညိဳသူမွန္သမ်ွ သတိျပဳရမည့္ အေရးႀကီးတဲ႔ အခ်က္တစ္ခုပါပ။ဲ
ဗုဒၶသာသနာဆိုတာ လူသားေလာကႀကီး တစ္ခုလုံးကို ေကာင္းက်ိဳးေပးႏႈိင္တဲ့ တရားျဖစ္သလို ဆိုးက်ိဳးမ်ားစြာကို ဖယ္ရွားေပးႏႈိင္တဲ့ အစြမ္းထက္တဲ့ လက္ႏွက္တစ္ခုပါပဲ။ လုပ္ငန္းခြင္ တစ္ခုမွာ လက္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ အလုပ္ျဖစ္ေသာ္လည္း လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းေလာက္ မၿပီးေျမာက္ႏႈိင္ပါဘူး။ ထို႔အတူ သာသနာမွာ သံဃာရွိေနရုံနဲ႔ေတာ့ အရွည္မတည္ႏိႈင္ပါဘူး၊ ဒါယကာရွိမွ ျဖစ္မွာပါ။ က်ိဳးေနသူဟာ လမ္းမေလ်ွာက္ႏႈိင္သလို ကန္းေနသူဟာလဲ လိုရာခရီး မေပါက္ႏႈိင္ပါဘူး။ အကိ်ဳးနဲ႔ အကန္း ေပါင္းၾကမွ ခရီးေပါက္ လိုရာေရာက္သလို သံဃာနဲ႔ ဒါယကာ အတူလက္တြဲမွ သာသနာ ရွည္ၾကာ တိုးတက္ႏႈိုင္ပါတယ္။
ဗုဒၶသာသနာဆိုတာ ထီးကို ယူေဆာင္သြားသူနဲ႔ သိပ္ကိုတူပါတယ္၊ ထီးပါသြားသူဟာ ေနပူလဲေဆာင္းရတယ္ မိုးရြာလဲေဆာင္းရတာပဲ ေနပူပူ မိုးရြာရြာ အပူအေအး ကာကြယ္ေပးသလို ေလာကဓာန္ အပူအေအးမွန္သမွ် ကာေပးႏႈိင္ပါတယ္၊ သိပ္ကို အားရေက်နပ္စရာ ေကာင္းတဲ့ တရားတစ္ခုပါပဲ။
သာသနာေတာ္ စတင္ေပၚေပါက္ရာ မစၨ်ိမေဒသကို လွမ္းေမ်ွာ္ၾကည့္ပါ ယခင္နဲ႔ ယခု ဘယ္လိုေနသလဲဆိုတာ၊ စာဖတ္သူတို႔ နားလည္ေလာက္ပါတယ္။ သာသနာ အေနာက္ကေန အေရွ႕ကို ေျပာင္းလာခဲ့ၿပီ၊ ေရႊ႕လာခဲ့ၿပီ၊ ဒါဟာ ဓမၼနိယာမတစ္ခုပါပဲ။
အဆုံးအမ ဓမၼတရားဟာ ေဆာင္သူထံမွာပဲ ရွိတယ္. တည္တယ္၊ မေဆာင္သူထံ ဘယ္လိုမွ ရွိမေနပါဘူး။ ဒါယကာနဲ႔ သာသနာဟာ ေရနဲ႔ၾကာလိုပါပဲ၊ ၾကာပြင့္ေစျခင္ရင္ ေရရွိမွျဖစ္မွာပါ၊ ေရမရွိလ်ွင္ ၾကာမပြင့္ႏႈိင္ေတာ့ပါဘူး။ ၾကာမပြင့္ရင္ ၾကာဖူးၾကာပန္းေတြ ေ၀းၿပီေပါ့။ ကမၻာမွာ ၾကာပန္းမရွိႏႈိင္ျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းရင္းက ေရျဖစ္သလို၊ သာသနာေတာ္ ကြယ္ေျပာက္ရျခင္း၏ အေၾကာင္းရင္းက ကိုးကြယ္ ၾကည္ညိဳတတ္သူ မရွိျခင္းသာ ျဖစ္ပါေၾကာင္းကို တင္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။
မုဒုံဆရာေတာ္

အာနာပါနကမၼ႒ာန္းစတင္အားထုတ္ရာ၌ေတြ ့ရတတ္ေသာအခက္အခဲမ်ား

အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာဖားေအာက္ေတာရ ရိပ္သာ International Pa-Auk Forest Monastery feeling wonderful

အာနာပါနကမၼ႒ာန္းစတင္အားထုတ္ရာ၌ေတြ ့ရတတ္ေသာအခက္အခဲမ်ား
( အရွင္အဂၢည ~ ဖားေအာက္ေတာရ )
.
၅။ အာရံုနိမိတ္ အတိတ္ကဟာေတြ
စတင္ တရားအားထုတ္ခါစ ေယာဂီေတြ ေတြ ့ၾကံဳရတဲ့ အခက္...အခဲ တစ္မ်ိဳးကေတာ့ မ်က္စိမွိတ္ၿပီး တရားထိုင္၍ စတင္ရွဳမွတ္ၿပီ ဆိုတာနဲ ့ မၾကာခင္မွာပဲ အာရံုနိမိတ္ပံု မ်ိဳးစံုၿမင္တာဘဲ။ ၿမင္ဖူး ေရာက္ဖူး သြားဖူး ခဲ့တာေတြ မိဘ ညီအကို ေမာင္နွမ ေဆြမိ်ဳးသားခ်င္း သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းေတြ ကြယ္လြန္သြားၿပီး သူေတြရဲ ့ ပံုရိပ္ေတြ၊ ေတာေတာင္ ေရေၿမ ရွဳခင္းေတြ၊ ဘုရားဆင္းတုေတာ္ ေစတီေတာ္ေတြ၊ နတ္ပံုေတြ၊ မၿမင္ဘူးခဲ့တဲ့ ပံုဆိုးပန္းဆိုး သတၱ၀ါေတြ အေလာင္းေကာင္ အပုပ္အပ်က္ အရိုးစုေတြ စံုေနေအာင္ေပၚလာတတ္ ၿမင္ရတတ္တယ္။ တခ်ိဳ ့စိတ္အားငယ္တဲ့သူဆိုရင္ ဒီလုိပံုရိပ္ေတြၿမင္တာကိုပဲ တကယ္အရိွလို ့ထင္ၿပီး ေၾကာက္ရင္ေၾကာက္လာ တတ္တယ္။ ၀မ္းနည္းၿပီး ရိွဳက္ၾကီးတငင္ ငိုေၾကြးတတ္ေသးတယ္။ တကယ္ အာရံုအစစ္ေတြလို ့ ထင္မွတ္ၿပီး လိုက္ေတြးေနရင္ မီးခိုးမဆံုး မိုးမဆံုး ဆိုသလုိ တမ်ိဳးၿပီး တမိ်ဳးနဲ ့ အေတြးမဆံုး ရိွတတ္တယ္။ ဒီအာရံုေတြ ဖန္တီးၿပီး စိတ္ကူးနဲ ့စီမံကိန္းေတြ လုပ္ေနတတ္တယ္။ စိတ္နဲ ့စကားေတြ ေၿပာေန တတ္တယ္။ ခင္ရာမင္ရာ သံေယာဇဥ္ဖြဲ ့လို ့အတိတ္ဘ၀ ေတြၿပန္ၿမင္တယ္ ဆိုတာမိ်ဳးနဲ ့ ေဆြမိ်ဳးေတြဆက္ၿပီး ေႏွာင္ဖြဲ ့ၾကၿပန္တယ္။ တခ်ိဳ ့ဆိုရင္ တရားစစ္ခ်ိန္မွာ သူတို ့တရားထိုင္ခ်ိန္က ၿမင္ခဲ့တာေတြကို တခမ္းတနား ဖြဲ ့ဖြဲ ့ႏြဲ ့ႏဲြ ့ ေလွ်ာက္ေနတတ္ၾကလို ့ အခ်ိန္ကုန္ သက္သာေအာင္ စကားစ ၿဖတ္ရတယ္။ တကယ္ေတာ့ ၀ိပႆနာပိုင္း ေရာက္ရင္ လကၡဏာေရး သံုးတန္တင္ၿပီး ရွဳပစ္ ပါယ္ပစ္ရမယ္ဟာ ေတြပါဘဲ။ သမထပိုင္းမို ့ သမာဓိရခ်င္ရင္ေတာ့ ဒီလိုၿမင္တဲ့ အာရံုေတြကို တကယ္မရိွဘူး၊ စိတ္ေၾကာင့္ ၿဖစ္တဲ့ အာရံုနိမိတ္ပံု ေတြသာ ၿဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ အသိနဲ ့ ဥေပကၡာၿပဳပစ္ရမယ္။ ကုန္ကုန္ ေၿပာရရင္ အာနာပါနရွဳေနစဥ္ သက္ေတာ္ထင္ရွား ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ၿမတ္ၾကီး ရဟႏၱာငါးရာနဲ ့ ၾကြလာတဲ့ ပံုၿမင္ေတာင္မွ လက္အုပ္ခ်ီဦးခ်တာမိ်ဳး၊ မ်က္စိဖြင့္ၾကည့္တာမ်ိဳး မလုပ္လုိက္ပါနဲ ့၊ ဒီအခ်ိန္မွာ အဲဒီလို လုပ္ရင္ သမာဓိပ်က္သြားမယ္။ ဒီအာရံုကိုလည္း ဥပကၡာၿပဳၿပီး ဘာ၀နာအာရံု ကိုရွဳပြားတဲ့စိတ္၊ ဘ၀င္စိတ္ေတြၿခားၿပီး ပ်ံ ့လြင့္စိတ္ေတြ တစ္လွည့္စီ ၿဖစ္ေနတဲ့ အခါမိ်ဳးေတြမွာ ဒီလိုပံုေယာင္ ပံုရိပ္ နိမိတ္ေတြ အေပၚမ်ားတယ္။ ၀င္ေလ ထြက္ေလ အာရံုေပၚမွာ ရွဳမွတ္တဲ့စိတ္ အရိွန္ ေကာင္းလာၿပီး ဘ၀င္ စိတ္ပံ် ့လြင့္စိတ္ေတြ နည္းလာတာနဲ ့ အမွ် ေပ်ာက္ကုန္ပါလိမ့္မယ္။ စိတ္ေတြ ၾကည္လင္လာတာနဲ့ အမွ် ၿဖဴေနတဲ့ ၾကည္ေနတဲ့ အာကာသေကာင္းကင္ၿပင္လို အလင္းၿပင္လုိမ်ိဳးေတြ ေတြ ့လာနိဳင္ပါတယ္။ အာနာပါန နိမိတ္မ်ားၿဖစ္တဲ့ ဥဂၢဟနိမိတ္၊ ပဋိဘာဂနိမိတ္ မ်ားလည္း ေပၚနိဳင္ပါတယ္။ မေပၚမေတြ ့ေသးရင္လည္း ဆက္သာရွဳပါ။ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာနဲ ့ တရားထုိင္နိဳင္လာပါလိမ့္မယ္။ ၿမင္တဲ့ အာရံုေတြေနာက္ လိုက္ၿပီး ေတြးေနရင္ေတာ့ ရွဳမွတ္စိတ္နဲ ့ ပ်ံ ့လြင့္စိတ္ေတြ ပဋိပကၡၿဖစ္လို ့ ေခါင္းေၾကာ နဖူးေၾကာေတြ တင္းၿပီး ေခါင္းခဲ ေနတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ တရားထုိင္ခ်ိန္မွာၿမင္တဲ့ အာရံု နိမိတ္ေတြ အမိ်ဳးမိ်ဳးကို လိုက္မေတြးဘဲ မူလရွဳေနတဲ့ ၀င္ေလ ထြက္ေလ အေပၚမွာ ဆက္လက္ရွဳပါ။ တရားစခန္းမွာ စကားမ်ားတဲ့ ေယာဂီ၊ အၿပင္ခဏခဏသြားတဲ့ ေယာဂီေတြ ပိုၿဖစ္တတ္တယ္။ တခါတရံ မူလကမၼ႒ာန္းကို ခ်က္ခ်င္းရွဳလို ့မရပဲ ဒီလိုအာရံု နိမိတ္ေတြနဲ ့ ပ်ံ ့လြင့္တဲ့စိတ္က သိပ္လႊမ္းမိုးေနရင္ စတုရာရကၡကမၼ႒ာန္း တစ္ခုခုနဲ ့ လည္းပြားၿပီး ေက်ာ္လႊားေအာင္ လုပ္ရတာမ်ိဳးလည္းရိွတယ္။

"ဒါနျပဳျခင္း အႏုပညာ"

News Watch(ေစာင့္ၾကည့္သတင္းဂ်ာနယ္)

"ဒါနျပဳျခင္း အႏုပညာ"
‘ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ အေျဖစကားအရဆိုရင္ သိမ္ေတြ၊ ေက်ာင္းေတြ၊ ရွင္တေထာင္ေတြ၊ ရွင္တေသာင္းေတြ လွဴမွရယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ေကာ္ဖီေလးတခြက္ လွဴလိုက္ရင္လည္...း ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ မဟာကုသိုလ္ႀကီး တခုျဖစ္သလို ေကာင္းက်ဳိးႀကီးတခုမကကလည္း ႀကိဳႀကိဳေနေတာ့တာပါ …’
----- ----- ----- -----

ျမတ္စြာဘုရားလက္ထက္ေတာ္က အမ်ဳိးသမီးေလးတေယာက္ရိွပါတယ္။ သူက အိမ္ေရွ႕မွာ ရဟန္းေတာ္ေတြပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ခရီးသြားေတြပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သူေတာင္းစားေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ထိုင္ဖို႔၊ ေခတၱနားခိုဖို႔ အင္းပ်ဥ္ထိုင္ခံုရယ္၊ အေမာေျပေသာက္ဖို႔ ေသာက္ေရအိုးစင္ရယ္ စသည္ေတြကို အမ်ား အိမ္ေတြနည္းတူ ျပင္ဆင္ျပဳလုပ္ေပးထားပါတယ္။
တရက္မွာေတာ့ ရဟန္းေတာ္တပါးအိမ္ေရွ႕ကို ဆြမ္းခံၾကြလာပါတယ္။ အမ်ဳိးသမီးေလးက ၾကည္ညိဳစိတ္ရိွတာနဲ႔ အိမ္ထဲကို ပင့္လိုက္ပါတယ္။ အိမ္ထဲက အင္းပ်ဥ္ထိုင္ခံုေလးေပၚမွာ ေရႊေရာင္အခင္းေလးခင္းၿပီး ထိုင္ေစပါ တယ္။ ၿပီးေတာ့ အိမ္မွာခ်က္ထားတဲ့ဆြမ္းဟင္းေတြကို သပိတ္ထဲေလာင္းထည့္လိုက္ၿပီး ဆြမ္းကပ္ပါတယ္။ ရဟန္းေတာ္ကလည္း အမ်ဳိးသမီးေလးရဲ႕ အင္းပ်ဥ္ထိုင္ခံုေလးေပၚမွာပဲထိုင္ၿပီး ဆြမ္းဘုဥ္းေပးပါ တယ္။ဆြမ္းဘုဥ္းၿပီးေတာ့ တရားစကားအနည္းငယ္ေဟာၾကားၿပီး ေက်ာင္းကို ျပန္ၾကြသြားပါတယ္။ အမ်ဳိးသမီးငယ္ေလးက ရဟန္းေတာ္ထိုင္သြားတဲ့ အင္းပ်ဥ္ထိုင္ခံုေလးကို ေက်ာင္းကိုပို႔ေစၿပီး လွဴလိုက္ပါ တယ္။အမ်ဳိးသမီးငယ္ေလးက ဆြမ္းကပ္လိုက္ရတာရယ္ အင္းပ်ဥ္ထိုင္ခံုေလးလွဴလိုက္ရတာရယ္ကို အခိ်န္ ရိွတိုင္း ေတြးေတြးၿပီးေပ်ာ္ေနပါတယ္။ အလုပ္လုပ္ရင္လည္း ကိုယ့္ဒါနေလးကိုေတြးၿပီး ပီတိျဖစ္ေနပါတယ္။
ကာလတခုမွာေတာ့ အမ်ဳိးသမီးငယ္ေလးဟာ ေရာဂါတခုေၾကာင့္ပဲ ကြယ္လြန္သြားပါတယ္။ ကြယ္လြန္ေတာ့ တာ၀တႎသာနတ္ျပည္မွာ ေရႊဗိမာန္နဲ႔ နတ္သမီးအၿခံအရံေတြနဲ႔ သြားျဖစ္ရပါတယ္။ လူ႔ဘ၀က အင္းပ်ဥ္ ထိုင္ခံု လွဴခဲ့တဲ့ ကုသိုလ္ကံေၾကာင့္ အလားတူ ေရႊပလႅင္ႀကီးပါ တဲြေပါက္ေနပါတယ္။
အမ်ဳိးသမီးေလး ကုသိုလ္ျပဳျဖစ္သြားတာေလးက သမိုင္းဇာတ္လမ္းတခုေၾကာင့္ ျပဳျဖစ္သြားတာပါ။
ျမတ္စြာဘုရားသာ၀တၳိျပည္ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္မွာ သီတင္းသံုးေတာ္မူစဥ္က ပေသနဒီေကာသလမင္းႀကီးနဲ႔ မလႅိကာမိဖုရားႀကီးရယ္၊ ျပည္သူျပည္သားေတြရယ္ အၿပိဳင္အဆိုင္ သူႏိုင္ကိုယ္ႏိုင္ ဒါနၿပိဳင္ပဲြႀကီး ျပဳၾကပါတယ္။ ဘုရင္ဘက္ကႏိုင္လိုက္ ျပည္သူဘက္ကႏိုင္လိုက္နဲ႔ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ပေသနဒီေကာသလမင္းႀကီးတို႔က ႏိုင္သြားၿပီး သာသနာ့သမိုင္းမွာ အသဒိသဒါနအလွဴႀကီးရယ္လို႔ ကမၸည္းတင္ခဲ့ပါတယ္။
ဒီေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲက ျပည္သူေတြၾကားထဲမွာ စုစု စုစုနဲ႔ေမးခြန္းေတြထုတ္လာၾကပါတယ္။
ဒီလိုႀကီးက်ယ္ခမ္းနားတဲ့ အလွဴႀကီးကိုလွဴမွပဲ ႀကီးက်ယ္တဲ့ အက်ဳိးျဖစ္သလား၊ ငါတို႔လိုအေျခခံလူတန္းစားေတြ ကိုယ္ႏိုင္သေလာက္လွဴတာေကာ ေကာင္းက်ဳိးမျဖစ္ေတာ့ဘူးလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေတြကို အခ်င္းခ်င္း ေတြ႕တဲ့အခါ ေျပာၾကေတာ့တာပါ။
ရပ္ကြက္ထဲမွာ ေျပာေနၾကတဲ့စကားေတြကို ရဟန္းေတာ္ေတြက ဆြမ္းခံရင္းၾကားခဲ့ရေတာ့ ျမတ္စြာဘုုရားကိုျပန္ေလွ်ာက္ျပပါတယ္။ ဒီေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ''ခ်စ္သားတို႔ ပစၥည္းဥစၥာေတြ ႀကီးႀကီးမားမားမ်ားမ်ား လွဴႏိုင္မွ အက်ဳိးႀကီးေပးတာမဟုတ္ပါဘူး၊ တကယ္ေတာ့ စိတ္ေစတနာ ေကာင္းေကာင္းထားၿပီး ဆန္ကဲြတဆုပ္ပဲ လွဴလွဴ၊ ပုဆိုးတပိုင္းပဲ လွဴလွဴ၊ ဖ်ာတခ်ပ္ပဲ လွဴလွဴ၊ သစ္ရြက္ခင္းေလးပဲ လွဴလွဴ၊ ဇီးျဖဴသီးေလးတလံုးပဲ လွဴလွဴ ၾကည္လင္တဲ့စိတ္ေစတနာနဲ႔လွဴရင္ အလွဴပစၥည္းေသးငယ္ေပမယ့္ အက်ဳိးႀကီးႀကီးျဖစ္ေတာ့တာပါ''လို႔ ျပန္ေဟာျပလိုက္ပါတယ္။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕အေျဖစကားက ရပ္ကြက္ထဲကျပည္သူျပည္သားေတြနားထဲကို ေရာက္သြားပါတယ္။ ျပည္သူျပည္သားေတြက အားတက္သြားၿပီး ပစၥည္းနည္းတာမ်ားတာ အဓိကမဟုတ္ဘူး၊ စိတ္ေစတနာေကာင္း ဖို႔က အဓိကပဲ”ဆိုၿပီး မိမိတို႔ႏိုင္သေလာက္ ရဟန္းေတာ္ေတြအတြက္ေကာ၊ ဆင္းရဲတဲ့လူေတြအတြက္ေကာ၊ သူေတာင္းစားေတြအတြက္ေကာ အလွဴဒါနျပဳၾကေတာ့တာပါ။ ဒါတင္မကပါဘူး၊ ကိုယ္စီကိုယ္စီ အိမ္ေရွ႕ ေတြမွာလည္း အင္းပ်ဥ္ထိုင္ခံုေလးေတြ၊ ေရအိုးစင္ေလးေတြပါ ျပင္ဆင္ျပဳလုပ္ေပးထားေတာ့တာပါ။
အမ်ဳိးသမီးငယ္ေလးကလည္း ျမတ္စြာဘုရားအေျဖ စကားၾကားၿပီး အမ်ားနည္းတူ အိမ္ေရွ႕မွာ လမ္းသြား သူရဟန္းရွင္လူအားလံုးအတြက္ ျပင္ဆင္ေပးထားလိုက္တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ရဟန္းေတာ္ဆြမ္းခံၾကြလာတဲ့ အခါမွာေတာ့ ဆြမ္းေကာအင္းပ်ဥ္ထိုင္ခံုေလးပါ လွဴျဖစ္သြားေတာ့တာပါ။
(၀ိမာန၀တၳဳ အ႒ကထာ၊ စာမ်က္ႏွာ - ၅)
ဒီေနရာမွာ အင္းပ်ဥ္ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရစကားလံုးေလးပါ။ ပါဠိေတာ္ အ႒ကထာေတြမွာ ပီဌ=အင္းပ်ဥ္ဆိုတဲ့စကားလံုးေလးကို မၾကာခဏေတြ႕ ရပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္ကေတာ့ ရဟန္းေတာ္ေတြအတြက္ေကာ လူေတြအတြက္ေကာ မျဖစ္မေနအသံုးျပဳစရာ ေ၀ါဟာရ စကားလံုးေလးတခုပါ။
ဒါေပမဲ့ စာေရးသူလည္း အင္းပ်ဥ္ဆိုတာကို ေသခ်ာမသိပါဘူး။ ျမန္မာအဘိဓာန္ရယ္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ေတြရဲ့ အ႒ကထာမွတ္ခ်က္ ေရးျပခ်က္ေတြရယ္ ျပန္ဖတ္မွ အင္းပ်ဥ္ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာသိရတာပါ။ ျမန္မာ အဘိဓာန္မွာေတာ့ ေအာက္ေျခနိမ့္ၿပီးလက္တင္မပါတဲ့ ထိုင္ဖို႔အိပ္ဖို႔ ခုတင္ငယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ အ႒ကထာမွတ္ခ်က္ကေတာ့ ပ်ဥ္ျပားနဲ႔လုပ္ထားတဲ့ ေနထိုင္ဖို႔ခံုလို႔ဆိုပါတယ္။ ထိုင္ခံုုစားပဲြခံုစာတင္ခံုနဲ႔ ႀကိမ္ကုလားထိုင္ သစ္သားကုလားထိုင္ ေခါက္ခုတင္ေတြကိုလည္း အင္းပ်ဥ္လို႔ေခၚေၾကာင္း ဆိုထားပါတယ္။ ေနာက္ ေျခေဆးဖို႔ျပဳလုပ္ထားတဲ့ ေျခေထာက္မပါတဲ့ သစ္သားတံုးသစ္သားျပားရယ္၊ နတ္ပူေဇာ္ဖို႔လုပ္ထားတဲ့ ေျခေထာက္တေခ်ာင္းပဲရိွတဲ့ စားပဲြခံုျမင့္ရယ္ကိုလည္းအင္းပ်ဥ္ထဲမွာ ထည့္ထားပါတယ္။
ျမတ္စြာဘုရားလက္ထက္ေတာ္က ရဟန္းေတာ္ေတြရဲ႕ ေက်ာင္းေတြမွာေတာ့ ေျခေဆးဖို႔ ေျခေဆးအင္းပ်ဥ္ ကိုေတာ့ အသံုးအေဆာင္တခုအေနနဲ႔ မျဖစ္မေနထားေလ့ရိွၾကပါတယ္။ ဒီေခတ္မွာေတာ့ အင္းပ်ဥ္ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရကိုသံုးတာ သိပ္မေတြ႕ရေတာ့ပါဘူး။ စာထဲမွာပဲေတြ႕ရပါေတာ့တယ္။
အမ်ဳိးသမီးေလး ဆြမ္းခံရဟန္းေတာ္ကို လွဴလိုက္တဲ့အင္းပ်ဥ္က ေတာ့ ဆြမ္းေတာင္ထိုင္ဘုဥ္းလို႔ရတာဆိုေတာ့ သစ္သားကုလားထိုုင္ ထိုင္ခံုေလးတခုခုျဖစ္ဖို႔မ်ားပါတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာထိုင္စရာထိုင္ခံုေလးလို႔ပဲ သေဘာထားလိုက္လို႔ရပါတယ္။
အမ်ဳိးသမီးငယ္ေလးက သူ႔ရဲ႕ထိုင္ခံုေလးကို စိတ္ေစတနာေကာင္းေကာင္းနဲ႔ လွဴလိုက္ရံုတင္မကပါဘူး။ ျပဳလိုက္တဲ့ဒါနေလးကိုလည္း ျပန္ျပန္ေတြးၿပီး ပီတိျဖစ္ေနတာပါ။ ကိုယ္ျပဳထားတဲ့ ကုသိုလ္ကို ျပန္ျပန္သတိရ တာလည္း စိတ္ခ်မ္းသာမႈတခုပါပဲ။ စိတ္ညစ္ေနရင္ စိတ္ရႈပ္ေနရင္ျပဳခဲ့တဲ့ ကုသိုုလ္ေလးေတြ ျပန္ေတြးရင္လည္း စိတ္သက္သာရာတခုပါ။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ အေျဖစကားအရဆိုရင္ သိမ္ေတြ၊ ေက်ာင္းေတြ၊ ရွင္တေထာင္ေတြ၊ ရွင္တေသာင္းေတြ လွဴမွရယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ေကာ္ဖီေလးတခြက္ လွဴလိုက္ရင္လည္း ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ မဟာကုသိုလ္ႀကီး တခုျဖစ္သလို ေကာင္းက်ဳိးႀကီးတခုမကကလည္း ႀကိဳႀကိဳေနေတာ့တာပါ။
အမ်ဳိးသမီးငယ္ေလးက သူျပဳတဲ့ကုသိုလ္ဒါနေလးကို ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးနဲ႔ တန္ဖိုးထားျပဳသလို ျပဳၿပီးတာနဲ႔ၿပီးမသြားပါဘူး။ ျပဳၿပီးတဲ့ ဒါနကုသိုလ္ေလးကို ျပန္ျပန္ေတြးေနတာေလးက အတုခိုးစရာေလးတခုပါ။ တကယ္ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕အေျဖစကား ၾကားရတာေလးရယ္၊ ရပ္ကြက္ထဲမွာ တီးတိုးတီးတိုး သတင္း စကားေျပာေနၾကတာေလးရယ္ၾကားၿပီး အမ်ားနည္းတူ ဒါနကုသိုလ္ျပဳျဖစ္သြားတာပါ။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ အျပင္သတင္းေတြကို နားမစြင့္ဘဲကိုယ့္အလုပ္ပဲ ကိုယ္မဲလုပ္ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ျပဳျဖစ္ခ်င္မွျပဳျဖစ္မွာပါ။ တခ်ဳိ႕ကုသိုလ္ေတြဟာ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕သတင္း စကားေတြေၾကာင့္ ျပဳျဖစ္သြားတာေတြလည္းရိွတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သတင္းေတြနဲ႔ သိပ္မ်က္ျခည္ျပတ္လိုု႔လည္း မျဖစ္ပါဘူး။
ဒါနျပဳၿပီး ေကာင္းက်ဳိးျဖစ္သြားတဲ့ ၀တၳဳေလးေတြၾကည့္လိုုက္ရင္ ကိုယ္ျပဳတဲ့ဒါနေလးကို ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးေလးနဲ႔ တန္ဖိုးထားျပဳသြားတာကိုု ေတြ႕ရပါတယ္။
စာထဲမွာေတာ့ ဒါန ၃ မ်ဳိးကိုု ျပထားပါတယ္။
ကြ်န္ဒါနရယ္၊ သူငယ္ခ်င္းဒါနရယ္၊ အရွင္သခင္ဒါနရယ္ပါ။ ပါဠိလိုု ေျပာရင္ေတာ့ ဒါသဒါနရယ္၊ သဟာယ ဒါနရယ္၊ သာမိဒါနရယ္ပါ။
ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ ေကာင္းမြန္တဲ့အစားအစာ၊ ေကာင္းမြန္တဲ့ပစၥည္းေတြကို သံုးေဆာင္ၿပီး ကိုယ့္ရဲ႕ လက္ေအာက္ေက်းကြ်န္အလုပ္သမားေတြကိုေတာ့ မေကာင္းတဲ့အညံ့စားအစားအစာေတြ ပစၥည္းေတြကို ေပးသလိုမ်ဳိး သူတပါးကိုေပးလွဴတဲ့ေနရာမွာေတာ့ ခပ္ညံ့ညံ့ပစၥည္းကိုပဲ ေပးလွဴတတ္ပါတယ္။ ဒီဒါနမ်ဳိးကိုုေတာ့ ကြ်န္ဒါနလိုု႔ေခၚပါတယ္။ ကြ်န္အလုပ္သမားေတြကိုေပးတာနဲ႔တူလို႔ ကြ်န္ဒါနလို႔ေခၚတာပါ။ ကိုယ္ကေတာ့ ေကာင္းတာသံုုးၿပီး သူတပါးက်ေတာ့ မေကာင္းတာကိုေပးတာပါ။
ကိုယ့္အိမ္ကို ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြလာတဲ့အခါ ကိုယ္သံုးေဆာင္တဲ့ ပစၥည္းအစားအစာေတြနဲ႔ ေကြ်းေမြးဧည့္ခံသလို သူတပါးကိုေပးလွဴတဲ့ေနရာမွာလည္း ကိုယ္သံုးေဆာင္ေနက် တန္းတူပစၥည္းကို ေပးလွဴတာက်ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းဒါနလို႔ေခၚပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းကိုုေပးတာနဲ႔တူလိုု႔ သူငယ္ခ်င္းဒါနလိုု႔ ေခၚတာပါ။
ကိုယ့္ထက္ရာထူးအာဏာႀကီးတဲ့ အရွင္သခင္ကို ေကြ်းေမြးဧည့္ခံတဲ့အခါ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေပးတဲ့အခါ ကိုုယ္ သံုုးေဆာင္တဲ့ပစၥည္းထက္ ပိုမိုေကာင္းမြန္တဲ့ပစၥည္းေတြ၊ အစားအစာေတြနဲ႔ ေကြ်းေမြးသလို လက္ေဆာင္ေပး သလို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က်ေတာ့ သင့္တင့္မွ်တရံုပစၥည္းေလာက္ပဲ သံုးစဲြၿပီး သူတပါးကိုေပးလွဴတဲ့ေနရာမွာေတာ့ ကိုယ္သံုးစဲြတဲ့ပစၥည္းထက္ ပိုမိုေကာင္းမြန္တဲ့ပစၥည္းကို လွဴဒါန္းတဲ့ဒါနမ်ဳိးကိုေတာ့ အရွင္သခင္ဒါနလို႔ ေခၚပါ တယ္။ အရွင္သခင္ကို လက္ေဆာင္ေပးတာနဲ႔တူလို႔ အရွင္ သခင္ဒါနလို႔ ေခၚတာပါ။
ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္ျပဳျပဳေနတဲ့ဒါနေလးေတြကို ဒါန ၃ မ်ဳိးထဲက ကြ်န္ဒါနလား၊ သူငယ္ခ်င္းဒါနလား၊ အရွင္သခင္ဒါနလားဆိုတာ ျပန္ဆန္းစစ္ၾကည့္ရမွာပါ။ တမ်ဳိးမ်ဳိးထဲမွာ ပါေနမွာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။
အၿမဲတမ္း အရွင္သခင္ဒါနခ်ည္းျဖစ္ေနဖို႔ဆိုတာလည္း မလြယ္ပါဘူး။ အေျခေနနဲ႔ အခိ်န္ခါလည္းရိွပါေသးတယ္။ အရွင္သခင္ဒါနျဖစ္ ေအာင္ဆိုၿပီး ကိုယ့္အလုပ္သမားေတြကို အစားေကာင္းေကာင္းေတြ ေကြ်းၿပီးကိုယ္ကေတာ့ ျဖစ္သလို ခပ္ညံ့ညံ့ပဲစားေနရင္လည္း သဘာ၀က်တဲ့ အျပဳအမူေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ သဘာ၀မက်ရင္ စိတ္ပင္ပန္းရပါတယ္။ အေျခအေနနဲ႔အခ်ိန္အခါၾကည့္ၿပီး လုုပ္သြားရမွာပါပဲ။
ဥပမာ - မႏၱေလးက စိန္တလံုးသရက္သီး ၁၅ လံုးေရာက္လာမယ္။ ''ငါတို႔ကိုးကြယ္တဲ့ဆရာေတာ္ႀကီးကို ၅ လံုုးသြားလွဴမယ္၊ ငါတို႔မိသားစုု က ၁၀ လံုးစားမယ္ဆိုရင္ ဒါသဘာ၀က်တဲ့ အျပဳအမူတခုပါ။ အဲဒီလိုမွ မဟုတ္ဘဲ ''၁၅ လံုးလံုး ဆရာေတာ္ႀကီးကို သြားလွဴလိုက္တာေပါ့၊ ငါတို႔မိသားစုကေတာ့ မစားပါနဲ႔ေတာ့'' ဆိုၿပီး ကိုုယ့္ရဲ႕သားသမီးေလးေတြက စိန္တလံုးသရက္သီးစားခ်င္လြန္းလို႔ သြားရည္တမ်ားမ်ားနဲ႔ ဆန္႔ငင္ဆန္႔ငင္ ျဖစ္က်န္ခဲ့တာမ်ဳိးက်ေတာ့လည္း သဘာ၀မက်ျပန္ပါဘူး။
တခါတေလ သူငယ္ခ်င္းဒါနကို ေရြးခ်ယ္ရမွာျဖစ္သလို တခါ တေလက်ေတာ့လည္း ဘ၀မွာ စြန္႔စားမႈတခုအေနနဲ႔ အရွင္သခင္ဒါနကို တကူးတကကို ေရြးခ်ယ္ရမွာပါ။ တခုရိွတာက အၿမဲတမ္း ကြ်န္ဒါနခ်ည္း ျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သံသရာအတြက္ေကာ ပစၥဳပၸန္ဘ၀လူမႈနယ္ပယ္အတြက္ေကာ ဘယ္လိုမွ အဆင္မေျပ ႏိုုင္ပါဘူး။
ဒါန ၃ မ်ဳိးကေတာ့ ပုထုဇဥ္လူသားတေယာက္အေနနဲ႔ အေျခေနနဲ႔ အခိ်န္ခါအရ တည္ၿငိမ္မႈမရိွနိုင္ပါဘူး။ အခါအားေလ်ာ္စြာ အေျပာင္းအလဲေတာ့ ရိွေနနိုင္ပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ ကိုယ္ျပဳတဲ့ဒါနေလးကို ျမတ္ျမတ္ ႏိုးႏိုးနဲ႔တန္ဖိုးထားျပဳလိုက္ဖို႔ပါပဲ။ တကယ္လို႔ ပစၥည္းက တန္ဖိုးနည္းေနဦးေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္ေစတနာနဲ႔ အျပဳအမူပိုင္းကိုေတာ့ တန္ဖိုးျမွင့္ႏိုင္သမွ် ျမွင့္ၿပီး လွဴလိုုက္ရမွာပါ။
တခါတုန္းက ဦးဇင္းအရွင္ဆႏၵာဓိကက ဘန္ေကာက္ၾကြခါနီး ''ဘာ၀ယ္ခဲ့ရဦးမလဲ''လို႔ေမးပါတယ္၊ ဒီေတာ့ စာေရးသူက စာေရးသူသံုးတဲ့ သြားတိုက္တံ၀ယ္ခဲ့ဖို႔မွာ လိုက္ပါတယ္။ ျပန္ၾကြလာေတာ့ စံေက်ာင္း အေပၚထပ္မွာ ႏွစ္ပါးတည္းပါပဲ။ ဘယ္သူမွလဲ မရိွပါဘူး။ ပါလာတဲ့ သြားတိုက္တံေလးကိုင္ၿပီး ''ခဏေနပါဦး၊ ဒီ၀တ္ထားတဲ့ သကၤန္းက ေဟာင္းေနတယ္။ ေလွ်ာ္ၿပီးသား၊ မီးပူတိုက္ၿပီးသား သကၤန္းအသစ္ေလး ၀တ္ၿပီးလွဴရေအာင္''ဆိုၿပီး ေလွ်ာ္ၿပီးသားသကၤန္းအသစ္နဲ႔ျပန္လဲပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ လက္ကန္ေတာ့ေလးထိုး စာေရးသူကို ကုလားထိုင္ေပၚမွာထိုင္ခိုင္းၿပီး ဦးဇင္းအရွင္ဆႏၵာဓိကကေတာ့ ေအာက္မွာဒူးေထာက္ထိုင္ၿပီး ၀ယ္လာတဲ့ သြားတိုက္တံ ၄ ေခ်ာင္းကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ရိုရိုေသေသ ကပ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဦးဇင္း အရွင္ဆႏၵာဓိကက စာေရးသူထက္ တႏွစ္ခဲြတိတိ ႀကီးပါတယ္။ ႀကီးေပမယ့္လည္း အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ကိုအျမင့္မွာ ထိုင္ခိုင္းၿပီး အလွဴရွင္ကေတာ့ ေအာက္ကပဲထိုင္ၿပီး လွဴခဲ့တာပါ။ တကယ္ဆို သြားတိုက္တံရဲ႕တန္ဖိုးက ဘာမွ မရိွပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဦးဇင္းအရွင္ဆႏၵာဓိကကေတာ့ ေပးလွဴတဲ့ပစၥည္းတန္ဖိုးထက္ ဒါနကုသိုလ္အက်ဳိးကို တန္ဖိုးျမွင့္ၿပီး ဆတိုးမက သိန္းသန္းကုေဋ ရေအာင္ယူသြားတာပါ။
စာေရးသူသာအလွဴရွင္ဆိုရင္ေတာ့ သြားတိုက္တံေတြကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ရိုရိုေသေသေလာက္ပဲေပးလွဴျဖစ္မွာ ပါ။ ဒီထက္ေတာ့ ပိုမယ္မထင္ပါဘူး။ ဦးဇင္းအရွင္ဆႏၵာဓိကကေတာ့ သူ့ရဲ႕ဒါနကုသိုလ္ေလးကို ရိုရိုေသေသ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးနဲ႔ တန္ဖိုးထားလွဴသြားခဲ့ပါတယ္။ ဒါနပစၥည္းကို ရိုရိုေသေသ လွဴလိုက္တာဟာ တျခားပံုစံ တမ်ဳိးနဲ႔ ေျပာမယ္ဆိုရင္လည္း သကၠစၥဒါနျဖစ္သြားတာပါ။ သကၠစၥဒါနဆိုုတာ ရိုရိုေသေသ လွဴတဲ့ဒါနပါ။ ရိုရိုေသေသ လွဴရင္ ဘာေကာင္းက်ဳိးရသလဲဆိုေတာ့ ''ရိုေသလွဴျငား ကိုယ့္စကား အမ်ား နာယူၾက''ဆိုတဲ့အတိုင္း ကိုယ့္ စကားကို အမ်ားစုက နာယူၾကပါတယ္တဲ့။ ကိုုယ့္စကားက ၾသဇာေညာင္းပါတယ္တဲ့။
တခ်ဳိ႕မိဘနဲ႔သားသမီး၊ ဆရာနဲ႔တပည့္၊ အလုပ္ရွင္နဲ႔အလုပ္သမား ၾသဇာမေညာင္းပါဘူး။ ေျပာရဆိုရ သိပ္ခက္ခဲ ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ စကားေျပာရင္ ၾသဇာသိပ္ေညာင္းပါတယ္။ ဒါ သကၠစၥဒါန အသကၠစၥဒါနတို႔ရဲ႕ အက်ဳိးအျပစ္ေတြပါ။
ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မင္းကြန္းတိပိဋက ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက မဟာဗုဒၶ၀င္မွာ ဘုရားပန္းကို မလွလွေအာင္၊ တင့္တင့္တယ္တယ္ျဖစ္ေအာင္ ေသခ်ာျပင္ဆင္ၿပီး လွဴတာလည္း သကၠစၥဒါနျဖစ္ပါတယ္တဲ့။ တခ်ဳိ႕ဆို ဘုုရားပန္းထိုးထားတာ သိပ္လွတာပါပဲ။ ျမင္ရတဲ့သူေတြအတြက္ စိတ္ၾကည္ႏူးစရာပါ။ တရားပဲြေတြမွာ ပန္းအလွေတြနဲ႔ လွလွပပပူေဇာ္ထားတာလည္း သကၠစၥဒါနပါပဲ။
ဒီေနရာမွာ မင္းကြန္းတိပိဋက ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက အရိုအေသျပဳလွဴတယ္ဆိုတဲ့ေနရာမွာ လွဴဖြယ္၀တၳဳပစၥည္းကို ေကာင္းမြန္စြာျပဳျပင္စီမံၿပီး လွဴတာကိုဆိုလိုရင္းျဖစ္တယ္လို႔ မွတ္ခ်က္နဲ႔ မိန္႔ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕က အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ကိုေျပာတာလိုု႔ ထင္မွတ္မွားေနတတ္ၾကပါတယ္တဲ့။ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ မွတ္ခ်က္ကို သိရေတာ့ကိုယ္ကလွဴဖြယ္၀တၳဳေကာ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ေကာ ႏွစ္မ်ဳိးလံုးကို ရိုရိုေသေသ လွဴလိုက္ႏိုင္တယ္ဆိုရင္လည္း အတိုင္းထက္အလြန္ပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ကိုယ့္ရဲ့လွဴဖြယ္၀တၳဳကို ရိုရိုေသေသ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးနဲ႔ လွဴရမွာျဖစ္ပါတယ္။
ဥပမာ - ကိုယ္အိမ္မွာေနတဲ့ အိမ္အကူ ကေလးမေလးေတြကို ကိုယ့္ရဲ့ လံုခ်ည္အေဟာင္းေလးေတြကို ေပးေတာ့မယ္ဆိုရင္ ေလွ်ာ္ၿပီး မီးပူတိုက္ၿပီး လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ရိုရိုေသေသေပးလိုုက္ရင္ သကၠစၥဒါနျဖစ္သြားတာပါ။ အဲဒီလိုမွမဟုတ္ဘဲ ေလွ်ာ္ရံုေလာက္သာေလွ်ာ္ၿပီး မီးပူမတိုက္ေတာ့ဘဲ လက္တဖက္နဲ႔ “'ေရာ့…အင့္'ဆိုၿပီး ေပးလိုက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ သကၠစၥဒါန ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ လွဴဖြယ္၀တၳဳက တန္ဖိုးနည္းခ်င္နည္းမယ္ ကိုယ့္ရဲ႕ေပးလွဴပံု အျပဳအမူကိုေတာ့ တန္ဖိုးျမွင့္ႏိုင္သမွ်ျမွင့္ၿပီး လွဴရမွာပါ။ ဒါေတြက သိပ္ခက္လွတဲ့အရာေတြလည္း မဟုုတ္ပါဘူး။
တခ်ဳိ႕ဘုန္းႀကီးဆြမ္းကပ္ၿပီဆိုရင္ စားပဲြေပၚမွာ ႏွင္းဆီပြင့္ဖတ္ေလးေတြေျခြၿပီး အျပည့္ျဖန္႔ခင္းထားပါတယ္။ စားပဲြေလးေထာင့္မွာလည္း ေရာင္စံုဖေယာင္းတိုင္ေလးေတြ ထြန္းထားလိုက္ပါေသးတယ္။ ဆြမ္းဟင္းေတြကို လွလွပပ ျပင္ရံုတင္မကပါဘူး၊ ငါးပိရည္တို႔စရာကိုေတာင္ အလွပံုေဖာ္ၿပီး ျပင္ထားပါတယ္။ အခ်ဳိပဲြကိုလည္း ဒီအတိုင္း အလွမ်ဳိးစံုပံုေဖာ္ၿပီး ျပင္ထားတာပါ။ မစားဘဲ အလွထိုင္ၾကည့္ေနဖို႔ပဲ ေကာင္းပါေတာ့တယ္။ ဒါလည္း သကၠစၥဒါနပါပဲ။ တနည္းအားျဖင့္ဆိုုရင္ အႏုပညာပါတဲ့ ဒါန တခုပါ။
ဘာပဲေျပာေျပာေလ ကိုယ့္ဒါနပစၥည္း၀တၳဳေလးကို နည္းတာမ်ားတာ အဓိကမထားဘဲ ရိုရိုေသေသ ျမတ္ျမတ္နိုးနိုးနဲ႔ ေပးလွဴပံုအျပဳအမူပိုင္းကို တန္ဖိုးျမွင့္ႏိုင္သမွ် ျမွင့္လိုက္ရင္ ဒါနကုသိုလ္အက်ဳိးက ျမင့္သထက္ျမင့္ သြားတာပါပဲေလ။
ရေ၀ႏြယ္(အင္းမ)

"ေသျပီးသား ရုပ္အေလာင္းကို ျမိဳ့ ၊ ရြာအတြင္း ျပန္သယ္လွၽင္ ၎ျမိဳ့ ၊ရြာမၽားကို ထိခိုက္ျခင္း ရွိ / မရွိ "

Get Prints >>

Khat Hatun‎online ေပၚက ဓမၼစာေပ

"ေသျပီးသား ရုပ္အေလာင္းကို ျမိဳ့ ၊ ရြာအတြင္း ျပန္သယ္လွၽင္ ၎ျမိဳ့ ၊ရြာမၽားကို ထိခိုက္ျခင္း ရွိ / မရွိ "
မထိခိုက္ႏိုင္ဘူးလို့ တစ္ထစ္ခ် ယံုႀကည္ထားလိုက္ပါ ။ ဒီျပႆ ... နာဟာ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ေနရာေဒသအႏွံအျပားမွာ ေတာ္ေတာ္ႀကီးမားခဲ့ပါတယ္၊ ေရွးလူႀကီးေတြရဲ့ အယူသီးမွဳတစ္ခုလို့ ဆိုပါေတာ့ဗၽာ။ ဗုဒၶဘာသာ အယူမဟုတ္တဲ့ အျခားဘာသာရဲ့ အယူကိုသယ္ေဆာင္လာျပီး ဗုဒၶဘာသာထဲကို အတင္းအဓမၼ ထည့္သြင္းလိုက္တဲ့ ကိစၥတစ္ရပ္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီသဘာ၀မက်တဲ့အယူေတြဟာ အေနာ္ရထာမင္းလက္ထက္ ရွင္အရဟံျမတ္နဲ့ေတြ့လို့ တရားစစ္ တရားမွန္သိတဲ့အခ်ိန္ကစျပီး အယူေတြ ကြယ္ေပ်ာက္ဖို့ ေကာင္းပါျပီး၊ မဟုတ္မမွန္တဲ့ ဒီအယူေတြ ျပတိုက္ထဲထည့္ထားဖို့ေကာင္းတယ္၊ ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေလကၽေတာ့ " ၀ါဒတဏွာ" ဟာ " ကာမတဏွာ" ထက္ ျပင္းထန္ေနတာကို ေတြ့ရတတ္တယ္။

ဘယ္ဘာသာလဲ ဆိုတာကေတာ့ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ငါ့ဘုရားသာ၊ ငါဘုရား၊ သခင္အတြက္ ငါစြန့္စားမယ္၊ ငါေပးဆပ္မယ္၊ ဒီလိုေပးဆပ္ႏိုင္မွ ငါ "အာဇာနည္" ျဖစ္မယ္ဆိုျပီး ကိုယ့္မိဘအရင္းကို ေသနတ္နဲ့ပစ္တာတို့ ဓါးနဲ့ ထိုးသတ္တာတို့ ခႏၶာကိုယ္ကို "ဗံုး" ေတြခ်ည္ပတ္ျပီး လူအုပ္ထဲအေသခံ ဗံုးခဲြသတင္းေတြႀကားဖူးမွာပါ၊ အဲဒါပါပဲ " ၀ါဒတဏွာ" ျပင္းထန္လာရင္။
အေႀကာင္းအမၽိဳ းမၽိဳ းႀကာင့္ ေသျပီးသား သက္မဲ့ခႏၶာကိုယ္ေလဗ်ာ၊ လူေတြကို ဘယ္လိုလုပ္ ဒုကၡေပးႏိုင္မွာလဲ သူ့ဟာသူေတာင္ မေရြ့ႏိုင္လို့ က်ြန္ေတာ္တို့က သယ္လာေပးမွ ေရာက္လာတာ မဟုတ္ဘူးလာ ဒါနဲ့မ်ား ျမိဳ့ရြာကို ဘယ္လို ထိခိုက္ႏိုင္မွာတုန္း၊ "လူေသကို မေႀကာက္စမ္းပါနဲ့ လူရွင္ ကိုပဲ ေႀကာက္စမ္းပါ" ေသျပီးသားလူက ျပန္ရွင္ထလာျပီး လူေတြကို ေသနတ္နဲ့လိုက္ပစ္ ဓါးနဲ့လိုက္ခုတ္သတ္တာတို့ ဒါေတြကိုေတာ့ အေနာက္တိုင္းက အေမရိကန္တို့၊ အဂၤလိပ္တို့ရိုတ္လာတဲ့ ရုပ္ရွင္ထဲမွာေတာ့ က်ြန္ေတာ္ ခဏခဏေတြ့ဖူးတယ္၊ တရုတ္သရဲကားမွာလည္း ႀကည့္ဖူးတယ္၊ သို့ေသာ္ ယေန့ထိေတာ့ အျပင္မွာ က်ြန္ေတာ္ မျမင္ဖူးဘူး၊ ႀကားလည္း မႀကားဖူးဘူး၊ အႏွိဳင္းမဲ့ျမတ္ဗုဒၶလည္း ဒါမၽိဳး မေဟာခဲ့ပါဘူး၊ " ေသျပီးသား ရုပ္အေလာင္းကို ျမိဳ့ ၊ ရြာအတြင္းသို့ ျပန္သယ္ရင္ အဲဒီျမိဳ့ ၊ ရြာပ်က္စီး လတၱံ" ။ လို့ မေဟာခဲ့ပါဘူးေနာ္။ " အနိစၥ ၊ ဒုကၡ ၊ အနတၱ" ဆိုတဲ့တရားေတာ္အတိုင္း " အို" တတ္တဲ့ခႏၶာကိုယ္ကို ရထားတဲ့အတြက္ တစ္ေန့ "အို" ႀကရမယ္ ၊ "နာ" တတ္တဲ့ခႏၶာကိုယ္ကို ရထားတဲ့အတြက္ တစ္ေန့ "နာ" ႀကရဦးမယ္၊ "ေသ" တတ္တဲ့ခႏၶာကိုယ္ကို ရထားတဲ့အတြက္ တစ္ေန့ " ေသ" ႀကရဦးမယ္၊ ႏုနယ္ရုပ္ဆင္း လွပျခင္းကာ အိုျခင္းသာလွၽင္ အဆံုးရွိေခ်၏ ၊ ေရာဂါကင္းရွင္း က်န္းမာျခင္းကား နာျခင္းသာလွၽင္ အဆံုးရွိေခ်၏ ၊ ဇီ၀ိန္ထိန္လင္း သက္ရွင္ျခင္းကား ေသျခင္းသာလွၽင္ အဆံုးရွိေခ်၏ ၊ ျခံရံသင္းပင္ ျပည့္စံုျခင္းကား ပ်က္ျခင္းသာလွၽင္ အဆံုးရွိေခ်၏ ၊ ဒီလိုအျမဲမွန္ကန္တဲ့ သဘာ၀အမွန္တရားေတြကိုပဲ ေဟာျပခဲ့ပါတယ္။
အေႀကာင္းအမၽိဳးမၽိဳးေႀကာင့္ ေသရတာကေတာ့လူေတြရဲ့ " ကံ " ပဲျဖစ္ပါတယ္။ လွံထမ္းလာတာကို ျမင္ရေပမယ့္ " ကံ " လမ္းကိုေတာ့ မျမင္ရပါဘူး။ သံသရာဟာ အလြန္ပဲ ရွည္လၽားလွပါတယ္၊ လူပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွာ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာက သူျပဳ ခဲ့တဲ့ေကာင္းမွဳ ကုသိုလ္နဲ့ မေကာင္းမွဳ အကုသိုလ္ကံတို့ ေရာေႏွာေနတယ္ ၊ သံသရာတစ္ေလွၽာက္လံုးမွာ သိလို့လုပ္ခဲ့ႀကတာမဟုတ္ဘဲ မသိလို့လုပ္ခဲ့ႀကတဲ့အတြက္ မေကာင္းမွဳ အကုသိုလ္ကံ အက်ိဳးေပးခ်ိန္တန္လို့ ေသႀကရတာပါလို့ ႏွလံုးသြင္းထားလိုက္ပါ။
ေသျပီးသား ရုပ္အေလာင္းကို ျမိဳ့ / ရြာေတြ ထဲသယ္ေဆာင္သြားတဲ့အတြက္ အဲ ျမိဳ့ / ရြာ ပ်က္စီးသြားျပီးလား? ျမန္မာႏိုင္ငံေျမပံုမွာ မရွိေတာ့ဘူးလား? အားလံုးကိုျခံဳျပီး ေျဖရမယ္ဆိုရင္ ေသျပီးသားရုပ္အေလာင္းကို ျမိဳ့ထဲ ၊ ရြာထဲျပန္သယ္လို့ပဲျဖစ္ျဖစ္ ျမိဳ့ ၊ ရြာကို ျဖတ္သန္းျပီး သယ္ယူလို့ပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီျမိဳ့ ရြာကို မထိခိုက္ႏိုင္ပါေႀကာင္း သူပုန္၊ ဓားျပမၽား ျဖတ္သန္းသြားမွသာလွၽင္ အဲဒီျမိဳ့ ၊ ရြာမၽား ထိခိုက္ႏိုင္ပါေႀကာင္း ကာယကံရွင္၏ အေမးမ်ားကို ဆရာနန္ေရႊလီႀကိဳင္ (မိုင္ပန္) မွ ေမတၱာေရွ့ထားျပီး ေျဖႀကားေပးေသာ အပိုဒ္ေလးမွ ေကာက္ႏုတ္တင္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။
သတၱ၀ါမွန္သေရြ့ တရားေတြ့ ခ်မ္းေျမ့သာယာရွိႀကပါေစ။ ဆရာနန္ေရႊလီႀကိဳင္(မိုင္ပန္) အား online မွတစ္ဆင့္ ခြင့္ေတာင္းပါ၏။ __^__^__^__ ေမတၱာျဖင့္ Khat Hatun ႏွလံုးစိတ္၀မ္းေအးခ်မ္းႀကပါေစ။

သူရႆတီ ဘယ္က လာသလဲ

Eainmat Khin with Devi Khin and 85 others

သူရႆတီ ဘယ္က လာသလဲ
~~~~~~~~~~~~~~
ဗုဒၶ၊ ခရစ္ယာန္၊ အစၥလာမ္၊ ဟိႏၵဴ၊ ဂ်ဴး ဘာသာႀကီးငါးခုကိုလက္လွမ္းမမီတဲ့ လူေတြက ေတာေတြ ႐ွိခိုး၊ ေတာင္ေတြ ႐ွိခိုးအမ်ိဳးကို စံုေနတယ္။
...

ဗမာေတြကေတာ့ သံုးဆယ္ခုႏွစ္မင္း ႐ွိခိုးၾကတယ္။ နည္းေသးတယ္ထင္ရင္ အိႏၵိယျပည္ သြားေတာင္းၾက။ ဟိုမွာ သံုးေထာင့္ခုႏွစ္ရာမကဘူး။ ေမွာင္ခိုလမ္းေၾကာင္းကေန ေရာက္လာတယ္ ဆိုၾကပါစို႔၊ မင္းတို႔ဘုရားစင္ေပၚမွာ သူရႆတီဆိုတဲ့ အ႐ုပ္ကေလး ႐ွိတယ္။ ပိဋကတ္သံုးပံု သူက ေစာင့္တယ္တဲ့။ တိပိဋကဆရာေတာ္ေတြ အလကားျဖစ္သြားေရာ။ ေၾသာ္.. ဒုကၡ
သူရႆတီ ဘယ္က လာသလဲ သိလား။ ဗမာျပည္မွာ ေမြးတဲ့ နတ္သမီး မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ရဲ႕ ေမြးရပ္ေျမက ပန္ဂ်ပ္မွာ ေမြးတာ။ ပန္ဂ်ပ္ဆိုတာ သိလား။
အိႏၵိယျပည္ အေနာက္ပိုင္း ပါကစၥတန္အေ႐ွ႕ပိုင္းႏွစ္နယ္စပ္ ဟိုဘက္တစ္ျခမ္း ဒီဘက္တစ္ျခမ္း။ အဲဒီမွာ ပၪၥရယ္ အာပရယ္ ေပါင္းစပ္ထားတာ။ အဲဒါကို ပန္စာပလို႔ တြဲဖတ္တယ္။
ကုလားသံနဲ႔ ဖတ္ေတာ့ ပန္ဂ်ာပလို႔ ျဖစ္တယ္။ ပၪၥ က ငါးခု၊ အာပ က ျမစ္၊ ျမစ္ငါးစင္း႐ွိတဲ့ အရပ္ကို ပန္ဂ်ာပလို႔ ေခၚတာ။
အဲဒီျမစ္ငါးစင္းထဲမွာ ဆရဆြတၱီဆိုတဲ့ ျမစ္႐ွိတယ္။ ဗမာလို ဖတ္ေတာ့ `သူရႆတီ´ ေပါ့။
အဲဒီျမစ္က နတ္သမီးပဲကြ။ အိႏၵိယျပည္မွာ အာရီယန္ဆိုတဲ့ လူေတြ အေျခခ်ၿပီး အေစာဆံုးေနတာ။ အဲဒီ ပန္ဂ်ပ္မွာေနတာ အာရီယန္ေတြ ဘယ္က စတာလဲ သိလား။
အာရီယန္ေတြ ေကာ့ေကး႐ွပ္ ေတာင္တန္ႀကီးက ဆင္းလာခဲ့တဲ့ အေကာင္ေတြ။ ေကာ့ေကး႐ွပ္ ေတာင္တန္းႀကီးက ဘယ္နား႐ွိလဲ။ ပဲခူး႐ုိးမမွာ မ႐ွိဘူး။ shan mountain
႐ွမ္းေတာင္တန္းမွာလည္း မ႐ွိဘူး။ ကက္စပီယန္ပင္လယ္နဲ႔ ပင္လယ္နက္ အၾကား ၊
ေျမာက္ဖက္နား ေဂ်ာ္ဂ်ီယာျပည္နယ္ထဲမွာ ႐ွိတယ္။ ႐ု႐ွားျပည္ရဲ႕ ေတာင္ဘက္စြန္းေပါ့။
အဲဒီက လူေတြကို `အာရီယန္´ လို႔ ေခၚတာ။
သူတို႔ေတြ ဆင္းဆင္းလာၾကတာ ေတာင္တန္းက တစ္ႏွစ္လံုး ေရခဲ၊ စားစရာက မ႐ွိ၊
အဲဒါနဲ႔ အေ႐ွ႕ ဆင္းတဲ့ေကာင္က ဆင္း၊ အေနာက္ ဆင္းတဲ့ ေကာင္က ဆင္း၊ အေ႐ွ႕ဘက္ႏွင့္ ေတာင္ဘက္ဆင္းတဲ့ ေကာင္က မ်ားတယ္။
အုပ္လိုက္အုပ္လိုက္ ကြၽဲအုပ္ေတြ၊ ႏြားအုပ္ေတြ၊ သိုးအုပ္ေတြ၊ဆိတ္အုပ္ေတြနဲ႔ ဆင္းသြားၾကတာ။
အဲလို ကြၽဲ၊ ႏြား၊ ဆိတ္၊ သိုးနဲ႔ သြားတဲ့ ဒီလူအုပ္ေတြကို ကာေရဗီယန္ ေခၚတာ။ ကာေရဗီယန္ဆိုတာ ေမာ္ေတာ္ကားနာမည္ ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။
အဲဒီ အုပ္လိုက္ႀကီး ဆင္းလာၿပီးေတာ့ေျမထဲပင္လယ္ ကမ္းနားတစ္ဝိုက္ သဲကႏၲာရေတြထူတဲ့
အရပ္ေတြမွာအေျခခ်ေနခဲ့ၾကတယ္။ ဒီကေန႔ မင္းတို႔သိတဲ့ အီရန္၊ အီရတ္ဆိုတဲ့
တိုင္းျပည္ေတြကို အဲဒီလူေတြ ထူေထာင္ခဲ့ၾကတာ။
အဲဒီဆိတ္အုပ္ေတြ သိုးအုပ္ေတြနဲ႔ အေ႐ွ႕ကို ဆက္လက္ ခ်ီတက္ေတာ့ အာဖဂန္နစၥတန္ျဖတ္ၿပီး၊
ပါကစၥတန္ျဖတ္ၿပီး အေ႐ွ႕ဘက္ ခ်ီတက္ၾကတယ္။ အာဖဂန္တို႔ ပါကစၥတန္တို႔ဆိုတဲ့ တိုင္းျပည္ေတြ
ေပၚတာ သိပ္မၾကာေသးဘူး။ ႏွစ္တစ္ေထာင္ကို မ႐ွိေသးဘူး။
အဲဒီေတာ့ တိုတိုေျပာစို႔... ျမစ္ငါးစင္း႐ွိတဲ့ အရပ္ကို ေရာက္တာ အေနာက္ဘက္ကေန
သူတို႔ ျဖတ္လာခဲ့သမွ် လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုးဟာ သဲေတြခ်ည္းပဲဆိုေတာ့ ျမစ္ငါးဆင္း႐ွိတဲ့ အရပ္လည္း
ေရာက္ေရာဧရာဝတီလို ျဖစ္ေနတာ။ နယ္ေျမတစ္ခုလံုးက စိမ္းစိုညိဳေနတဲ့အရပ္ဆိုေတာ့
လူတို႔ Settle အေျခခ်ေနၾကတာ။
`ဒီေလာက္ စိမ္းစိုလွပစရာျဖစ္တဲ့ ဒီေျမႀကီးကို ဘယ္သူမ်ား ဖန္ဆင္းခဲ့သလဲလို႔´ ေတြးၿပီး ဖန္ဆင္း႐ွင္႐ွာေတာ့ ျဗဟၼာ သြားေတြ႕ေရာ။ တကယ္ေတာ့ ျဗဟၼာကို ဘယ္သူမွ ျမင္တာ မဟုတ္ဘူး။ စိတ္ကူးနဲ႔ သူတို႔ ေဖာ္ထုတ္တာဆိုေတာ့ Brama created this word ျဖစ္ေတာ့တာ။
ေဟာ... ေတာ္ေတာ္ၾကာက်ေတာ့ ဟာ ဒီေလာက္ သန္းေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာေနတဲ့
ဒီကမာၻ Who preserved?,who maintained? ဘယ္သူ ထိန္းထားလဲဆိုၿပီး maintainer (ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေ႐ွာက္သူ) ကိုသူတို႔ ႐ွာၾကျပန္တယ္။ ဒီေတာ့ သြားေတြ႕တယ္။
Vishnu is the maintainer.ေနာက္က်ေတာ့ မုန္တိုင္းေတြ တိုက္လို႔ ေသၾကျပန္ေရာ။ ေရလွ်ံလို႔ ေသၾကျပန္ေရာ။ ေတာမီးေတြ ေလာင္လို႔ ေသၾကျပန္ေရာ။ ဟာ... Who destory this world?destroyer (အဖ်က္သမား) ဘယ္သူလဲ။ Shiva- ႐ွီဝ ေပါ့။ Shiva destroy this world.အဲဒီ Brama ရယ္၊ Vishnu ရယ္။
Shiva ရယ္ကို ရတနာသံုပါးတဲ့။သူတို႔ေတြ သတ္မွတ္လိုက္ၾကတာ။ မင္းတို႔ငါတို႔မွာလည္း ရတနာသံုးပါး႐ွိတယ္ဆိုေတာ့ Similar ျဖစ္ေနတယ္။
အဲေလာက္လွတဲ့ ကမာၻႀကီးကို ဖန္ဆင္းတဲ့
* Brama (ျဗဟၼာ)ရယ္...
* ေစာင့္ေ႐ွာက္တဲ့ Vishnu (ဗိႆႏိုး)ရယ္....
* ဖ်က္ဆီးတဲ့ Shiva (႐ွီဝ)ရယ္...
ဒီဘုရားႀကီး သံုးဆူကို ပူေဇာ္ဖို႔ ပူေဇာ္တဲ့ နည္းစနစ္ေတြကိုေရးတယ္။ အဲလို ပူေဇာ္တဲ့ က်မ္းေတြဟာ `ယဇုေဗဒ´ဆိုၿပီး ျဖစ္လာတယ္။
ပူေဇာ္တဲ့ေနရာမွာ ဂါထာမႏၲရားေတြ ရြတ္နည္း၊ ဖတ္နည္းေတြကို ေရးသားတဲ့က်မ္းက
`ေသာမေဗဒ´ ကုလားလို (႐ွာမေဗဒ)လို႔ ျဖစ္လာတယ္။ ဒီေတာ့ ေဗဒသံုးခုလို႔ လာတယ္။
ဒို႔ ပိဋိကတ္သံုးပံုနဲ႔ လာဆင္တူေနျပန္တယ္။
အဲဒီေတာ့ ... သူရႆတီဆိုတဲ့ျမစ္က ေတာင္ႀကိဳေခ်ာက္ၾကား ေက်ာက္ေဆာင္
ေက်ာက္စြယ္ေတြကိုျဖတ္ၿပီး ေရစီးေတာ့ နိမ့္တစ္လွည့္ျမင့္တစ္လွည့္နဲ႔ ေရစီးတယ္။
ေလ ေလးလည္းအတိုက္မွာအဲဒီ ေရစီးက ထြက္လာတဲ့ အသံဟာ ဂီတသံနဲ႔ တူတယ္။
ဂီတာသံေလးလိုလို သီခ်င္းဆိုေနတဲ့ အသံေလးလိုလိုေပါ့။ ဒီေတာ့ အသံ႐ွိတဲ့ ဒီျမစ္ကို `သရဝတီ´ကေန အသံေျပာင္းေတာ့ `သူရႆတီ´ ျဖစ္သြားေတာ့တာပဲ။
မႏၲာန္ေတြ ဂါထာေတြ ေရးသားသီကံုးၿပီးေတာ့ စာအုပ္ကေလးျပဳစုေတာ့ အဲဒီစာအုပ္က သာမေဗဒ ျဖစ္လာတယ္။ ဒီေတာ့.. . အဲဒီျမစ္ငါးစင္း႐ွိတဲ့ လူေတြကို ဗမာေခၚ ေခၚရင္ `ပန္ခ်ာပီ´ ျဖစ္လာတာေပါ့။
ဒီအသံေကာင္းတဲ့ ဒီျမစ္ကို ေစာင့္ေ႐ွာက္တာ နတ္သားလား၊ နတ္သမီးလား.... ဟုတ္ၿပီ နတ္သမီးျဖစ္ရမယ္။ ျမစ္ကေလးကလည္းလွ၊ အသံေလးကလည္း သာတယ္ေပါ့။ အဲဒီနဲ႔ နတ္သမီးပံုေလးကို စိတ္ကူးနဲ႔ေရးကာ ျမစ္ထဲဆိုေတာ့ ဘဲေလးေတြ သြားေနတာကို ဘဲေလးေပၚမွာ
နတ္သမီးေလး တင္ၿပီး စိတ္ကူးနဲ႔ ေရးလိုက္ၾကေရာ ဆိုေတာ့....`သူရႆတီ´နတ္သမီးဆိုၿပီး အဲဒီမွာ ေမြးတာ။ သရဝတီျမစ္၊ ပန္ဂ်ပ္မွာေမြးတာ။ ဟိႏၵဴကုလားေတြ စိတ္ကူးနဲ႔ ေမြးထုတ္တာေနာ္။ တကယ္ ေမြးတာေတာ့ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မွာေပါ့။
သူရႆတီ ဘယ္သူျမင္ဖူးသလဲ။ ဘယ္သူမွ မျမင္ဖူးဘူး စိတ္ကူးတာ။ ျဗဟၼာ ဖန္တီးသတဲ့။ ဘယ္သူေျပာလဲ... ဘယ္သူ ျမင္ဖူးသလဲ။ ဘယ္သူမွ မျမင္ဖူးဘူး။ Nobody see but they are imagine. ဗိႆႏိုး ေစာင့္ေ႐ွာက္တယ္တဲ့။ ဘယ္သူေတြမ်ား ဗိႆႏိုးနဲ႔ ျဗဟၼာကို ေတြ႕ဖူးလိုက္သလဲ။ မေတြ႕ဖူးၾကဘူး။ အဲဒီလို စိတ္ကူးနဲ႔ ေဖာ္ထုတ္တဲ့ ဘာသာေရးမ်ိဳးကို Imaginary religion လို႔ ေခၚတာ။ မင္းတို႔ စိတ္ကူးယဥ္ဝါဒမ်ိဳးကို ႀကိဳက္သလား။ လက္ေတြ႔ဝါဒမ်ိဳးကို ႀကိဳက္သလားေမးရင္ မင္းတို႔ အေျဖ ႐ွင္း႐ွင္းထုတ္ႏိုင္မွာေပါ့ ဟုတ္လား။
အဲဒါေၾကာင့္ လက္ေတြ႕က်က် မ်က္ေတြ႕က်က် လူနဲ႔ထိေတြ႕ၿပီးေတာ့ စနစ္က်တဲ့ ဘာသာတရားကို
ယံုၾကည္လက္ခံခြင့္ရတဲ့ ဒီဘဝဟာဘဝေကာင္းတစ္ခုပဲလို႔ အားလံုး နားလည္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။
အင္း... ဟုတ္ၿပီဆိုေတာ့ သူရႆတီ အေၾကာင္းဆက္ရေအာင္။
သူ ဘယ္မွာ ေမြးလဲ၊ ပန္ဂ်ပ္က သူရဝတီဆိုတဲ့ ျမစ္ထဲ ေမြးတဲ့ နတ္သမီး။ သူ ဗမာျပည္ ေရာက္လာတာ ဘယ္လမ္းေၾကာင္းက ေရာက္လာသလဲ။
အဲဒီေကာင္မေလး ဗီဇာ မပါဘူးကြေနာ္ Without visa နဲ႔ ေရာက္လာတာ။
ဗမာေတြရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲကို ဒီေကာင္မေလး ဝင္ေအာင္ ဘယ္သူက စထည့္သြားမွန္း မသိပါဘူး။
ပိဋကတ္သံုးပံုေစာင့္နတ္သမီး ဆိုၿပီးေတာ့လုပ္လိုက္ၾကတာဟာ ဘုရားစင္ေပၚ သူ တက္ထိုင္တယ္။ ဒါတင္မကဘူး၊ တင္ပလႅင္ခ်ိတ္ၿပီး၊ ဒူးႀကီးေဖာ္ထိုင္ေနတဲ့ လူႀကီးလည္း
ဘုရားစင္ေပၚ ေရာက္လာတယ္။
ဟာ... ဘုရားရဲ႕ ေဘးမွာ ေရာက္ေရာက္လာ တက္တက္လာ ၾကတာ။ ဟာ... ဒီဘက္က သူရႆတီဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးတက္ လာၿပီ။ ဟာ... ဒီဘက္က ဦး႐ွင္ႀကီးႂကြလာၿပီေပါ့။ ဟာ... ဟိုဘက္က ကြမ္ရင္လည္း ေရာက္လာေပါ့။ (ဗမာလည္း တ႐ုတ္နဲ႔ ေပါင္းစပ္ကာ ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားၿပီေလ) ေနာက္လည္း ဆက္ေပါင္းၾကဦးမွာပဲဆိုေတာ့ ကြမ္ရင္ကိုလည္း ေနရာေပးရမယ္။ သူလည္း ဘုရားစင္ေပၚတက္။
ၾကည့္လိုက္ေတာ့.. . ျမတ္စြာဘုရား ေျပာသာ မေျပာတာ၊ သူၾကည့္ေနတာ
`တက္လာကုန္ၿပီ ငါ့ေဘးနားမွာ ဟိုေကာင္၊ဒီေကာင္ေတြ တက္လာၾကတာ
ေတာ္ေတာ္မ်ားေနၿပီ။ ငါ ဘယ္ေန႔ ဆင္းေပးရမလဲ´ လို႔တာ္ေတာ္စိုးရိမ္ေနၿပီ။
ေျပာခ်င္တာက သတိထားၾကဖို႔။ တကယ့္ ဗုဒၶဘာသာ အႏွစ္သာရမေပ်ာက္ဖို႔ရန္အတြက္ အဲဒီစိတ္ကူးယဥ္ဘာသာေရးေတြ မလႊမ္းမိုးဖို႔ရန္ အေရးႀကီးတယ္။ Realistic Teaching နဲ႔ Imaginary Teaching ကိုဂဃနဏ သေဘာေပါက္ နားလည္ၾကပါ။
{ သီတဂူ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးေဒါက္တာ အ႐ွင္ဉာဏိႆရ }
(CHARACTER IS POWER 2 တရားေတာ္မွ-)

ဆြမ္းေလာင္းရျခင္းအက်ိဳး(၁၂)ပါး

Golden Triangle

ဆြမ္းေလာင္းရျခင္းအက်ိဳး(၁၂)ပါး
+++++++++++++++++++++
.
၁။ တာဝတိ ံသာနတ္ျပည္ တစ္ေထာင္ေသာနတ္မင္းတို႔၏
မိဖုရားအျဖစ္ကိုရျခင္း ၊...
.
၂။ တစ္ေထာင္ေသာ စၾကာမင္းတို႔၏ မိဖုရားအျဖစ္ကို ရျခင္း ၊
.
၃။ မေရတြက္ႏိုင္ေသာ ပေဒသရာဇ္မင္းအျဖစ္ကို ရျခင္း ၊
.
၄။ ၾကာညိုပန္းအဆင္းႏွင့္ တူေသာ အဆင္းရွိသည္ ျဖစ္၍
အလြန္ အဆင္းလွျခင္း ၊
.
၅။ ကိုယ္အဂၤါ အားလုံး ႏွင့္ ျပည့္စုံသည္ျဖစ္၍ လြန္စြာ
ရႈခ်င္စဖြယ္ ရွိျခင္း ၊
.
၆။ ျမတ္ေသာ အမ်ိဳး၌ ျဖစ္၍ အလင္းေရာင္ ကိုေဆာင္ႏိုင္ျခင္း ၊
.
၇။ ေမာင္းမ တစ္ေထာင္ တို႔၏ အၾကီးအမႈး ျဖစ္ျခင္း ၊
.
၈။ မေရမတြက္ႏိုင္ေသာ သကၤန္း, ဆြမ္း, ေဆးပစၥည္း
ေက်ာင္း အိပ္ရာေနရာတို႔ကို ရရွိျခင္း ၊
.
၉။ ဆြမ္းလွဴခဲ့သည့္ အခ်ိန္မွ စ၍ သုံးဆယ့္တစ္ကမၻာ တိုင္တိုင္
ဒုဂၢတိဘဝသို႔မလားေရာက္ ရျခင္း ၊
.
၁၀။ လူဘဝႏွင့္ နတ္ဘဝ ႏွစ္မ်ိဳး တို႔၌သာ က်င္လည္ခဲ့ ရျခင္း ၊
.
၁၁။ မ်ားေသာ စည္းစိမ္း ဥစၥာရွိ၍ ျမင့္ျမတ္ေသာ အမ်ိဳး၌ ျဖစ္ရျခင္း ၊
.
၁၂။ ေနာက္ဆုံးဘဝ၌ ကိေလသာကုန္ခန္း၍ ရဟႏၱာျဖစ္ရျခင္း
.
.
Mg Lwan Shin