ျပင္သစ္အေၾကာင္းသိေကာင္းစရာ
ျပင္သစ္နိုင္ငံ ပါရီၿမိဳ႔ေတာ္ရဲ့ နိုင္ငံတကာ ေက်ာ္ၾကားတဲ့ ပါစတာအင္စတင္က်ဳ႔မွာ (Pasteur Institute) အလုပ္မ၀င္ခင္ ေရာဂါရွိမရွိနဲ႔ က်န္းမာေၾကာင္း စစ္ေဆးရပါတယ္။ ျပင္သစ္ မလာခင္က ျပင္သစ္စကားနဲ႔ စာအနည္းငယ္ သင္ခဲ့ေသာ္လည္း ျပင္သစ္လို ပီသ ေအာင္ မေျပာနိုင္ပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ စာေတြက အဂၤလိပ္အက္ခရာေတြမို႔ အဂၤလိပ္အသံထြက္ပဲ ထြက္ထြက္သြားပါတယ္။ မ်ားေသာ အားျဖင့္ ျပင္သစ္နဲ႔ အဂၤလိပ္ေျပာင္းျပန္ေတြျဖစ္ ေနပါ တယ္။ အယူအဆျခင္းေျပာင္းျပန္ျဖစ္လို႔ ႏွစ္ ၁၀၀ တိတိ စစ္ျဖစ္ခဲ့တာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ႏွစ္ ၁၀၀ စစ္ ျဖစ္ခဲ့လို႔ပဲေျပာင္းျပန္ေတြ လုပ္ေနတာလားေတာ့ မသိပါဘူး။ အသက္အရြယ္ ႀကီးတဲ့ ၆၀ ေက်ာ္ပိုင္း ျပင္သစ္ေတြက အဂၤလိပ္ကို သိပ္မုန္းပါတယ္။ လမ္းမွာလမ္း မသိလို႔ အဂၤလိပ္လိုေမးရင္ ျပင္သစ္လိုသာျပန္ေျပာၿပီး အဂၤလိပ္လိုသိရဲ့နဲ႔ မေျဖပါဘူး။ သူတို႔ကို ေျဖ ေစခ်င္ရင္ ျပင္သစ္လို မၿပီကလာ ၿပီကလာ၊ ေထာ့နဲ႔၊ ေထာ့နဲ႔ နဲ႔ေမးရင္ေတာ့ စိတ္မ ရွည္ပဲ အဂၤလိပ္လိုျပန္ ေျဖပါ တယ္။ လူငယ္ပိုင္းကေတာ့ အိုေက ပါတယ္။
အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လို႔ ယိုဒယားေတြရဲ့ ျမန္မာေတြအေပၚ ထားတဲ့ သေဘာထား ကိုလည္း ေျပာျပ ခ်င္ပါတယ္။ ဂ်ပန္ကိုအသြား ၁၉၈၆ ခုႏွစ္ကယိုးဒယားမွာ (transit) အေနနဲ႔ တစ္ည အိပ္ရပါတယ္။ ေလယဥ္ကြင္းကေန ေဟာ္တယ္ကို ကားစီးသြားရပါတယ္။ ကားဂိတ္ မွာ (passport) ျပရပါတယ္။ ကားတစ္စီးၿပီး တစ္စီးနဲ႔ ေနာက္ေရာက္တဲ့ သူေတြကိုသာ တင္ေပးၿပီး က်မကို ခ်န္ထားပါတယ္။ ၃-၄ စီး အထိက်မအလွည့္ မေရာက္ပါဘူး။ ပထမ ေတာ့က်မနဲ႔ ေဟာ္တယ္ မတူလို႔ လို႔ထင္ခဲတာ။ ေနာက္မွ က်မကို တမင္ခ်န္ခဲ့မွန္းသိလို႔ သြားေျပာေတာ့မွ က်မကို တင္ေပးပါတယ္။
ျမန္မာဘုရင္ေတြ အယုတ္ဒယၿမိဳ႔ကို ဖ်က္စီးခဲ့တာကို အခဲမေၾကနိုင္ျဖစ္ၿပီး၊ ျမန္မာ ေတြကိုျဖစ္တဲ့ နည္းနဲ႔ ဒုကၡေပး တယ္တဲ့။ အထူးသျဖင့္ ၆၀ ၀န္းက်င္ ယိုးဒယားေတြက ပိုဆိုးေၾကာင္း။ ယိုးဒယားလို႔ ေျပာရင္ သူတို႔နားလည္းလို႔ ယ ပက္လက္လို႔ ေျပာရေၾကာင္း ေနာက္မွ သိရပါ တယ္။
ယိုဒယားမွာျမန္မာလို မ၀တ္ဖို႔ လဲအၾကံ ေပးၾကပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘန္ေကာက္မွာ ေလ်ာက္ လည္ရင္ အပ်က္အတိုင္း ထားထားတဲ့ အယုတ္ဒယၿမိဳ႔ကို လိုက္ျပၿပီး ျမန္မာေတြ ႏွိပ္စက္ခဲ့တာကို ေျပာတယ္တဲ့။ ယခုထက္ထိ ရန္လုပ္ေနတာ ကေတာ့ လြန္တယ္ထင္ ပါ တယ္။
အဲ့ဒီအခ်ိန္က ဖ်က္စီးခဲ့တဲ့ သူေတြဟာ ယခုျမန္မာေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲ့ဒီ အခ်ိန္က ျမန္မာ ဘုရင္ေတြထက္သူတို႔ ယိုဒယား ဘုရင္ေတြက အစြမ္းထက္ ခဲ့မယ္ဆိုရင္လဲ ယိုးဒယား ဘုရင္ေတြက ျမန္မာေတြကို ႏွိပ္စက္ ခဲ့မွာပါပဲ။
ဘန္ေကာက္ေလယဥ္ကြင္းမွာ ၂၄ နာရီ အတြင္းဆို ေလယဥ္ကြင္း (airport tax) တက္စ္ ေပး စရာ မလိုေပမဲ့ ျမန္မာေတြဆို ေပးရတယ္တဲ့။ (ယခု ေလယဥ္ လက္မွတ္မွာ airport tax ပါၿပီးသားမို႔ ျပႆနာလုပ္လို႔ မရေတာ့ပါဘူး)။ အဲ့ဒီလိုမတရား လုပ္တာ ကို ေတာ့ သည္းမခံနိုင္ပါဘူး။ က်မ ဂ်ပန္က အျပန္ ၁၉၈၈ ခုမွာ ဘန္ေကာက္က ျဖတ္ျပန္ ရ ျပန္ပါတယ္။ အလာတံုးက အတိုင္း(airport Hotel) မွာတည အိပ္ၿပီး ေနာက္ေန႔ ရန္ကုန္ ေလယဥ္ စီးရပါတယ္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ က်မျပန္မဲ့ ေန႔မွ စၿပီး ရန္ကုန္ ေလယဥ္ကြင္း စဖြင့္တာ မို႔ဘန္ေကာက္မွာ ေသာင္တင္ ေနတဲ့ျမန္မာ သေဘၤာသား ေတြေရာ၊ အခုမွ ေလယဥ္ဆိုက္လာတဲ့ျမန္မာေတြ ေရာ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ က်မလည္း ေတြ႔တဲ့ျမန္မာတိုင္းကို ၂၄ နာရီ အတြင္းဆို (airport tax) ေပးစရာ မလိုေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အားလံုးက က်ေနာ္တို႔ေတာ့ ေပးေနရတာပါပဲ။ မတတ္နိုင္ဘူးတဲ့။
တစ္ခ်ိဳ႔ဆို ဘန္ေကာက္ေလယဥ္ကြင္းေရာက္တာ တစ္နာရီ ေတာင္မျပည့္ပါဘူး။ က်မ ကမွ ၂၃ နာရီၾကာ ေနပါၿပီး။
(airport tax) ကသိပ္ မမ်ားပါဘူး။ ဘတ္ ၂၀၀ ထဲပါ။ ပိုက္ဆံ ႏွေမ်ာလို႔ မဟုတ္ ပါဘူး။ သက္သက္မဲ့ မတရားလုပ္တာ မခံခ်င္တာပါ။ က်မအလွည့္ ေရာက္ေတာ့ ထံစံအတိုင္း (airport tax) ေတာင္းပါတယ္။ က်မက ဥပေဒရွိေၾကာင္း။၂၄ မျပည့္တဲ့အတြက္ မေပးနိုင္ ဘူးလို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ တစ္ေနရာကို လက္ညွိဳးထိုးၿပီး (Form) သြားယူခိုင္း ပါတယ္။ အဲ့ဒီေရာက္ေတာ့ ေနာက္ တစ္ ေနရာ ထပ္ညႊန္ ပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္က ဘန္ေကာက္ ေလယဥ္ကြင္းမွာ အတက္မွာ စက္တတ္ေလွးကား (escalator) ေတြရွိေပမဲ့ အဆင္းက်ေတာ့ မရွိပါဘူး။
က်မမွာလည္း ပစၥည္းေတြက လက္နဲ႔ အျပည့္ပါပဲ။ အေရးအခင္းေၾကာင့္ သေဘၤာေတြက ျမန္မာျပည္အတြက္ ပစၥည္းေတြ လက္မခံပါဘူး။
ရန္ကုန္မွာ ေရေတြအဆိပ္ခတ္တယ္။ ဘာစားစရာ မွမရွိဘူး စတဲ့ ေကာလဟာလေတြ ေၾကာင့္ က်မ သယ္နိုင္သမွ်စား စရာေတြ ပါလာပါတယ္။ ၾကာလာေတာ့ က်မပစၥည္း ေတြသယ္ၿပီး မဆင္းနိုင္ေတာ့လို႔ အဆင္းဆိုရင္ပစၥည္း ေတြအားလံုးကို ေလွးကားက ေန ကန္ခ်လိုက္ပါတယ္။ ပစၥည္းေတြက်သံက တစ္ကြင္းလံုးကိုဆူေနပါတယ္။ အားလံုးက်မကို ၀ိုင္းၾကည့္ၾကပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ က်မဂ်င္းေဘာင္ဘီနဲ႔ ဆြယ္တာအနီေလး ၀တ္ထား ပါတယ္။
က်မ ေလယဥ္ကြင္းကို ေရာက္တာ ၃-၄ နာရီေက်ာ္ပါၿပီ။ က်မကို ပညာရွိနည္းနဲ႔ ႏွိပ္စက္ေနတယ္ ဆိုတာသိေပမဲ့ အရံႈးမေပး နိုင္ပါဘူး။ က်မေလယဥ္က လဲထြက္ဖို႔ နာရီ ၀က္ေလာက္ ပဲလိုပါေတာ့တယ္။ က်မ ေျပးေန လႊားေန ရတာနဲ႔ က်မ (passport) လည္း ဘယ္ေရာက္သြား မွန္းမသိေတာ့ ပါဘူး။ က်မ ေလယဥ္နဲ႔လြဲလို႔ ကေတာ့မျဖစ္ပါဘူး။
ဒါနဲ႔အနီးမွာ ေတြ႔တဲ့ အေရးေပၚဖုန္းကို ယူၿပီး ငါ့ေလယဥ္ ထြက္ေတာ့မယ္။ ေလယဥ္ မမွီလို႔ကေတာ့ နင္တို႔အျပစ္ပဲလို႔ တကြင္းလံုးၾကားေအာင္ ေအာ္ေျပာလိုက္ပါတယ္။
အဲ့ဒီေတာ့မွ လူရြယ္တစ္ဦး ေရာက္လာၿပီး က်မပစၥည္းေတြ ၀ိုင္းသယ္ ေပးပါတယ္။ က်မ (passport) ကိုလည္း ၀ိုင္းရွာ ေပးပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ (Secret passage) လိႈ႔၀ွက္လမ္း ကေန ေလယဥ္ဆီ ပို႔ေပးပါတယ္။
က်မ အေတာ္ေမာ ေနတာနဲ႔ ေလယဥ္ေပၚမွာ ျမန္မာ အ၀တ္အစားလဲဖို႔ အစီအစဥ္လည္း မလုပ္နိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ေလယဥ္မယ္ေလးက ဘာေသာက္မလဲလို႔ လာေမးတဲ့ အခါ မွာေတာ့ ..
ဘီရာေအးေအး တစ္ခြက္ ေပးပါ ဆိုၿပီး တစ္သက္နဲ႔ တစ္ကိုယ္ ပထမဦးဆံုး အႀကိမ္ (ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ ျဖစ္ပါေစလို႔ဆုေတာင္းပါတယ္) အရက္ကို ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ ကိုယ္ ေသာက္လိုက္ ပါတယ္။
လူမ်ိဳးမာန ကိုေတာ့ ေလာကီကိစၥေတြမွာ ထားသင့္တယ္လို႔ ထင္ခဲ့မိပါတယ္။ ဆရာ ႀကီး ဦးေက်ာ္ထြတ္ရဲ့ သဒၶမၼေဇာတိက အဘိဓမၼာမွာ လူတစ္ေယာက္မွာ ကိုယ့္မ်ိဳးရိုး ဇာတိမာန္ ဟာ ရွိကိုရွိရမယ္။ လူလုပ္တယ္ ဆိုတာ ဒီမာနနဲ႔ လူလုပ္ေနတာတဲ့၊ ဒါေၾကာင့္ လူေတြမွာ ရွိသင့္ ရွိထိုက္တဲ့ မာနဟာ ရွိကို ရွိရမယ္။ ေသာတာပန္မွာ ဒိ႒ိျပဳတ္ေတာ့ လူျဖစ္ေနေသးတဲ့ အတြက္ မာနနဲ႔ လူလုပ္ေနရတာ။ တရားထိုင္လို႔ ပယ္တဲ့အခါမွာေတာ့ မာနအားလံုး ပယ္ရမွာ ျဖစ္တယ္လို႔ အက်ယ္တ၀င့္ ရွင္းလင္း ထားပါတယ္။ (ဆရာႀကီးဦးေက်ာ္ထြတ္ရဲ့ သဒၶမၼေဇာတိ က အဘိဓမၼာ။ ၂၀၀၇။စာမ်က္ႏွာ ၄၄-၅၅)။
ဒါေပမဲ့ စာရင္းခ်ဳပ္လိုက္ေတာ့ မာနေၾကာင့္ က်မ အႀကီးအက်ယ္ စိတ္ပင္ပန္း၊ ကိုယ္ပင္ပန္း ျဖစ္ခဲ့ ရတယ္၊ ၾကမ္းတမ္းတဲ့စကားေတြ၊ရိုင္းဆိုင္းတဲ့ အျပဳအမူေတြ လုပ္ခဲ့မိ တယ္။ ငါးပါးသီလ လည္းပ်က္ခဲ့ ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မာန အပါအ၀င္ ကိေလသာ ၁၀ပါး (ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ မာန၊ ဒိ႒ိ၊ ၀ိစိကိစာၦ၊ ထိန၊ ဥဒၶစၥ၊ အဟိရိက၊ အေနာတၱပၸ) ဆို တာေတြဟာ ျဖစ္တဲ့ သူရဲ့ စိတ္ကို ညစ္ညဴးေစတဲ့အျပင္ အကုသိုလ္ေတြ ျဖစ္ေစတာပါပဲ။ နည္းနည္း ကိေလသာ ျဖစ္ရင္ နည္းနည္း အကုသိုလ္၊ မ်ားမ်ား ကိေလသာ ျဖစ္ရင္ မ်ားမ်ား အကုသိုလ္ျဖစ္တာပါ လားလို႔ သေဘာေပါက္ မိ ပါတယ္။
ေတာ္ေသးတယ္ အဲ့ဒီအခ်ိန္က ခုေခတ္လို ဓါတ္ပံုရိုက္လို႔ရတဲ့ လက္ကိုင္ဖုန္းေတြ internet ေတြ မေပၚေသးလို႔၊ နို႔မို႔ ဆိုရင္ ေလွးခါးထိပ္က အထုပ္ေတြ ကန္ခ်ေနတဲ့ က်မရဲ့ အလြန္လွပတဲ့ ဓါတ္ပံုနဲ႔ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး၏ ဘန္ေကာက္ေလယဥ္ကြင္းပံု ဆိုၿပီး တစ္ကမၻာလံုး ျပန္႔ႏွံ႔၊ မွတ္တန္း တင္ၿပီးသား ျဖစ္ကုန္မွာပါ။ က်မအတြက္နဲ႔ ျမန္မာေတြ မ်က္ႏွာပ်က္ၾကရမွာ။ ဘုရားမ လို႔။
ဆရာႀကီးဦးေက်ာ္ထြတ္ရဲ့ သဒၶမၼေဇာတိက အဘိဓမၼာကို အေသအခ်ာ အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္ ဖတ္ေတာ့မွ ဆရာႀကီး ဆိုလိုခ်င္တာက ကိုယ့္အဆင့္အတန္းကို ကိုယ္တန္ဖိုး ထားတာမ်ိဳးကို ဇာတိမာန္လို႔ဆိုလိုတာ။ ဥပမာ လူေကာင္းတစ္ေယာက္က လူေကာင္းဇာတိ ကို ထိန္းတာမ်ိဳးကို ဇာတိမာန္လို႔ ဆိုလိုတာ လူေကာင္းလိုက်င့္တာ လူမိုက္လိုမက်င့္တာလို႔ အခုမွ သေဘာေပါက္မိ ပါေတာ့တယ္။
ျပင္သစ္ ဆီျပန္သြားရေအာင္။ က်မ မိတ္ေဆြျမန္မာ အမ်ိဳးသမီးနဲ႔ အိမ္ေထာင္က် တဲ့ ျပင္သစ္ ျမန္မာလင္မယားနဲ႔ က်မကားၾကံဳ လိုက္ဖူးပါတယ္။ ျပင္သစ္ေယာက်ာ္းက က်မသူတို႔ ကားထဲေရာက္တာနဲ႔ ဒီကားထဲမွာ ျပင္သစ္လို ဒါမွမဟုတ္ ျမန္မာလိုေျပာနိုင္တယ္တဲ့။ အဂၤလိပ္လို ေတာ့မေျပာရဘူးတဲ့။ အဂၤလိပ္စကားဟာ နိုင္ငံတကာသံုးစကား ဆိုတာကို ေမ့ ေနတာလား။ အသိအမွတ္ မျပဳခ်င္ တာလားဆိုတာေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ပဲ သိမွာပါ။
က်မ တိုင္းျပည္နံမည္ေျပာေတာ့ ျမန္မာ ဆိုတာ မသိၾကပါဘူး။ ဗမာကို ျပင္သစ္လို ဗမာနိ (Birmanie) လို႔ျပင္သစ္လို ေျပာေပမဲ့ အသံထြက္ မၿပီတာေၾကာင့္ ဂ်ာမနီ (Germany) နဲ႔မွားပါ တယ္။ ေနာက္ဆံုး စာေရးျပမွပဲ နိုင္ငံအမွန္ ရပါ ေတာ့တယ္။ ဒီၾကားထဲ တစ္ေယာက္ က နင္တို႔တိုင္းျပည္က ငယ္ငယ္ေလး လားတဲ့။ ဆိုလိုတာက က်မတို႔ တိုင္းျပည္က ေသးလြန္း လို႔ သူတို႔ မသိဘူးေပါ့။ ဘယ္က ေသးရမွာလည္း ငါတို႔နိုင္ငံက နင္တို႔ ျပင္သစ္နိုင္ငံနဲ႔ အဂၤလန္ နိုင္ငံ၊ ႏွစ္နိုင္ငံေပါင္းစာ ရွိတယ္လို႔ ၀င့္၀င့္ၾကြားၾကြား ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ဒါဆို နင္တို႔ နိုင္ငံက ဘယ္နားမွာ လဲတဲ့။ Bangaladash, India, China, Lao နဲ႔ Thailand ေတြနဲ႔ ၀ိုင္းရံ ထားတယ္ဆိုေတာ့မွ ၾသ ၾသ ဆိုၿပီး နိုင္ငံကိစၥ ၿပီးသြား ပါေတာ့ တယ္။
နိုင္ငံ အေၾကာင္း ၿပီးေတာ့ အိမ္ေထာင္ေရး ေျခအေနေမးပါတယ္။ တစ္ခုလတ္ လည္း မဟုတ္ဘူး၊ မုဆိုးမလည္း မဟုတ္ဘူး။ တစ္ခါမွ လက္မထပ္ ဖူးဘူး ဆိုေတာ့။ ခေလးရွိလားတဲ့။
ၾသ ဘာေတြ ေလ်ာက္ေမး ေနတာလဲ။ ထရိုက္ ခ်င္စရာ ေမးခြန္းေတြ ပါပဲ။ ေနာက္မွ သိရ တာက ျပင္သစ္မွာ အိမ္ေထာင္မရွိတဲ့ ခေလးအေမေတြ အမ်ားႀကီးတဲ့။ အဲ့ဒီလို အမ်ိဳး သမီးေတြကို အစိုးရက ေထာက္ပံ့ေၾကးေပးတာေၾကာင့္ ေယာက်္ားရွိေပမဲ၊့ ေယာက်္ားမရွိဘူး ဆိုၿပီး ေထာက္ပံ့ေၾကး ညာယူ ၾကသူေတြ လည္းရွိတယ္တဲ့။ ပတ္၀န္က်င္ ကလည္း ခေလးအ ေဖ မေပၚပဲ ခေလးေမြးတာကို လက္ခံ တယ္တဲ့။ နံမည္ႀကီး အမ်ိဳးသမီးေတြ၊ အမ်ိဳးသမီး၀န္ႀကီးေတြေတာင္ ခေလးအေဖ မရွိပဲ ခေလးေမြးတယ္တဲ့။
ၾသ အေရွ႔နဲ႔ အေနာက္ဆိုတာ ဒီလိုကြာတာ လားလို႔ ေတြးေန မိပါေတာ့ တယ္။ ျမန္မာမ်ား အဲ့ဒီဓေလ့ ဆိုးႀကီးကို အတုမယူ မိၾကပါေစ နဲ႔လို႔လဲ ဆုေတာင္း မိပါတယ္။
ေဆးစစ္ၿပီးေတာ့ ၾကက္ညွာ ေခ်ာင္းဆိုး ကာကြယ္ေဆးနဲ႔ ၀က္သက္ ကာကြယ္ေဆးေတြ ထိုးမလာလို႔ ဆိုၿပီး အဲ့ဒီခေလးေတြမွာ ျဖစ္တဲ့ ကာကြယ္ေဆးေတြ ထိုးေပးပါတယ္။ အဲ့ဒီ ေရာဂါေတြက က်မ ငယ္ငယ္က ျဖစ္ၿပီးၿပီးမို႔ ကာကြယ္ေဆးထိုးဖို႔မလိုပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေျပာေနရင္ အဘိဓာန္တစ္အုပ္စာ ေလာက္ရွင္း ေနရမွာမို႔ အသားပဲ အနာခံ လိုက္ပါေတာ့တယ္။ သူတို႔ နိုင္ငံမွာက အဲ့ဒီေရာဂါေတြ မျဖစ္ေတာ့လို႔ အျပင္တိုင္းျပည္ေတြက ေရာဂါေတြ ၀င္လာမွာစိုးလို႔ ကာကြယ္ ေဆးထိုး မလာတဲ့ လူႀကီး၊လူငယ္အားလံုးကို ကာကြယ္ေဆး ထိုးပါတယ္။
ေဆးစစ္ၿပီးလို႔ ပါစတာ ေရာက္ေတာ့ က်မလုပ္မဲ့ ဌာနက အဂၤလိပ္လိုေျပာတတ္တဲ့ လူရြယ္ (အသက္ ၂၅ ခန္႔) ကစတင္ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ေျပာလိုက္တာကေတာ့
“ငါ နင့္ကို နမ္းလို႔ ရမလား တဲ့” Can I kiss you ?
ျမတ္စြာဘုရား ဘာေတြ လာေျပာ ေနတာလဲ။ ဘယ္လို လူေတြ ပါလိမ့္။ အလုပ္ ဆက္ လုပ္လို႔မွ ျဖစ္ပါ့မလားလို႔ ေတြးရင္း ကမန္းကတန္း No No လို႔ေျဖလိုက္ပါတယ္။
လူရြယ္လဲ ရႈိးတိုး ရွမ္းတန္း ျဖစ္ၿပီး ထြက္သြား ပါတယ္။ေနာက္မွ သိရတာက ျပင္သစ္ မွာ ပါးခ်င္းကပ္ၿပီး ႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္တဲ့။ အဲ့ဒါကို ျပင္သစ္လို ႏႈတ္ဆက္အနမ္း (Biseau)ကို သူက အဂၤလိပ္လို တိုက္ရိုက္ ဘာသာျပန္ လိုက္တာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ က်မအတြက္ေတာ့ေကာင္း သြားပါတယ္။ က်မကို (Pasteur) မွာဘယ္သူမွ ျပင္သစ္လိုႏႈတ္ မဆက္ၾကေတာ့ပါဘူး။
ပါရီၿမိဳ႔ မွာ ခင္မင္သူ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ေတြ႔ရင္ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ဆီ ပါးတစ္ဘက္ တစ္ခ်က္ဆီ အျပန္အလွန္ နမ္းၾကပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ ၄ ခါ ျဖစ္သြားပါတယ္။ တခ်ိဳ႔ေန ရာေတြ မွာေလးခါဆီ ကပ္တာမို႔ ရွစ္ခါတဲ့။ လူစုလူေ၀း တစ္ခုဆီသြားရင္ ေနာက္ေရာက္တဲ့သူက အရင္ ေရာက္ေနတဲ့သူ အားလံုးကို ႏႈတ္ဆက္ရၿပီး။ အရင္ျပန္သူကလည္း က်န္ေနတဲ့သူ အားလံုးကို အနမ္းနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ရပါတယ္။
သူတို႔ရဲ့ ယဥ္ေက်းမႈ ေၾကာင့္ က်မ တတ္နိုင္သမွ် ျပင္သစ္အိမ္ေတြကို မသြားေတာ့ ပါဘူး။ ဒီၾကားထဲ ျမန္မာေတြကပါ အတုလိုက္ၿပီး ျပင္သစ္လို ႏႈတ္ဆက္ၾကပါ တယ္။ ဆြာတယ္ ပဲေျပာေျပာ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း ျမန္မာလိုပဲ ႏႈတ္ဆက္ပါ။ က်မ ျမန္မာပါလို႔ မ်က္ႏွာထား တင္းတင္းနဲ႔ ေျပာလိုက္ ပါတယ္။
ေရာမၿမိဳ႕ ကိုေရာက္ရင္ ေရာမ လိုက်င့္ ဆိုတာ အတိုင္းအတာႏွင့္ လိုအပ္ခ်က္ ဆိုတဲ့ မွတ္ေက်ာက္
(Criteria) ေတြေတာ့ရွိရမယ္ထင္ပါတယ္။
က်မ မွားပါသလားရွင္ ?
